ของขวัญวันเกิดที่น้องสาวแต่งให้เมโลเจ้าค่ะ เมโลไม่ได้มีส่วนเอี่ยวในนี้แต่อย่างใด

Warning!!!(จากเมโล)
-อนึ่งเนื้อหาในนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฟีลาที่เมโลแต่งแต่อย่างใด
-บทความนี้มีเพื่อความบันเทิงแฝงกลิ่นม่วงวายเล็กน้อยถึงมาก = =?

-ถ้าท่านคิดว่าทนไม่ได้ที่จะเห็นตัวละครในฟีลาเนเซียรั่ว(หนัก) ขอให้ท่านปิดหน้าต่างนี้ซะ!
ถ้าอ่านข้างบนแล้วคิดว่ารับได้(ทุกอย่าง) ก็เชิญไปตามอ่านข้างล่างได้เลยค่ะ^^

อ๊อ...เมโลไม่ใช่คนแต่ง ถ้าท่านใดอ่านแล้วก็ขอคอมเม้นท์ให้น้องสาวคนแต่งเป็นสินน้ำใจหน่อยนะคะ^^

อย่าเงากันเลย...(ค้อมหัว) ขอบคุณค่ะ^^

********************************************************************************
[HBD Fic]...Miracle!?!...วุ่นรัก สลับขั้ว!!~...
By: _แมวน้ำขั้วโลก_
Note: [จากคนเขียน]
- รั่วๆ
- เตือนว่า...อย่ากรีดร้องให้ก้องโลกเพราะดาร์ฟของท่านถูกกระทำทารุณ- -;;
- ปัญญาอ่อนตามคนแต่ง กร๊ากกก
- ภาษาไม่ดีเท่าไหร่ และตัวละครหลุด รั่ว มั่ว ฮา...ทำใจนะครับเจ้าของเรื่อง=_______=
- ขอบคุณหัวเอ็มเพื่อน ที่ทำให้เป็นชื่อเรื่อง= =
________________________________________

"เจ้าไม่รู้จริงๆนะเหรอ....."
เสียงทุ้มแผ่วเบาถูกเอ่ยขึ้นมา หลังจากที่ร่างทั้งสองตกอยู่ในบรรยากาศเงียบงันมาเนิ่นนาน ร่างสูงกว่านิดหน่อยเม้มปาก....ด้วยที่ตนไม่อาจเห็นหน้าผู้พูดได้จึงทำให้เดาสีหน้าไม่ถูก ยิ่งรัตติกาลที่ครอบคลุมลงมาทำให้ทุกอย่างเป็นใจไปหมด....

"ดาร์ฟ..เจ้าไม่รู้จริงๆเหรอว่าข้ารู้สึกยังไงกับเจ้า......."

"ข้าไม่ใช่อ.เมโรฟันธงนะถึงจะรู้"

"ดาร์ฟ....."

เสียงที่ฟังคราวนี้แล้วหวานกว่าทุกทีทำให้คนฟังขนลุกเกรียว ดาฟาเดลหันหน้ามาเผชิญกับคนที่กล่าวถ้อยคำสยองขวัญสั่นประสาทออกมา นัยน์เนตรสีน้ำทะเลสะท้อนประกายที่ผิดไปจากเดิม.....

"ลาร์ส....."

"ข้ารักเจ้านะ....."

"ข้า....."

"ข้าจะยอมเป็นเคะให้เจ้าเอง....."



เฮ้ยยย!!!!!!!!!
พรึบ!!
เสียงสะบัดผ้าห่มที่ดังขึ้นตามแรงอารมณ์ของเจ้าชายแห่งฟาเซลแสดงอารมณ์ตอนนี้ได้ดียิ่งนึก เหงื่อกาฬที่ผุดออกมาตามไรผมสีนิลกับสีหน้าแย่ๆที่ไม่ค่อยเผยให้คนภายนอกนัก มือแกร่งถูกยกขึ้นมากุมขมับและส่ายหัวไปมาแรงๆเพื่อระงับอาการวิปริตในใจตน...ร่างสูงเลื่อนตัวลงมาจากเตียงและเดินเข้าไปล้างห น้าดับอารมณ์ร้อนๆที่เกิดขึ้นเพราะสหาย(ที่อาจเป็นมากกว่าสหาย)ร่วมชั้นคนนั้น....

