วันที่ 4

คงไม่ต้องบอกอีกแล้วนะว่า ออกบ้านกี่โมง เหมือนเดิม...แต่คราวนี้ดีหน่อย ตรงที่เริ่มชินกับการขับรถวนอ้อมซอยนานเกือบครึ่งชั่วโมง ประกอบกับแอร์ในรถเย็นฉ่ำ จนเกือบเผลอหลับทันที

...ยัง 8 โมงเช้าอยู่ นัดบีที่ท่าเรือข้ามสะพานตากสิน 10 โมงเช้า จะรีบไปทำเพื่อ...!?

...ข้าวเช้าก็กินมานิดเดียว เพราะคุณป้าเร่งจะให้เราออกบ้านก่อน ข้าน้อยจึงต้องไปเตร่หาอะไรกินบน BTS อ่อนนุชสักหน่อย และที่ข้าน้อยเล็งไว้ตั้งแต่วันแรกที่ขึ้นสถานีแล้วก็คือ...มาม่า...

(เดี๋ยวซิ!) ไม่ได้สิ้นคิดซะหน่อย (ก็ไหนบอกว่ากินง่ายไง นี่ก็กินง่ายแล้วนิ) มาม่าที่ว่านี่มันพิเศษตรงที่เป็นมาม่าที่ขายในซุ้มพรานทะเล ที่เขาออกแพ็คเกจชิ้นเนื้อปรุงสุขสำหรับใส่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ซึ่งข้าน้อยก็ไม่แน่ใจว่าบะหมี่ที่ใช้นี่ยี่ห้อมาม่าหรือเปล่า? และยังไม่เคยกินของออกใหม่ ก็เลยประเดิมซักหน่อย ถือเป็นการช่วยอุดหนุนด้วย เพราะข้าน้อยเห็นคนขายร้องขายมาหลายวันแล้ว ดูจะมีคนอุดหนุนน้อยกว่าขนมปังและน้ำผลไม้ (ก็นะ คนไทยมักยี้มาม่ากันจริง ทั้งๆ ตอนเงินเดือนไม่ออก ก็ต้องฝากท้องกับมาม่า พอเงินเดือนออกได้ ก็เหยียดหยามมาม่าว่าเป็นอาหารสิ้นคิดแทบจมดิน... ช่างไม่คิดเอาเสียเลยว่า มาม่ามีบุญคุณขนาดไหน ทำให้อิ่มท้องในราคาไม่ถึง 10 บาท ...แม้จะรู้ว่าเป็นอาหารที่ไม่ค่อยมีสารอาหารก็ตาม แต่ก็ไม่อย่าได้เหยียดหยามแม้จะเป็นอาหารขยะก็ตามเถอะ อย่างน้อยมันก็เลี้ยงท้องคุณให้อิ่มผ่านไปมื้อหนึ่งก็แล้วกัน)

...คนขายก็แนะว่ามีเนื้อปลา (พรานทะเล) และเนื้อหมู (พรานไพร) (แหม...ตั้งชื่อได้เข้ากับอาหารจริงๆ เชียว) มีอยู่หลายรส ซึ่งข้าน้อยก็เลือกปลากระเทียม ส่วนบะหมี่ให้เลือกรสหมูสับและต้มยำ เมื่อเลือกหมูสับ พอคนขายฉีกซองก็ถึงบางอ้อทันทีอย่างที่คิด ยี่ห้อมาม่าจริงๆ ด้วย ตัวมาม่ามีเตรียมอยู่ในแก้วพลาสติกใสใบสูงมีฝาปิดแบบแก้วสเลปี้ เพียงแต่เลือกผงปรุงรสลงไป เติมน้ำร้อน ใส่เนื้อ และเข้าไมโครเวฟ ไฟแรงสูงไม่ถึง 5 นาที พอออกมาจากเตา คนขายก็เอากระดาษแข็งที่ตัดเป็นวงรอบมีโลโก้พรานทะเลครอบลอดแก้ว ใช้เป็นที่จับ...แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากเลยจริงๆ เพราะน้ำร้อนที่ลวกนั้นขั้นแรกก็ร้อนพออยู่แล้ว ยิ่งเข้าเตาอบเข้าไปอีก ก็เหมือนกำลังถือแท่งลาวายังไงอย่างนั้น ยังดีที่คนขายยังอุตส่าห์ใส่ถุงพลาสติกหิ้วให้ แต่เวลาจะกินก็สุดแสนทรมาน ต้องใช้ทิชชูรอที่จับถึงหลายชั้นทีเดียว น่ากลัวถ้วยพลาสติกจะละลายคามือ...แพงกว่าบะหมี่คัพอีก (30 บาท)…แพงแบบใช้สอยไม่สะดวก...

...และการหาที่นั่งทานนี่เอง ที่ทำให้ข้าน้อยเห็นความบกพร่องด้านประโยชน์การใช้สอยของ BTS?

...มีซุ้มขายอาหารมากมาย...แต่ไม่มีที่นั่งกิน และถังขยะ...แม้แต่สักที่เดียว?

จะงกไปไหนฟ่ะ!?

...จากการเรียนสถาปัตย์ของข้าน้อยมา ที่ใดมีซุ้มขายอาหาร ที่นั่นควรมีที่นั่ง เก้าอี้ โต๊ะ ไว้สำหรับรับประทาน เมื่อทานเสร็จแล้วก็จะมีที่ทิ้งขยะ สำหรับภาชนะหรือถุงที่ใช้รองรับเศษอาหาร...แต่บน BTS กลับไม่มีม้านั่งหรือถังขยะสักกะอันเดียว...แล้วอย่างนี้ตอนเช้าใครจะไปสนใจซื้อมื้อหนักๆ มานั่งกินรอกันล่ะ อย่างมากก็แค่แซนวิชกับเครื่องดื่มเป็นขวดหรือกล่อง แต่ก็เอาเข้าไปทานในสถานีไม่ได้อีก จะทานบนรถไฟฟ้าก็ไม่ได้...ฉะนั้นข้าน้อยจึงมองว่า ถ้ามีส่วนบริการอาหาร มันก็ควรจะมีที่นั่งและถังขยะ ถ้าไม่มี ก็ไม่ควรมีพวกซุ้มอาหารตั้งแต่แรกแล้ว...แปลกมะ? มีขาย แต่ไม่มีที่ให้กิน? เพื่อ?

...ฝรั่งมาเห็นการจัดพื้นที่ของเมืองไทยคงงงเต๊ก? งบางอ้อว่า เทพที่ดูราวเด็กหนุ่มผู้นี้ คือเทพอนุชาต่างมารดาอกได้ ก็เหยียดหยาม

...แต่ถ้ามองกลับอีกด้านในพฤติกรรมคนไทย ถ้าหากจัดให้มีการทานอาหารบน BTS ได้ หรือมีถังขยะรองรับก็ตาม นิสัย(เสีย)ของคนไทยก็ยังแก้ไม่เลิก นั่นก็คือทิ้งขยะไม่เป็นที่ ต่อให้มีถังขยะตรงหน้า ก็ยังทิ้งไม่ลงถังกันอีก ไม่รู้มันต้องใช้ความแม่นกันหรือไรในการชู้ตขยะลงถังที หรือไม่ก็เอาไปซุกแอบตามซอกลี้ลับของสถานที่ต่างๆ อย่างกะจะเล่นซ่อนแอบกับคนทำความสะอาด ไม่ว่าจะคนเมืองหลวงหรือคนต่างจังหวัดนะ เหมียนกัลล์หมด...

