ชักเริ่มรู้สึกกลัวชีวิต  ชักเริ่มไม่อยากอยู่ต่อ  ชักเริ่มไม่อยากตาย  อยากจะสูญสลายหายไปเฉยๆเลย

อนาคตวางไว้แล้ว  ว่าอยากจะสอบเข้าเตรียมฯ  หรือไม่ก็มหิดล  จะเรียนสายวิทย์-คณิต  จากเรียนแพทย์
 

แต่พอเริ่มอ่านหนังสือมันก็หมดกำลังใจเสียขึ้นมาดื้อๆ 

อยากจะย้อนกลับไปเรียนอนุบาลใหม่  อยากสัมผัสกับบรรยากาศที่เคยผ่านมาเมื่อตอนประถม  ไม่อยากโต

เคยคิด  และตอนนี้ก็กำลังคิดอยู่ด้วย  ว่าเบื่อโลกมากมายขนาดไหน

ชีวิตทำไมต้องแข่งขัน?

เพื่อความอยู่รอด?  

แล้วงั้นชีวิตคืออะไรกัน

ยอมรับว่ารู้สึกกลัวอนาคต  กลัวการเปลี่ยนแปลง  กลัวอะไรหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้ชีวิตไม่เหมือนเดิม

ยอมรับว่าเป็นคนยึดติด  เป็นแบบนี้คงไม่ดีกับตัวเองแน่ 

เคยบอกตัวเองอย่างนั้นอยู่หลายครั้ง  ทั้งที่เข้าใจแต่ทำไมถึงทำไม่ได้

เคยโทษตัวเอง  ว่าตัวเองพึ่งคนอื่นมากเกินไป  หากไม่มีใครแล้ว  คงไม่มีปัญญาทำอะไรแน่ๆ

จนคิดไปถึงว่า  ทำไมถึงไม่เกิดมาไม่มีใคร  จะได้รู้จักดูแลตัวเอง  อยู่ตัวคนเดียวเป็น

หวังพึ่งคนอื่นอีกแล้ว...  กำลังหวังพึ่งโชคชะตา

กำลังถึงโลกที่สวยงาม  ของแบบนั้นถ้ามีเพียงชั่วครู่สู้ไม่มีตั้งแต่แรกเลยดีกว่า

ตอนนี้ตัวเรา.. กำลังงี่เง่าอยู่ใช่ไหม???