"ลาร์ส....."
"ข้ารักเจ้านะ....."
"ข้า....."
"ข้าจะยอมเป็นเคะให้เจ้าเอง....."

ยิ่งนึกถึงบทสนทนาชวนขนลุกในความฝันวิปริตยิ่งหงุดหงิด ในความฝัน....ที่ผู้วิเศษแห่งเซดาลีนดูสวยจนน่าแปลกใจ อาจจะยิ่งกว่าเซเรลาเนียด้วยซ้ำ....

ไม่นะ!!

เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ!?!

เสียงเคาะประตูดึงคนที่กำลังกุมขมับอย่างเครียดๆให้หันไปสนใจ ร่างสูงหยัดกายขึ้นจากเตียงและเดินไปเปิดประตูให้อาคันตุกะยามเช้าวันอาทิตย์

"ข้ามาหาเจ้าน่ะดาร์ฟ"

แต่ภาพที่ปรากฎอยู่เบื้องหน้าทำให้เจ้าชายผู้สูงศักดิ์กระแทกประตูกลับใส่หน้าผู้วิเศษทันที ดวงหน้าหล่อเหลาขึ้นสีระเรื่อ...ถ้าใครมาเห็นอาจจะไม่เชื่อว่านี่เป็นตัวตนที่แท้จริงของดาฟาเดลผู้ยิ่งยง

"เจ้าปิดประตูทำไมน่ะดาร์ฟ"

เสียงแผ่วๆที่ดังลอดประตูเข้ามายิ่งทำให้เลือดลมสูบฉีดราวกับกินยาสตรีเบนโลเข้าไป ร่างสูงแง้มประตูออกนิดๆก่อนจะเปิดกว้างขึ้นให้อ่าคันตุกะเข้ามาเยี่ยมเยือน สีหน้าที่ดูติดจะแหยๆหน่อยเพราะความฝันบ้าๆ....ในใจยังเพียรจะปลอบตัวเองว่าทั้งหมดไม่ใช่เรื่องจริง

ไม่มีทาง!!!!

"ข้าเอาของมาให้น่ะ"ลาซาลัสยิ้มตามปกติและส่งหนังสือเล่มหนาที่เจ้าชายแห่งฟาเซลจำได้ว่ามันหายไปจากห้องของเขาเมื่อสามวันก ่อน"ข้ายืมไปอ่านเล่น แต่ไม่ได้บอกเจ้า"

"อืม....."

คำตอบรับแสนง่ายและกิริยาหลุดๆทำให้ลาซาลัสเลิกคิ้วขึ้นบางๆ ดาฟาเดลขยับตัวเข้ามาใกล้และพร้อมที่จะหยิบหนังสือออกไป แต่ด้วยความบังเอิญที่มีอยู่มากไป...ทำให้เรื่องบ้าๆเกิดขึ้น....

โป๊ก!

และเหตุการณ์นี้ก็สอนได้ว่า....ช้าๆได้เคะรูปงาม....
(เกี่ยว?)

เจ้าชายแห่งฟาเซลและผู้วิเศษแห่งเซดาลีนต่างเอาศรีษะโหม่งกันโดยเป็นอุบัติเหตุที่น่าประทับใจ หนังสือเล่มใหญ่หล่นลงพื้นและตามด้วยร่างทั้งสองร่างที่ลงไปกองกับพื้นด้วยเช่นกัน ดาร์ฟมุ่นหัวคิ้วและสบถอุบ สายตาพร่าพรายไปชั่วขณะเพราะแรงกระแทกมันทำให้คนๆนึงสลบไปได้เลยทีเดียว....