...แล้วข้าน้อยจะกินตรงไหนล่ะ?

...อืมม...บอกว่าอยากให้ข้าน้อยสู้ชีวิตใช่ไหม?

ได้!!!

...ก็นั่งกินมันตรงข้างสะพานลอยนี่แหละ! นั่งแบบขอทานสะพานลอยนี่แหละ!

เวลาจะกินไม่อยากให้คนเดินผ่านไปมาเห็นวินาทีซดมาม่า ข้าน้อยก็นั่งหันหลังให้ หันหน้าเข้าราวสะพาน มองดูการจราจรเบื้องล่างเป็นทิวทัศน์ (เกือบทำถ้วยหล่นเพราะร้อนจนถือไม่ไหว) เป็นบรรยากาศมื้อเช้าที่แปลกดีพิลึก...มีเสียงท่อไอเสียเป็นเสียงเพลง มีกลิ่นควันดำให้ดม กินไปก็ลุ้นยาม BTS จะมาไล่ที่ไป (ยังดีที่วันนี้แต่งเชิ้ตดำ ดูเหมือนพวกบัณฑิตตกงานเตะฝุ่นหน่อย)

...ปล. นิดหนึ่งเรื่องเสื้อ เพราะแม่สั่งว่า ห้ามเอาเสื้อแดงหรือเหลืองไปใส่เป็นอันขาด! ด้วยเราไม่อยากเจอ(...เว้นในฐานที่เข้าใจ) สำหรับวันนี้ที่ตั้งใจเลือกเชิ้ตดำ เพราะสถานที่ที่เราจะไปนั่น ต้องการความสุภาพสักหน่อย (อ้าว! แล้วที่ ASK สถานที่ไม่สุภาพเรอะ?) ไม่ใช่อย่างนั้น! เพียงแต่สถานที่ที่ข้าน้อยจะไป ไม่ได้เป็นสถานที่ที่คุ้นเคยเหมือน ASK เพราะอย่างน้อยเราก็สื่อสารสัมพันธ์ฉันท์มิตรผ่านเวบบอร์ด ข้าน้อยเลยลดอาการเกร็งได้หน่อย...แต่ที่ที่จะไปวันนี้นี่ดิ ไม่รู้จักใครเลยสักคน...ก็เลยต้องแต่ง(กึ่ง)เรียบร้อยเอาไว้ก่อน...เหอๆ

...9 โมง ยังเป็นเวลาที่คนเข้า BTS กันแน่นขนัด เป็นช่วงนาทีสุดท้ายของคนทำงาน ที่ข้าน้อยไม่อยากจะเสี่ยงอัดเป็นปลากระป๋อง และธุระก็ยังห่างไกลเวลานัดหมาย จึงได้ไปคอยอยู่ในห้างโลตัสข้าง BTS บริเวณหน้าห้างมีร้านแมค 24 ชม. ที่มีคนมากินกันพอสมควร ชะรอยลูกค้าน่าจะเป็นเด็กที่รอไปเรียนพิเศษ (นี่ถ้าค่าอาหารในนั้นไม่แพง ข้าน้อยก็คงอาศัยเข้าไปกินรอฆ่าเวลาไปแล้ว) เดินหาที่นั่งเหมาะๆ หยิบนิยายโรแมงขึ้นมาอ่านต่อ ซึ่งเล่มมันก็ไม่ได้หนาจนอ่านไม่จบ แต่เพราะวันเวลาที่ผ่านไป มีแต่สัมภาษณ์และใช้พลังงานในการเดิน ทำให้ข้าน้อยไม่ได้อยู่เฉยๆ สักที กรุงเทพเป็นเมืองที่ทุกสิ่งเคลื่อนไหวตลอดด้วยเวลาทุกนาทีมีค่า คงแตกต่างกับเชียงใหม่ที่เวลายังมีอยู่ถมไป

...ราวๆ 9 โมงครึ่ง เมื่อสังเกตเห็นบันไดเลื่อนขึ้นสถานีมีคนขึ้นน้อยลงแล้ว ก็ถึงเวลาที่ข้าน้อยจะออกเดินทาง...แต่ คนก็ยังเยอะอยู่ดี ก็เลยหาที่นั่งว่างๆ ขณะรอบนชานชาลา อ่านโรแมงต่อไป...

...อาหารเช้าที่กินเริ่มสำแดงความง่วงนอนปรากฏ อีกทั้งแอร์ในรถไฟฟ้าก็เย็นฉ่ำ แต่กระนั้นข้าน้อยก็จะหลับไม่ได้! เพราะสถานที่ที่จะไป จะต้องไปเปลี่ยนสายสถานีไปเส้นสีลม เอาไว้เปลี่ยนสายเมื่อไหร่ค่อยหลับเมื่อนั้น เพราะที่ที่จะไปอยู่ปลายสายพอดี ถ้าเกิดหลับแบบไม่รู้เรื่อง เดี๋ยวนายสถานีก็มาปลุกเอง (จำได้แม่นตอนขากลับไป BTS อ่อนนุช เห็นมีผู้โดยสารคนหนึ่งนอนหลับคาในรถ แต่ก็มีนายสถานีเข้าไปปลุก และตรวจความเรียบร้อยสำหรับสถานีปลายทางอ่อนนุช กับ สะพานตากสิน) ในช่วงขณะที่เปลี่ยนสถานี ผู้คนจากสองฝั่งต่างก็เร่งรีบจนแทบจะกระโดดเข้ารถไฟฟ้าสายที่เปลี่ยนเลย น่ากลัวว่าต่อไปกรุงเทพมีประชากรเยอะขึ้น การแข่งวิ่งขึ้นรถไฟฟ้าจะขนาดไหน

...ช่วงที่จะเข้าปลายสถานี นั่นจะเป็นช่วงที่คนน้อยที่สุด มีที่นั่งให้นั่งสบายใจเลย ข้าน้อยก็ของีบสักพัก แต่ก็ยังระวังกระเป๋าไว้โดนมั่น หนีบในอ้อมแขนสุดแรงเหมือนงูบีบเหยื่อตาย (เปรียบขนาดนั้นเชียว...)

