ถ้อยคำใดหนอจะสามารถบรรยายความรู้สึกนี้ในใจของฉันได้

บนทางแยกที่จู่ๆก็ผุดขึ้นมาในห้วงอารมณ์

กำแพงกั้นขวางนั้นแกร่งเกินกว่าจะเรียกเพียงอ่อนไหว

ไม่ใช่สิ่งที่เป็น หรือสิ่งที่ฝันจะเป็น

หากแต่มันคือการนำสิ่งที่ฉันเป็นไปสู่สิ่งที่ฉันฝัน

ข้างหน้านั้นคือเส้นทางแห่งความจริงที่เรียบรื่นไร้ขวากหนาม

หากคดเคี้ยววกวนประหนึ่งกักขังชั่วกัลปาวสาน

ต่างจากอีกฝั่งฟาก

ฝันนั้นขรุขระ และมากด้วยอุปสรรค์

เป็นถนนที่ทอนตัดได้ทั้งกำลังกาย และกำลังใจของนักเดินทาง

น้อยนักที่ไปถึงปลายทาง

หากความจริงคือกลางวัน และฝันเป็นได้เพียงกลางคืน

ราตรีนี้ของฉัน..จะยาวนานนิจนิรันดร์...