ทำไมวันนี้เรื่องยุ่งๆมันดูมหาศาลเหลือทน......

ฤาเมโรจะหันไปรักกับลูเซีย?

เรื่องแปลกๆอีกเรื่องผุดขึ้นมาในใจทำให้ต้องสะบัดหัวทิ้ง นี่เขาหัดคิดเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่???

หรือโลกมันจะวิปริตตาม????

เมื่อแสงระยิบระยับที่ปรากฎในกระบอกตาจางหายไป ดาฟาเดลเตรียมตัวที่จะลุกขึ้นและเอ่ยคำกระทบกระแทกใส่คนตรงหน้าตามวิสัยปกติ....แต่สิ่งที่เขาเห็น.....เหมือนมีสายฟ้าฟาดเขาอี กครั้ง....

"ลาซาลัส...."

เสียงที่ออกจากปากเขากลับหวานกว่าปกติ...

"ดาฟาเดล...."

และเสียงเรียกชื่อเขามันทุ้มเกินกว่าเหตุ.......


แน่นอน....ในเมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขามันคือดาฟาเดล!!!!!!!!!!!

"เฮ้ยยยยยยย!!!!!!!!!!"

นั่นล่ะ....ชาวโลกที่ไม่เคยสดับฟังเสียงอุทานของเจ้าชายวุ่นวายกับเจ้าชายเย็นชาก็ได้ฟังกันเต็มๆหูทีเดียว......


"เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ??"

ดูเหมือนเรดาร์จับสัญญาณความวุ่นวายจะอยู่ที่แม่สาวน้อยธาตุไฟก่อนเป็นอันดับแรก ภูตแห่งอดานีนวิ่งถลาเข้ามาพร้อมลากพี่สาวธาตุดินตามมาด้วย นัยน์เนตรสีเพลิงจับอยู่ที่คนสองคนที่ยืนชี้หน้ากันอย่างสนใจ โดยที่มีลูเซียยืนทำหน้านิ่งๆตามปกติ หลังจากนั้นสองคนที่เหลือก็เดินตามมาด้วยท่าทางไม่รีบร้อนเท่าใดนัก

"อะไรเหรอเมโร?"เสียงหวานใสของท่านหญิงแห่งเรเวลล่าถามขึ้น เมโรยิ้มหวานอวดฟันขาวและเผยในสิ่งที่ตนได้ยินมา

"ได้ยินเสียงดาร์ฟลาร์สร้องเสียงหลงค่ะ!"

"แปลก...."คำวิจารณ์ของท่านหญิงแห่งสายลม"ปกติมันไม่ใช่แบบนี้...."

"บอกข้าทีสิเซเร มันเกิดอะไรขึ้น!!!"ร่างสูงของบุรุษผมสีรัตติกาลตรงเข้ามาหาเซเรลาเนียก่อนเป็นอันดับแรก ทิ้งลาซาลัสที่ดูจะทำหน้าเย็นชาตามปกติ(ของใครบางคน)

"อะไรน่ะดาร์ฟ....คราวนี้เจ้าแปลกๆนะ"มือบางของเซเรถูกยขึ้นลูบใบหน้าขาวของดาฟาเดล...วารีนั้นยังคงเยือกเย็นเสมอ ไม่ว่าสถานการณ์จะแปลกเท่าใด้ก็ยังคงหาความสนุกได้เสมอ

"ข้าไม่ใช่ดาร์ฟ! ข้าน่ะลาร์ส!!!"

"ส่วนข้า....ดาร์ฟ"เสียงขององครักษ์ที่เคยขี้เล่นเสมอกลับราบเรียบเย็นชา ภูตสาวทั้งสี่ได้แต่ทบทวนประเด็นที่ได้ยินเข้าหูช้าๆ....