...แล้วก็ถึงสถานีสะพานตากสินเสียที

ข้างล่างของสถานีนี่เป็นท่าเรือข้ามไปอีกฟาก (ในตอนแรกข้าน้อยคิดจะเดินสะพานข้ามไป แต่พอแหงนมองสะพานแล้ว...เอิ่ม...ตรูยอมขี้เกียจนั่งเรือดีกว่า)

...ข้าน้อยโทรหาผู้ที่นัดหมายไว้...ยัง ยังไม่ใช่ผู้ที่ข้าน้อยจะสัมภาษณ์ แต่โทรนัดเพื่อนไว้ต่างหาก

...ท่านบี หรือ ชิโร(โร่)ยังไงล่ะ!

วันนี้บีได้ลาพักร้อนจากงานที่บริษัทมา 2 วัน (พรุ่งนี้อีกวัน) การที่มีบีมาด้วย ช่วยให้ข้าน้อยอุ่นใจขึ้นเยอะ เพราะแถวตากสินนั้นเป็นเส้นทางที่ข้าน้อยไม่เคยไปมาก่อน การไม่มีประสบการ์ณอาจทำให้เราเขว่ได้ง่าย

...บีพาไปเที่ยววัดใกล้ๆ นี่ก่อน เป็นการพาไปเที่ยววัดยานนาวา เป็นวัดในรัชกาลที่ 3 ซึ่งในเวลานั้นมีงานเชิญพระบรมสารีริกธาตุมาประดิษฐานที่ชั้นหนึ่งของวัด (แต่ชั้นสองมีงานศพคนจีน ชัก จะยังไงแฮะ เอาศพไว้เหนือพระบรมสารีริกธาตุเนี่ยนะ?) ภายในจัดแสดงพระบรมสารีริกธาตุ ทั้งของพระพุทธเจ้าและสาวก โชคร้ายที่ไม่สามารถถ่ายรูปนำมาให้ชมกันได้ จึงได้แต่บรรยายแทน

...พระบรมสารีริกธาตุถูกบรรจุอยู่ในกล่องแก้ววางบนแท่นสูงระดับอก มีสปอต์ไลท์ขนาดกะทัดรัดสองดวงติดภายใน เรียงเป็นแถวไม่ต่ำกว่าสิบอัน ช่วยส่องแสงสว่างกระทับกับเครื่องประดับพระบรมสารีริกธาตุที่บรรจุในเลนส์แก้วสุญญากาศ ตัวของพระบรมสารีริกธาตุเป็นเหมือนเพชรพลอยสีสวยหลากสีสัน จนดูแล้วไม่น่าจะใช้กระดูกตามจินตนาการเลย เพชรพลอยขนาดตั้งแต่เท่าเม็ดข้าวจนกลายเป็นผงละเอียด มีป้ายติดบอกว่าเป็นพระบรมสารีริกธาตุส่วนไหน มีตั้งแต่ส่วนของเลือดและมันสมองเลยทีเดียว บางคนที่มาสักการะก็ซื้อดอกไม้ธูปเทียนบูชา ยกพนมเดินรอบๆ พระบรมสารีริกธาตุ ส่วนข้าน้อยแม้ไม่ได้ทำเพราะเชื่อในสายพุทธคนละแบบ แต่ก็ไม่ได้ลบหลู่

...นอกจากนั้น ยังมีหินกลมขนาดใหญ่และหยกต่างๆ จากประเทศจีน ประดับไว้ให้ผู้สนใจและมีจิตศรัทธา ยืนรับพลังจากมัน ซึ่งบีก็ไปยืนรับด้วย (พลางคิดใคร่ครวญว่า ทำไมเอาจีนกับอินเดียมาวางปนกันได้นะ เป็นการตกแต่งที่มึนจริงๆ)

...ชั้นสามซึ่งเป็นชั้นสูงสุดของอาคารวัด มีห้องขนาดยาว ปูพรมสีแดงและติดแอร์เย็นฉ่ำ (สงสัยอยู่อย่างว่า ทำไมวัดเกือบทุกที่ใช้แต่พรมแดงนะ) ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุอีกชิ้นหนึ่ง วางไว้บนแท่นบูชาซึ่งเจาะผนังเข้าไป มีดอกไม้บูชาและลงรักปิดทองอย่างสวยสดงดงาม ซึ่งเราไม่สามารถเข้าไปชมใกล้ๆ ได้ ท่านเจ้าอาวาสก็อยู่ในห้องนั้นเช่นกัน แต่กำลังรับของถวายจากญาติโยม ขณะที่คนบางกลุ่มก็นำดอกไม้มาบูชาหน้าแท่น บ้างก็นั่งทำสมาธิ ส่วนข้าน้อยกับบีก็นั่งมองพระแท่นเพื่อดื่มด่ำชมความงามไป...แต่รู้สึกจะนั่งนานเกินไปหน่อย จนกระทั่งมีคนใหญ่คนโตซึ่งข้าน้อยก็ไม่รู้ว่าใคร เดินมานั่งที่เก้าอี้หน้าแท่น ทำให้เราต้องถอยทัพออกไป (บีมีแอบบอกว่า อยากอยู่ในห้องแอร์นานๆ เหอๆ)

จุดหมายต่อไปของเราก็คือ โรงแรมแห่งหนึ่ง (เดี๋ยวก็รู้เองว่าทำไมข้าน้อยถึงไม่เปิดเผยชื่อ)

...ในระหว่างทางที่เราเดินไปผ่านย่านร้านค้าตลาดมากมาย บรรยากาศเหมือนกาดหลวงเปี๊ยบ เพียงแต่รถเมล์และควันดำอื้อกว่า คนก็เดินเยอะกว่า ถนนหนทางก็เต็มไปด้วยยวดยานที่เรียกว่า ใครคิดจะเดินลงถนนแบบเชียงใหม่ อาจมีสิทธิ์ไปเฝ้ายมบาลง่ายๆ เลย ไหนจะรถเมล์ที่ขับจอดป้ายอย่างหวาดเสียวได้ใจ แย่งรับผู้โดยสารกันอย่างสนุกเชียว ให้ผู้โดยสารและคนสัญจรเสียวเสี่ยงชีวิตไป

...ที่สังเกตได้เด่นชัดคือ ตามร้านต่างๆ จะมีร้านขายเครื่องประดับที่ทำจากหินหรือหยกเป็นส่วนใหญ่ เมื่อรวมกับความเป็นมาของวัดในรัชกาลที่ 3 ซึ่งทรงมีพระมารดาเป็นชาวจีน ทำมาการค้ากับชาวจีนที่โดยสารเรือสำเภา ประกอบกับการเกิดของโรงแรมแห่งนั้นที่มีอายุความเก่าแก่มานาน จึงน่าจะอนุมานได้ว่าที่นี่เคยเป็นย่านการค้าขายเก่าแก่แต่โบราณมา

