รู้อะไรมัยว่าชีวิตของมิสะนะไม่ได้สดใสมาตั้งแต่เกิดหรอกถ้าจะให้พูดล่ะก็มันดำมืดมากเลย
ถึงครอบครัวมิสะจะทำให้เห็นว่าอบอุ้มแต่มิสะอดคิดไม่ได้เลยว่าครอบครัวเรามันกำลังมีกำแพงอะไรบ้างอย่างเอาไว้ ถึงมิสะจะพยายามที่จะทำลายมันเท่าไรดูเหมือนว่ามันไม่มีถ้าจะหายไปเลยผ่านไปแล้วปีแล้วปีเล่าเหมือนว่าเวลาเดินไปช้ามากๆมิสะรู้สึกว่าการเรียนก็ไม่เห็นมีอะไรดีเพื่อนก็ไม่เห็นจะดีสักคนในตอนนั้นในหัวมิสะมีแต่เรื่องพวกนี้เพราะโดนเพื่อนที่ไว้ใจมากที่สุดหักหลังเอาเลยไม่คิดว่าตัวเองต้องการเพื่อนอีกขอแค่มีตัวเองก็พอเป็นความรู้สึกที่เหลามากเลยอยู่มาแบบนี้ถึงอายุ 13 เป็นวัยที่ว่ากำลังสดใสสำหรับคนอีกแต่กับมิสะมันเหมือนว่าเป็นวันที่หน้าเบื่อไปอีกวันใช่เพราะมีแต่ตัวคนเดียวจนอดคิดไม่ได้ว่ามิสะเกิดมาทำไมมิสะเกิดนี้ไม่เห็นว่าจะได้ทำอะไรเลยมิสะอดคิดไม่ไว้ว่าท่าฆ่าตัวตายไปซะก็น่าจะดีและวันนึงวันที่มิสะได้มาเจอเพื่อนๆที่เชื่อใจได้เหมือนว่าทุกอย่างมันว่ากำแพงที่กันมิสะไว้มันถูกทำลายไปหลังกำแพงนั้นที่มิสะเห็นมันชังแต่งต่างกับกำแพงของททางมิสะเหลือเกินมันสดใสจนมิสะพูดไม่ถูกว่ามันดีแค่ไหนแต่ชีวิตที่ผ่านมาจนปัจจุบันนี้มิสะรู้สึกว่ามันมีอะไรที่ดีกว่ามาจนตอนนี้มิสะพูดได้เต็มปากเลยว่าต้องนี้มิสะอย่างใช้ชีวิตให้เต็มที่อย่างอยู่อย่างสนุกให้มากกว่านี่ไปอีก