"ว่าไงนะ!!!!!!!!!!!"

อีกครั้ง....ถ้าชาวโลกคนใดไม่เคยได้ยินเสียงร้องลั่นของภูตผู้สูงศักดิ์ทั้งสี่ก็ควรจะอัดเก็บไปขายซะ....



"ดูเหมือนว่าการที่พวกเจ้าเอาหัวกระแทกกันเมื่อซักครู่จะทำให้พวกเจ้าสลับร่างกันนะ...."ลูเซียว่า ก่อนที่จะพิขารณาสองบุรุษที่ตอนนี้มีกริยาแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าหวานของลาซาลัสที่เคยยิ้มแย้มเสมอกลายเป็นเรียบเย็น ส่วนใบหน้ารูปสลักของดาฟาเดลก็ยิ้มกว้างน่าสยองขวัญ

"แบบนี้เหมือนในการ์ตูนเลยนะคะ....จำได้ว่าเคยอ่านที่ผู้ชายสลับร่างกัน....แต่นั่นรู้สึกว่าที่อ่านจะเป็นการ์ตูนชาย*ชายนะ "เมโรมาลีนออกความคิดเห็น....พร้อมทั้งเผยด้านมืดของเจ้าหล่อนที่ทำให้โลกรู้ว่า...ภูตก็อ่านวายเป็น.....

"เอ๊ะ ใช่เล่มที่ข้าเคยอ่านรึเปล่านะ เอามาดูซิเมโร"รีเลนวาน่าขัดขึ้นมาพลางหันไปสุมหัวกับเมโรเพื่อแชร์การ์ตูนวาย.......

เจอพวกเดียวกันแล้วไง......

"เจ้าก็แค่ต้องดำเนินชีวิตไปแบบนี้เรื่อยๆ ยังไงเจ้าก็ผู้ชายเหมือนกัน ไม่เดือดร้อนซักเท่าไหร่หรอก"ตบท้ายด้วยความคิดเห็นของคนที่ดูจะไม่ตื่นเต้นกับเหตุการณ์นี้เลยอย่างเซเรลาเนีย

"ให้ตายเหอะ!! นั่นมันร่างข้า!! ข้าไม่อยากอยู่ในร่างเจ้าชายปากหนัก อ้าปากทีหมาถลาแล่นลมแบบไอ้หมอนี่หรอก!! ให้ข้าเต้นชิกกะบู้มๆยังจะดีซะกว่า!!!"

"เอาสิ...กรณีแบบนี้นะ แม้แต่ท่านธิดาเทพก็ช่วยอะไรไม่ได้"คำประกาศิตแสนโหดร้ายของเซเรลาเนียทำเอาผู้วิเศษที่จะไม่วิเศษอีกต่อไปแทบจะกรีดร้องออกมาเ ป็นแอบเปิ้ล
มะละกอกล้วยส้ม"ไปกันเถอะลูเซีย ข้าอยากไปยืมฟิคที่ห้องสมุดหน่อยน่ะ"

ว่าแล้วสี่สาวผู้ฝักใฝ่ก็ก้าวออกจากห้องไป....ทิ้งให้สองบุรุษอยู่กันลำพัง

"ข้าจะทำยังไงเนี่ย~!!"

ลาซาลัสในคราบดาฟาเดลยังคงโวยวายไม่เลิก เรียกรอยยิ้มเย็นชาให้จุดที่ปากบางของดาฟาเดลในร่างลาซาลัสได้อย่างดี

"อย่าเอาร่างข้าไปทำอะไรปัญญาอ่อนแบบนั้น"

"ก็นี่ไม่ใช่ร่างข้า!! นี่!!"ดูเหมือนทุกอย่างที่เกิดขึ้นจะทำให้ผู้วิเศษแห่งเซดาลีนคลุ้มคลั่ง กระโดดไปหาร่างบางที่ทอดกายจิบชาอยู่บนโซฟา ทำเอาถ้วยชาตกแตกกระจาย มือใหญ่จับหัวของตนเองที่ตอนนี้เป้นของคนอื่นโขกเข้าด้วยกันอย่างบ้าคลั่ง

ถ้ามีใครมาเห็นนี่...น่าเอาไปอัดทำวีดีโอลับขายสินะ...