...ในที่สุด บีก็พาเลี้ยวเข้าซอยซอยหนึ่ง ซึ่งข้าน้อยผิดคาด ตอนแรกคิดว่าทำไมทางเข้าโรงแรมถึงได้เข้าซอยซอมซ่อไม่สมกับโรงแรมระดับโลกอย่างนี้นะ และเมื่อยิ่งไปถึงอาคารสีขาวหลังหนึ่ง สถาปัตยกรรมแบบโคโลเนี่ยน (อาณานิคม) พอเข้าไปข้างในก็ต้องนึกแปลกใจ เพราะข้างนอกกับข้างในต่างกันราวฟ้ากับเหว มีพนักงานชายแต่งตัวภูมิฐานในชุดขาวงาช้างสวมหมวกแบบพนักงานโรงแรมดังของเมืองนอก ยืนเปิดประตูกระจกต้อนรับและทำความเคารพ เรียกกลิ่นอายของบรรยากาศของโรงแรมดังได้แล้ว ข้าน้อยสงสัยว่านี่คือโรงแรมจริงหรือ? แต่ไม่ทันได้ถามอะไรบี เพราะเจ๊แกเล่นเล่นเดินนำหน้าดุ่มๆ เอา (หรือข้าน้อยปากหนักไม่ถามก็ไม่รู้)

...เวลาที่เราไม่รู้อะไร อาจารย์ที่คณะสอนไว้ว่า “ให้คุณสังเกตแล้วอนุมานไว้ก่อน การเฝ้าแต่ถามจะไม่ช่วยพัฒนาการคิดของคุณ” และการสอนที่คณะก็มั่งจะไม่เฉลยคำตอบในทันที เพื่อเป็นการฝึกสอนให้นักศึกษาได้รู้จักคิด...นั่นทำให้ข้าน้อยมักติดนิสัยอนุมานไปก่อนที่จะคิดถึงต้นตอความจริงทีหลัง

...เมื่อสังเกตสองข้างทางเดินเข้าสู่ตัวอาคาร ล้วนแต่มีร้านขายของเก่าทั้งนั้น แต่เป็นของโบราณราคาแพง น่าจะอนุมานได้ว่า นี่เป็นร้านขายของโบราณถูกกฎหมาย ซึ่งลูกค้าต้องเป็นกระเป๋าหนักเป็นแน่

...และลูกค้าจะเป็นใครล่ะ ถ้าไม่ใช่แขกของโรงแรม

พ้นร้านค้ามาได้ก็เป็นส่วนกลางหรือห้องโถงของตัวอาคาร เปิดโล่ง การตกแต่งคล้ายกับยุโรปสมัยต้นศตวรรษที่ 19 มีพรมแดงปูขึ้นบันไดกว้างเหมือนฉากหนังไททานิค และราวทางเดินทำด้วยทองเหลือง มีลิฟท์สำหรับขึ้นไปยังชั้นสองและสาม ซึ่งคาดว่าก็คงเป็นร้านขายของโบราณเช่นเดียวกัน

...แต่บีก็พาเดินตรงเข้าไปอีกฟากหนึ่งของร้าน ซึ่งข้าน้อยก็เดินตามไปโดยดี สายตาก็แอบสอดมองว่าพนักงานต้องสงสัยแน่ว่าเราไม่ใช่คนต่างชาติ (เพราะถ้าคนต่างชาติจะนุ่งชุดสบายๆ สไตล์ซาฟารี หรือเสื้อยืด เกือกสกอร์) เอาเถอะ ข้าน้อยก็คงมองโลกในแง่ร้ายไปสักหน่อย เพราะเคยแต่งตัวแนวนี้แล้วมีคนไทยเข้าใจว่าเราเป็นคนต่างชาติ(โซนเอเชีย)ก็ได้รับการบริการดีกว่า และก็เคยครั้งหนึ่งเมื่อขากลับจากสิงคโปร์ด้วยสายการบินเจ้าจำปี (บอกแค่นี้คงรู้นะ) ข้าน้อยได้รับบริการอย่างดีในขณะที่ทานอาหาร เพราะสจ๊วตเข้าใจว่าเป็นคนสิงคโปร์ไปเที่ยวเมืองไทย สจ๊วตพูดภาษาอังกฤษกับเรา (ซึ่งข้าน้อยก็เนียนตอบอิงริตไป ดีว่าฟังทันนะ) สจ๊วตเสริฟ์ไวน์ขาวไวน์แดง หรือแม้แต่เบียร์และเหล้านอกให้...ส่วนเพื่อนข้าน้อย ชะรอยว่าสจ๊วตจะดูออกว่าเป็นคนไทย เลยพูดภาษาไทย ยื่นเครื่องดื่มน้ำเปล่าให้ ไม่มีถามสักคำว่าจะรับแบบที่ข้าน้อยได้รับหรือเปล่า ถ้าเพื่อนไม่ขอ...

...แม้แต่ข้าน้อยยังเคยถามพ่อเลยว่า ตอนไฟล์บินไปต่างประเทศ เคยได้รับบริการอย่างข้าน้อยไหม?

...พ่อตอบว่า พอรู้ว่าเป็นคนไทย เขาก็เสิร์ฟแต่น้ำเปล่าให้ ถ้าไม่ถามก็ไม่เสริฟ์ไวน์หรือเบียร์ให้หรอก

...อืม ไม่แปลกเลย ว่าทำไมอันดับสายการบินที่ดีที่สุดในโลก โดนสิงคโปร์กับอาหรับเอมิเรต์คว้าไปกินซะได้ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเคยได้อันดับหนึ่งมาตลอด...

...ซื้อตั๋วราคาเดียวกันแท้ๆ แต่บริการไม่เท่ากัน...

...เฮ้อ...คุณคะ...เราพร้อมเสมอ (วงเล็บ เสมอสำหรับเฉพาะชาวต่างชาติค่ะ)

...จบเรื่องการไม่เท่าเทียมกันของสังคมไปก่อน บีได้เดินนำหน้าเข้าไปยังอีกฝั่งของร้าน จนไปสุดมุมทางเดิน แล้วเลี้ยวขวา จากนั้นบีก็ยิ้มร่าและทักทายคนที่อยู่ในร้านฝั่งนั้น จนกระทั่งข้าน้อยเดินไปสมทบ...ร้านนี้เป็นร้านที่ตกแต่งสไตล์จีน เพราะเห็นแจกันลายครามและภาพวาดมาแต่ไกลล่ะ...

...และเจ้าของร้าน...หญิงสาวร่างอวบกำลังดี กำลังนั่งรออยู่บนโต๊ะจีนยิ้มแฉ่งต้อนรับ

...นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าน้อยได้เจอกับเธอผู้นี้...แต่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้คุยติดต่อกัน?

...เพราะข้าน้อยรู้จักเธอผู้นี้ ผ่านฟิคชั่นตำนานฮิคารุ เก็นจิ นั่นเอง!

เจ๊นก นั่นเอง!

...ข้าน้อยรู้จักเจ๊นกจากการที่เจ๊ได้เข้าไปโพสต์ให้ความรู้เกี่ยวกับตำแหน่งขุนนางญี่ปุ่นสมัยเฮอัน ซึ่งสอดคล้องกับเนื้อเรื่องฮิคารุ เก็นจิ พอดี ซึ่งข้าน้อยถือเป็นพระคุณในความรู้นี่อย่างยิ่ง จากนั้นก็ได้ติดต่อกันทาง MSN แต่เพิ่งจะได้คุยโทรศัพท์กันเมื่อตอนจะนัดเจอกัน ครั้นที่ข้าน้อยลงมากรุงเทพ

...เจอหน้ากันครั้งแรก เจ๊แกก็หัวเราะแล้ว เพราะเห็นหน้าความเหนื่อยและความเพลียของข้าน้อย

...เจ๊นกบอกว่า ผิดคาดที่เคยคิดว่า ข้าน้อยคงเป็นสาวน้อยสดใสกลางทุ่งหญ้า ด้วยเห็น DisplayIcon ที่เป็นยัยคอร์ เด็กผู้หญิงผมบ็อบสีข้าวโพด ยิ้มแย้มตาแป๋ว ประกอบกับฟิคชั่นเรื่องยัยคอร์กับฮาเดส ที่เจ๊นกได้อ่าน ก็ชมว่าเขียนเรื่องราวความรักได้น่ารักมาก คนเขียนจะต้องเป็นสาวน้อยน่ารักแน่

...เหอๆ

...เจ๊ไม่รู้หรือว่า โลกเสมือนจริงกับโลกจริงนั่น มันตรงข้ามกันเยี่ยงไร เหอๆ

(ที่จริงข้าน้อยก็คิดแบบเดียวกับเจ๊แหละ แต่คิดว่ายังไงนั่น...ไม่บอก หุหุ)

...เจ๊นกเป็นพนักงานขายของโบราณ ส่วนใหญ่เป็นข้าวของเครื่องใช้จากเอเชียตะวันออก พวกญี่ปุ่นหรือจีน เท่าที่เห็นมีเฟอร์นิเจอร์จากจีน โดยเฉพาะโต๊ะที่แกนั่งทำงานนั่น ราคาเกือบเหยียบล้านเลยทีเดียว

เหอๆ แต่ที่ข้าน้อยสนใจ คือ ภาพเขียนจีนโบราณมากกว่า เจ๊นกบอกว่าขายดีมาก และที่ขายดีก็เพราะว่า มันเป็นรูปแนวอีโรติก! ภาพของหนุ่มสาวในเรื่อง จินผิงเหมย กำลังเสพสังวาสกันนั่นเอง!

ไม่ใช่แค่เป็นภาพวาดคู่รักพลอดรักกันตามธรรมดาเท่านั้น แต่มันยังมีแบบ 3P ขึ้นไปด้วย (ใครดูหนังโป๊จะเข้าใจศัพท์นี่) เห็นแล้วอึ้งเลยทีเดียวว่า สมัยก่อนมีแบบนี้แล้วฤา? (นึกว่าจะมีแต่เรื่องรักร่วมเพศอย่างเดียวซะแล้ว) เจ๊นกบอกว่า แขกแวะร้านนี้ทีไร รูปนี้ได้ขายดีก่อนเพื่อนทุกทีเลย

...ใครไม่มีหัวศิลปะทางอีโรติกอาร์ต คงไม่มีวันเข้าใจหรอก

ของอีกอย่างที่ข้าน้อยสนใจ และเจ๊นกก็ถึงกับเปิดตู้โชว์ให้หยิบได้เลย คือ มีดสั้นเล่มหนึ่ง ไม่แน่ใจว่าเป็นของชาติไหน แต่ลักษณะมีดกระชับมือ ความคมของมันยังมีอยู่จนเจ๊นกบอกให้ระวังด้วย

...พร้อมหัวเราะน้อยๆ ว่า ยัยพลอยนี่ชอบเล่นของมีคม...อาจเพราะข้าน้อยเกิดวันอังคารด้วยมั่ง ดวงเทพสงครามมาร์ส (อาเรส) มันเลยแรง เหอๆ

...เจ๊นกทำงานเป็นพนักงานขายในร้านนี้ จะต้องอยู่เฝ้าประจำที่ร้าน ไม่สามารถออกไปไหนได้ แม้จะเป็นพักเที่ยงก็ต้องฝากแม่บ้านซื้อเข้ามาให้ จะเล่นอินเทอร์เน็ตหรืออ่านหนังสือก็ทำได้ หากไม่โชคซวยหัวหน้างานผ่านมาเห็นพอดี...ความเข้มงวดเช่นนี้ ก็สมกับเงินเดือนมากมายที่ได้รับ (แต่แกร่ำๆ ว่า หากหางานใหม่ได้ก็อยากหาเหมือนกัน แต่ในเมื่อเศรษฐกิจโลกไม่ดีอย่างนี้ ทำงานเดิมคงดีกว่าออกไปเสี่ยงหางานใหม่ล่ะน้า...เหอๆ ดีกว่าข้าน้อยที่ยังต้องยังชีพด้วยเงินว่างงานจากพ่อแม่เลย)

...จากที่มื้อเที่ยงตั้งใจจะออกไปกินร้านเจ้าอร่อยที่เจ๊นกแนะนำ แต่สุดท้ายก็ต้องสั่งพิซซ่าแทน เพราะเจ๊นกโทรไปขอหัวหน้างานกันเหนียวไว้ก่อน ทั้งๆ ที่พวกเราก็คาดเอาไว้ว่า หากอยากจะออกไปก็สามารถแอบออกไปได้อยู่หรอก...แต่! ถ้าเกิดวันนี้วันดี หัวหน้างานเจ๊นกเดินลงมาตรวจงานที่ร้านแล้วไม่เจอเจ๊ล่ะก็ เป็นเรื่องแน่! เรื่องคอขาดบาดตายทีเดียว! เพราะโรงแรมระดับนี้เช่นนี้ เขาไม่มีวันปล่อยปละพนักงานให้ออกไปข้างนอกเหมือนโรงแรมอื่นๆ แน่

...เฮ้อ เงินเดือนสูง ใช่ชีวิตจะสบายนะงับ พี่น้อง (นี่แหละ เป็นสาเหตุที่เจ๊นกขอให้ปิดชื่อโรงแรมไว้)

...และก็เป็นไปตามคาด หัวหน้าเจ๊นกสั่งเสียงเขียวว่า ไม่ให้ออกไปเด็ดขาด! พวกเราแม้แต่เจ๊นกก็หน้าระเหี่ยไปตามๆ กัน แต่ก็มองกันในแง่ดีว่า เจ๊นกไม่ออกไปก็ดีแล้ว เพราะถ้าฝ่าฝืน เจ๊นกก็อาจถูกลงโทษ และทำให้พวกเราพลอยลำบากใจที่เป็นสาเหตุด้วย อีกอย่าง ออกไปกินข้าวด้วยใจที่หวาดหวั่นแบบนี้ แทนที่จะได้กินข้าวกลางวันอย่างสบายใจ ก็พลันจะทำให้มื้อนี่กร่อยเปล่าๆ