เรื่องลับๆในพามาเนท...ไม่เลว....หึหึ

"เจ้า!!...ลาร์ส!! หยุด!!"เสียงของดาฟาเดลดังขึ้น หวังจะหยุดการกระทำพิลึกๆที่ทั้งไม่ได้ผล....แถมยังเจ็บหัว องครักษ์สติหลุดยังคงเอาหัวของตนกระแทกกับหัวสหายบุรุษร่วมชั้นต่อไป... สุดท้าย...บุรุษผมสีน้ำตาลอ่อนก็ทนไม่ไหว ใช้แรงทั้งหมดที่มีอยู่ยันคนเพี้ยนๆออกไป แต่ด้วยการพันธนาการที่แน่นหนาเกิน ประกอบกับแรงผลักที่มากเกินพอดี...ทำให้ร่างทั้งสองล้มลงไปกองทับกันที่พื้น.....

คราวนี้.....ใครจะเมะ? ใครจะเคะ?

ปลายจมูกของลาซาลัสแต่เปลือกชิดกับดาฟาเดลแต่เปลือก มือบางกุมข้อมือของคนที่กำลังจะปลิดชีพด้วยการเอาหัวกระแทกกัน ทั้งสองนิ่งค้างอยู่ท่านั้น...โดยไม่รู้เลยว่ามันชวนให้คิดลึกมากแค่ไหน

"ข้าแวะมาเอาหนังสือวายคืน...เอ่อ...ห๊ะ!!"

เสียงใสของรีเลนวาน่าดังขึ้นพร้อมประตูที่เปิดออก นัยน์ตาสีพฤกษาปะทะกับภาพของสองบุรุษผู้ยิ่งยงที่พื้น

"เอ่อ...ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ"

และสายลมก็หายไปเร็วดั่งสายลมจริงๆ....

พลั่ก!!

เสียงอะไรบางอย่างกระเด็นไปนอนกับพื้น ลาซาลัสหน้าตกเป็นเมะชั่วคราวหน้าแดงระเรื่อ รวมทั้งคนหน้าตายที่คราวนี้หน้าแดงหนักยิ่งกว่า....

โลกมันวิปริตไปแล้วจริงๆ........

"ข้าจะไปอาบน้ำ!!!"

คำเบี่ยงเบนที่ดาฟาเดลเอ่ยขึ้นแบบมั่วๆ...เนื่องจากตอนนี้อากาศมันร้อนได้ใจเหลือเกิน...ยิ่งความตกใจเมื่อตะกี้ก็ไปเร่งให้ ร้อนขึ้นไปอีก ร่างโปร่งเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวและสาวเท้าเข้าห้องน้ำให้เร็วที่สุด....แต่ก็ไม่ทันความเร็วของคนที่ตามมาอยู่ดี

"นั่นตัวข้า"

"ข้ากับเจ้า...เห็นของกันและกันหน่อยไม่เป็นไรหรอก"ดาร์ฟตอบง่ายๆ

"ก็เจ้าเป็นเมะ! ถ้าเจ้าลวนลามตัวข้าล่ะ!!!!"

ผู้วิเศษมั่วขึ้นมากะทันหัน...และหัวข้อที่พูดออกมาทำให้หน้าร้อนไปได้ทั้งสองฝ่าย

"งั้นเจ้าจะทำยังไง...ข้าร้อนนะ"

เจ้าชายแห่งฟาเซลพยายามหาข้อยุติ รู้สึกได้เลยว่าวันนี้เขาพูดมากที่สุด..เท่าที่ผ่านมายังไม่เคยพูดเท่านี้...