...กระนั้นก็ตาม ยังโชคดีอยู่บ้างที่เจ๊นกไม่ได้บอกหัวหน้างานว่าจะกินพิซซ่าในร้าน (เจ๊นกแจ้งหัวหน้างานว่ามีน้องมาเยี่ยม จะพาไปกินข้าวข้างนอก แต่ในเมื่อไม่อนุญาต หัวหน้าก็(คง)เข้าใจว่า พวกเราถอยทัพกลับยอมแพ้แล้ว หารู้ไม่ว่าได้สั่งพิซซ่าขึ้นมากินบนโต๊ะราคาเกือบเหยียบล้านตัวนั้นแหละ หุหุ

...เจ๊นกว่า เป็นบุญแล้วที่ได้กินบนโต๊ะราคาแพงเยี่ยงนี้ เหอๆ

ก่อนกลับ (ที่จริงตอนเจอกันครั้งแรกต่างหาก) เจ๊นกก็มีของฝากติดไม้ติดมือกลับไปให้ เป็นของผลิตภัณฑ์จากโรงแรมเอง...เดี๋ยว! อย่าคิดว่าเจ๊ไม่ลงทุน เพราะผลิตภัณฑ์ของโรงแรม เป็นขนมราคาที่คนธรรมดาซื้อไม่ได้ล่ะ ไม่ใช่ขนมถุงบาทสองบาท แต่เป็นกล่องขนมอย่างดี อันหนึ่งเป็นเยลลี่ราคาไม่ใช่น้อยๆ และคุกกี้...มีคุกกี้ให้เลือกสองแบบ (เพราะมาสองคน) มีคุกกี้แยมสีสตอรเบอร์รี่ และคุกกี้เม็ดมัคคาโดเมีย (เป็นเมล็ดคล้ายถั่วสีงาช้าง ขนาดเท่านิ้วโป้ง ที่เป็นส่วนผสมของช็อกโกแลต เป็นพืชที่ปลูกบนภาคเหนือในที่อากาศเย็น) ข้าน้อยพอเห็นอะไรแดงๆ ก็เอาก่อนเลย สีมันเตะตาดีชอบ หุหุ

...ถึงกระนั้นก็ตาม ก็ยังขอกินส่วนที่เป็นมัคคาโดเมียส่วนของบีบ้าง ซึ่งก็ได้รสชาติแบบถั่ว กินไปเสียวฟันหักไปแฮะ แต่ก็อร่อย...ก่อนกลับก็ลาเจ๊นก พร้อมของฝากติดมือไปด้วย

...พวกเรากลับมาถึงท่าเรือข้ามฟากอีกครั้ง ตอนแรกข้าน้อยคิดว่าเป็นเรือหางยาวแบบลงไปนั่งตอนลึกของเรือ เหมือนที่เห็นในข่าว แต่กลับเป็นเรือไม้ลำใหญ่ มีที่นั่งเป็นสัดส่วนแบบรองพื้นท้องเรือไว้ ไม่ต้องก้าวก้มเข้าไปนั่งแอดอัดเป็นปลากระป๋อง อากาศโล่งโปร่งหายใจสบาย แต่ต้องระวังนิดหนึ่ง เพราะเป็นเรือแบบไม่มีกราบเรือกั้น เดินไม่ดีช่วงจังหวะเรือโคลงเคลง มีสิทธิ์ไถลตกไปในกอผักตบชวาได้

...ค่าโดยสารเรือคนละ 3.50 บาท ที่ถูกอย่างนี้เพราะเป็นเรือข้ามฟาก ใช้เวลาไม่ถึง 15 นาทีด้วยซ้ำ นึกๆ แล้วก็อยากถามคนขับเรือว่า ไม่เบื่อมักเหรอ ขับไปขับกลับอยู่ฝั่งแค่นี้นะ ทำงานย้ำคิดย้ำทำอย่างนี้

...เขาคงเบื่อแหละ แต่มันไม่มีทางเลือกทางอาชีพนัก สำหรับในชีวิตจริง

...ในที่สุดเราก็ลงตรงท่าเรือข้ามฟากอีกฝั่ง ตอนลงก็เสียวเล็กน้อย เพราะยังจำเหตุการณ์เมื่อหลายสิบปีก่อน ที่โป๊ะเรือล่ม...แต่ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดี เด็กคล้องเชือกเรือและกระโดดอย่างคล่องแคล่วโดยไม่มีสะดุดตกลงน้ำ ค่าโดยสารนั้นจ่ายเวลาขาขึ้น มีรั้วกั้นเอาไว้ให้ผ่านไม่ให้เบี้ยวค่าเรือ ใช้สายตาคะเนแล้ว ท่าเรือนี้น่าจะมีคนขึ้นพอประมาณ เพราะช่องทางเข้าออกเรือทั้งพอดีตัว และก็มีน้อยนัก

...มีสวนสาธารณะที่เชื่อมต่อกับท่าเรือข้ามฟาก บีก็เป็นเนวิกเตอร์อีกเช่นเคย ที่ข้าน้อยต้องเป็นลูกเจี๊ยบเดินตามแม่ไก่ไป...จนถึงตึกใหญ่ริมแม่น้ำ

ที่นี่แหละ ที่ข้าน้อยจะมาสัมภาษณ์!

อาคารนี้เป็นอาคารหลังใหญ่ แต่การออกแบบภายในเป็นแบบสำนักงานเก่าสมัย 10 ปีที่แล้ว การตกแต่งไม่ถือว่าทันสมัย แต่ก็ไม่เก่าจนเกินไป ภายในเป็นห้องโถงเพดานเปิดโล่งเห็นภายในอาคารมีสามชั้น และบันไดเลื่อนขึ้น ทำให้อนุมานได้ว่า ตึกแห่งนี้ไม่ใช่ออฟฟิศแต่ดั้งเดิม น่าจะเคยเป็นห้างสรรพสินค้ามาก่อน แต่เป็นห้างสไตล์แบบเก่า ปัจจุบันนี้มีบริษัทหลายแห่งมาเช่าที่ กลายเป็นอาคารเช่าสำนักงานไป มีร้านขายอาหารอยู่บริเวณชั้นล่าง พอจะอนุมานได้ว่า ตึกหลังนี้ไม่มีร้านอาหารข้างนอก ทำให้มีร้านขายอาหารอยู่ข้างในสำหรับคนในตึกนี้ มีร้านขายหนังสืออยู่ด้วย แต่เป็นร้านขายหนังสือประเภทธุรกิจ คิดแล้วยังนึกไปว่า ท่าตึกนี่จะเคยเป็นตลาดหุ้นหรือเปล่าหนอ?

...และแล้ว คนๆ หนึ่งก็เดินออกมา จากสำนักงานของประกันชีวิตแห่งหนึ่ง?

...สหชาติของบี...เอวัง เอ๊ย เอวัน นั่นเอง!