แม้แต่ในรอบสิบปีด้วยซ้ำ สิบกว่าปีที่ผ่านมาพูดไม่มากเท่าวันนี้เลยด้วยซ้ำ...

"ข้าอาบให้เจ้า เจ้าปิดตาไว้ซะ!!!"

คำของ่ายๆที่อาจมีเจตนาแอบแฝง(หึหึ) แต่วันนี้เจ้าชายกลับดูใสซื่อผิดปกติ...รอยยิ้มอ่อนโยนถูกเผยออกมาจนใบหน้านั้นดูเหมือนลาซาลัสคนเก่า แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์....

"งั้นข้าก็อาบให้เจ้าด้วยละกัน......"



ให้ตายเหอะพระเจ้า!!!!

เอามาซักสิบธิดาเทพยังแก้ปัญหาให้ข้าเลยไม่ได้ใช่มั้ย???!!


ไม่อยากกลับไปรายงานท่านเซนเซียเลยให้ตายเหอะ....

อย่าให้ใครรู้!! ว่าเขากำลังอาบน้ำให้ผู้ชายยยย!!

คำโวยวายที่ดูท่าจะไม่มีทางส่งไปถึงเซดาลีนของลาซาลัสนั้นน่าสงสารยิ่งนัก.....
อาเมน....
__________________________________________________
"...หึหึหึ...."

เสียงหัวเราะแสนน่ากลัวทำเอาผู่ที่เยื้องย่างอย่างสง่ามงามอยู่ด้านนอกอดเอะใจไม่ได้...นัยน์เนตรสีเพลิงมีประกายสงสัย มือบอบบางยื่นออกไปแตะที่ประตูไม้เบาๆอย่างไม่แน่ใจนัก ก่อนที่ท่านหญิงแห่งอดานีนจะตัดสินใจผลักเข้าเต็มแรง

แอ๊ดดดด!!

"...หึหึ....อิยะฮะฮะฮะฮ่า~"

"เอ่อ...นี่ห้องลาซาลัสใช่มั้ย??"

เสียงใสถามเบาๆแบบค่อนข้างจะเกรงใจ(+สยองขวัญ) สายตาของเมโรมาลีนจับจ้องไปที่ร่างสูงของดาฟาเดลที่วันนี้ดูโรคจิตชอบกล ไอมืดๆดำๆแอบจิตลอยขึ้นมาจนในห้องเหมือนจำลองสภาพภูมิอากาศที่ก้นทะเลลึก

"อ้าวเมโร เข้ามาสิ~"

ปรับเปลี่ยนอารมณ์ได้ไวปานซื้อกางเกงในใหม่...

ภาพที่เห็นคือดาฟาเดลกำลังฉีกยิ้มหวานจนทำเอาท่านหญิงสยองพองขนเลยทีเดียว แต่ด้วยความอยากรู้(และสอดรู้สอดเห็น)จึงถามสาเหตุออกไป

"ดาร์ฟทำอะไรเจ้าเหรอ?"

"..หึหึหึหึ"

คำตอบ...ไม่มี...

มีแต่ปฎิกิริยา...ที่เปลี่ยนไปอีกครั้งจนทำให้เมโรอ้าปากค้างจนพิกุลร่วงหมดต้น...แต่นัยน์ตาคู่สวยของคนที่ยืนเป็นสากเฝ้าค รกอยู่หน้าประตูห้องก็ไปจับอยู่ที่รอยแดงสองสามจุดที่โผล่พ้นเสื้อสีดำของลาซาลัสขึ้นมา...


เท่านั้นล่ะ เลือดสาววายพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที...

มีใครเคยบอกรึยัง?...ว่าเมโรจิ้นลึก!~

"สรุปมันก็เป็นจริงสินะ! สุดท้าย...มันก็มีอะไรในกอไผ่~ อุก๊ากก๊าก~!!!"