...ที่แท้(สำหรับใครที่ไม่ทราบ)เอวันก็ทำงานอยู่ในสำนักงานเอไอเอ ซึ่งอยู่ในตึกนี้เช่นเดียวกัน พวกเรามีของฝากไปให้เอด้วย...นั่นคือ ขนมที่เจ๊นกให้ และพิซซ่าส่วนที่กันไว้ให้เอนั่นเอง (ไม่ค่อยจะลงทุนเล้ย)

...จากนั้น พวกเราก็เข้าไปเตรียมตัวให้เรียบร้อยเสียก่อน จัดการทำธุระในห้องน้ำให้เสร็จ สำรวจผมเผ้า ลงแป้งซับเหงื่อให้หมดจด ตรวจความเรียบร้อยของอุปกรณ์...และนี่เป็นครั้งแรกที่ข้าน้อยได้ใช้เครื่องบันทึกเสียง ซึ่งเป็น MP3 พกพาคู่ใจ…กระนั้นก็ตาม แม้จะทดสอบเสียงมาแล้ว มันก็ยังฟังในระดับที่เบา จึงเริ่มไม่แน่ใจว่าจะใช้ได้ผลหรือเปล่า...แต่ก็นึกถึงคำเตือนของท่านฮาเดส ‘ให้เตรียมพร้อมเสมอ’

...ดังนั้น ‘มีดีกว่าไม่มี’ เอาไว้จะดีกว่า และข้าน้อยก็เตรียมสมุดจดเอาไว้ด้วย เพราะไม่มั่นใจว่าซิริมบั่มในสมองว่า จะสามารถจดจำได้หรือเปล่า (เพราะตอนนั้นก็ต้องแบ่งหน่วยความจำบทสัมภาษณ์ในหลายวันที่ผ่านมา จดลงบันทึกยังไม่เสร็จดีเลย)

...และก็ได้ขอร้องให้บีไปเป็นเพื่อน ช่วยถ่ายรูปให้ด้วย จะได้มีหลักฐานยืนยันว่าเราได้ไปสัมภาษณ์มาจริงๆ ไม่ได้ไก่กาติ๊งต่างมั่วๆ

...เอบอกว่า สถานที่นั่นว่าอยู่บนชั้นสอง ขึ้นไปตามบันไดเลื่อนเลย อยู่ตรงมุมขวาสุด

...ข้าน้อยกับบี เดินไปเซอร์เวย์ตามทางที่บอก ก็ได้เจอดังว่า...

...โลโก้ส้มๆ (เหตุไฉนไยจึงเหมือนโลโก้ ASK หนอ? ช่างบังเอิญจริงๆ)

มาถูกที่แล้ว! เข้าไปเลยซิ!

เดี๋ยว! ยังลุยเข้าไปไม่ได้! (ทำอย่างกะยกพวกมาถล่มงั้นล่ะ...)

ตามมารยาทแล้ว ข้าน้อยจะต้องโทรแจ้งให้ผู้สัมภาษณ์ทราบล่วงหน้าก่อน เกิดว่าเขากำลังรีบเร่งทำอะไรอยู่ หรือเตรียมอะไรไม่พร้อม จะไม่ดี...อย่างน้อยแจงให้เขาทราบก่อนว่าเรามาถึงแล้ว (เอ๊ะ? หรือว่าจะกลายเป็นยิ่งเร่งกว่าเก่าแฮะ?)

ดังนั้น ข้าน้อยจึงตั้งหลักกับบีก่อน ห่างจากสถานที่เกิดเหตุ เอ๊ย ที่สัมภาษณ์ไม่ถึง 20 ก้าว จากนั้นข้าน้อยก็โทรเข้าเบอร์ของผู้ที่ข้าน้อยจะขอสัมภาษณ์ในวันนี้...

...อา...มีเสียงรอรับสายล่ะ...

...ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด

...ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก...

ไม่เป็นไรเอาใหม่...

...ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด

...ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก...

เฮ้ย! ทำไมเป็นอย่างนี้ล่ะ!? นี่มันได้เวลานัดแล้วนิ (เริ่มใจคอไม่ดีแล้ว)

เอาใหม่อีกรอบ!

...ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด

...ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก...

จ๊าก! ทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้เนี่ย! เกิดอะไรขึ้นกัน! ทำไมเขาไม่ยอมรับสาย!?

หรือ? หรือว่าเขาจะยังงานไม่เสร็จ? หรือว่าเขาจะลืมนัดไปเสียแล้ว!?

ข้าน้อยกลัวจะเป็นแบบหลังมากกว่า!

ไม่! ไม่น่าจะใช่ เพราะข้าน้อยก็โทรคอนเฟิร์มทั้งก่อนมากรุงเทพฯ และหลังจากมาด้วยซ้ำ! เขาไม่น่าจะลืมได้!...เว้นแต่ว่า ทางเขามีงานด่วนเข้ามาจนไม่สามารถให้คิวสัมภาษณ์เราได้!

โอ้! ไม่นะ! ทำไมต้องมาเจออุปสรรคแสนโชคร้ายเยี่ยงนี้ด้วย! อุตส่าห์ถ่อมาตั้งไกล ไฉนจึงเป็นเช่นนี้!?

จะทำยังไงดี!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!???

“............................................................................................................................................”

...หันไปมองบีที่กำลังรออยู่ทีหนึ่ง แล้วก็หันไปมองสถานที่อีกทีหนึ่ง แล้วก็ถอนใจเฮือกใหญ่...

“บี เข้าไปหาดีกว่า โทรแล้วเขาไม่รับสาย เลยเวลามามากแล้ว” ข้าน้อยเอ่ยชวนบีเข้าไปในสถานที่ในที่สุด...เพราะคาดว่า โทรต่อไป เขาคงไม่รับสายอีกแน่...และจะรอต่อไปก็จะทำให้เวลาผ่านไปอย่างสูญเปล่า พลันจะทำให้เราฟุ้งซ่านไปเรื่อยๆ...สู้เข้าไปถามความจริงจากคนในนั้นดีกว่า!

ถึงจะเป็นอย่างที่เราคาดเอาไว้ ก็สู้รู้เร็วๆ ดีกว่าร้อนรนเช่นนี้!

...คนข้างในลุกขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงออดที่เรากดหน้าสำนักงาน คนที่เปิดรับเป็นผู้ชาย สอบถามว่าเรามีธุระอะไร? มาหาใคร? (ดีว่าพี่แกหน้ารับแขกนะ เราเลยกล้าสู้หน้าหน่อย)

“มาหาคุณโน๊ตค่ะ ดิฉันนัดสัมภาษณ์เวลาบ่ายสองวันนี้”

เขาให้เราเข้ามารอข้างในสำนักงาน แต่เป็นส่วนห้องรับแขกเล็กๆ ด้านหน้ามีโลโก้ของบริษัท และโซฟาเล็กๆ พอนั่งได้สองคน (แต่มีเอกสารวางไว้อีกแฮะ) เป็นที่ที่ไม่น่าจะใช้รับแขกนานๆ ได้

...ระหว่างที่คนรับแขกหายไป ข้าน้อยก็เริ่มฟุ้งซ่านไปเรื่อยๆ...คิดไปต่างๆ นานๆ ว่าเดี๋ยวจะออกมาบอกว่า...คุณโน้ตมีธุระด่วนกะทันหันครับ คงจะมาไม่ได้เสียแล้ว หรือไม่ก็...คุณโน้ตไม่ได้แจ้งว่ามีนัดนี่ครับ

...คงเป็นฝันร้ายในชีวิตสุดๆ ที่ต้องพยายามคุมสติให้ดีด้วย

...ช่วงเวลาวัดใจมาถึงแล้ว เมื่อชายคนเดิมกลับมาหาพวกเรา...