เสียงแสดงความยินดีทำให้บรรยากาศมืดๆมัวๆเหมือนนอนอยู่ในโลงศพพร้อมกับพวงหรีดสองสามพวงทะมึนขึ้นไปอีก เสียงเพลงโหยหวนแว่วขึ้นมา...แต่หนึ่งคนที่กำลังทะมึนกับอีกคนที่กำลังดำดิ่งลงไปในโลกสีม่วงไม่ได้สนใจเลย...

"นี่!"

ว่าแล้วสาวน้อยผู้ปิ๊งแผนการชั่วร้ายก็เดินดุ่ยๆไปหาคนที่จมดิ่งในโลกมืด ที่นอนยุบยวบตามแรงนั่ง...ลาซาลัสหันหน้ามาช้าๆและแสยะยิ้มใส่

"แค้นดาร์ฟมั้ย?"

ถามเสียงใสและชายตามองรอยต้องห้ามนั่นอีกที หัวเราะคิกคักในใจแถมอีกต่างหาก
หงึกๆ

พยักหน้าขึ้นลงและตั้งใจฟังแผนการแปลกๆที่เป็นที่รู้กันดีว่ามักจะออกมาเพราะคนๆนี้เสมอ
"ฟังนะ.................."
_________________________________
ใบปลิวสีขาวว่อนไปทั่วโรงอาหาร...เหล่านักเรียกต่างพากันซุบซิบสับสนชุลมุนเหมือนวันที่เสื้อผ้าลดราคา ลาซาลัสที่มีดาฟาเดลสิงอยู่มองภาพรอบๆตัวและเริ่มสงสัย.....มันเกิดอะไรขึ้น?....

ดาฟาเดลยกมือขึ้นหยิบใบปลิวที่ลอยว่อนๆอยู่ให้เข้ามือ...นัยน์ตาสีเขียวไล่ไปตามตัวอักษร...ก่อนที่ใบหน้าจะเริ่มเครียดขึ้น เรื่อยๆ
"นี่มันอะไรเนี่ย??"


'คุณเคยเห็นปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติมั้ย???
ถ้าไม่เคย...อยากจะลองเห็นบ้างมั้ย!?!
'ทอล์กโชว์...เดี่ยวดาฟาเดล หลังไมค์เจ้าชายน้ำแข็ง'สองทุ่ม...หอประชุมอาคารหนึ่ง บัตรใบละยี่สิบ!'



อึ้ง!
ทึ่ง!
เสียว!
เสี่ยวได้ใจจริงเว้ยยย!!!

ใบหน้าเรียบๆเริ่มปั้นยาก อารมณ์ทั้งหมดสับสนปนเปกันไปหมด ไอ้หมอนั่นแค้นข้ามากขนาดนี้เลยเร๊อะ!!!!!

ทั้งๆที่หมอนั่นเหยีบสบู่เป็ดแล้วเล็บของข้าไปข่วนโดนคอลาร์สต่างหาก...
คิดมากไปแล้วนะ....
.............แต่ข้าคงต้องไปยับยั้งเรื่องแบบนี้ซะก่อน............




เดี่ยวดาฟาเดลต้องไม่เกิดขึ้น!
ไม่มีทาง!!!!!!!!

_______END_______
Talk:จากคนเขียน
รั่วมากถึงมากที่สุด-*-
ตัวละครหลุดอิมเมจ หลุดคาแรกเตอร์ รั่วไม่บันยะบันยัง
HBDย้อนหลังนะค้าบป้าแอ้ม^O^
จุ๊บๆ~!!!!

************************************************************************

อ่า ยังไงก็เม้นท์ให้กำลังใจน้องสาวเมโลหน่อยนะค้า^^

a m   pink - - - nikkijung _narak -s b- + +  }