“เดี๋ยวเชิญเข้ามารอในห้องก่อนเลยครับ...คุณโน๊ตกำลังมา”

เฮ้! (ดีใจลึกๆ) ค่อยยังชั่วหน่อย! ...แต่ก็ยังฟุ้งซ่านไม่เลิก กลัวว่าจะมีอุบัติเหตุกะทันหันทำให้ชวดสัมภาษณ์แบบปัจจุบันทันด่วนอย่างที่ฟุ้งซ่านไว้หรือเปล่า เพื่อความไม่ประมาท อย่าเพิ่งตั้งความหวัง และมีสติเสมอ...อะไรก็เกิดขึ้นได้! แม้ไม่มีปาปริก้าก็ตาม (เริ่มต๊องไปไกลล่ะตรู!)

...พวกเราเดินเข้าไปด้านในได้ครึ่งทาง เพราะเป็นส่วนโต๊ะออฟฟิศพนักงานทั้งหมด ประมาณไม่เกินสิบชีวิต ลักษณะโต๊ะแบ่งเป็นเหมือนช่องๆ เหมือนโต๊ะออฟฟิศของสำนักงานทั่วไปแบบใช้พื้นที่ประหยัด มีการใช้ผนังขนาดระดับสายตาคนยามนั่งอันเดียวกัน เชื่อมเป็นกากบาท แต่มีขอบเขตทำงานของใครของมัน ทุกคนมีคอมพิวเตอร์หมด (จะตั้งโต๊ะ-โนคบุคก็แล้วแต่) ทุกคนจะหันหน้าเข้าหากันในโต๊ะของแต่ละคน แต่คอมพิวเตอร์แต่ละคนหันหลังใส่กัน (เอ๊ะ!...ตกลงคนเขียนมันงงหรือเขียนไม่รู้เรื่องกันฟ่ะ?...ช่างเถอะ) พนักงานทุกคนทำงานอย่างเคร่งเครียด ขนาดรู้ว่ามีแขกมาเยือน เห็นมีคนละจากหน้าจอมาดูข้าน้อยกับบีแค่คนเดียวเอง และก็นั่งทำงานต่อไป ขยันกันตัวเป็นเกลียวทีเดียว...น่าชื่นชม

...ห้องที่เราได้เข้าไปรอและเตรียมตัวสำหรับการสัมภาษณ์ เป็นห้องประชุมของออฟฟิศเลย ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ขนาดคนประมาณ 8 คน อยู่ได้สบาย (เข้าใจตามหลักสถาปัตย์ไหมเอ่ย?) มีกระจกติดไว้รอบ ยกเว้นด้านขวามือซึ่งเป็นผนังทึบ มีตู้วางของรางวัลการันตีคุณภาพ พร้อมข่าวของบริษัที่ลงหน้าสื่อหนังสือพิมพ์-นิตยสาร ตัดเก็บเอาไว้ มีโต๊ะไม้ยาวเทียมสำหรับประชุม บนโต๊ะมีเครื่องฉายโปรเจคเตอร์เครื่องหนึ่ง มุมห้องตรงฝั่งเดียวกับประตูทางเข้า มีชุดโซฟาขนาดกลาง ชะรอยตรงโซฟาชุดนี้แหละจะเป็นส่วนรับแขกจริงๆ เพราะเป็นมุมที่สบาย รับรองแขกได้มากอยู่

...บีทำหน้าที่ช่างภาพกล้องตัวเองในขณะที่รอ ส่วนข้าน้อยก็เตรียมเครื่องมือจด ทั้งสมุด เครื่องบันทึก และหน่วยความจำในสมองไว้พร้อม สัมภาษณ์ครั้งนี้ท่าจะหนักแน่!

...ในระหว่างที่รอ แม้ว่าจะมีเปอร์เซ็นต์สูงว่าจะได้สัมภาษณ์แน่ๆ แต่ข้าน้อยก็ยังอดสังหรณ์ (คราวนี้ไม่ฟุ้งซ่านแล้ว) ไม่ได้ว่า...สัมภาษณ์ครั้งนี้ต้องมีอะไรบางอย่างมาเป็นสะดุดอุปสรรคแน่?

...เสียงประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มที่ทักทายมาว่า...

“สวัสดีครับ รอนานไหม?”

...นั่นคือเสียงของผู้ที่ข้าน้อยจะมาสัมภาษณ์เขาในวันนี้...เฮียโน๊ต ณ เว็บเด็กดี นั่นเอง!

...สิ่งที่ข้าน้อยรู้สึกผิดตาเมื่อเห็นเฮียโน้ตใน DisplayIcon ในเว็บไซต์ กับตัวจริงนั่น คนละสไตล์เลย ในเว็บเหมือนเป็นหนุ่มสบายๆ แต่พอเจอตัวจริงแล้ว พี่ท่านแต่งตัวเสื้อเชิ้ตลายทาง กางเกงสแล็คอย่างดี เนี้ยบทุกระเบียบนิ้ว เมื่อบวกกับผมเผ้าหน้าผมที่เท่และใบหน้าใสไร้สิว พร้อมกับบุคลิกแบบนักธุรกิจรุ่นใหม่ เรียกว่าเป็นพระเอกละครได้สบายๆ เลย (หุหุ รู้กันแค่นี้นะเฟ้ย! ห้ามใครส่งลิงค์นี่ไปบอกเฮียโน้ตนะเฟ้ย! ไม่งั้นจะแช่งให้ท้องเสียถ่ายไม่หยุด 7 เดือน 7 ปีเลยเชียว! แช่งใครแล้วได้ผลนะเฟ้ย!)

เฮียโน้ตนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามข้าน้อยพอดี ขอโทษขอโพยที่มาช้าเพราะเพิ่งออกจากห้องประชุม...แต่สิ่งที่ข้าน้อยคาดคิดไว้ก็บังเกิดขึ้น! เพราะเฮียโน้ตแจงว่า ให้เวลาสัมภาษณ์ 15 นาที พอไหม? เพราะเขายังมีธุระที่ต้องทำต่ออีก...

...โอ้...โอ้...โอ้!!!

คำถามเกือบ 20 คำถาม ที่เมื่อวานถามท่านฮาเดสเกือบสองชั่วโมง มาบัดนี้ต้องย่นให้เหลือ 15 นาที!

ความตกใจทำเอาประสิทธิภาพเครื่องยนต์ที่อุ่นเครื่องรอไว้แล้ว กลายเป็นรวนโดยฉับพลัน! ในขณะที่ผู้ให้สัมภาษณ์อยู่ตรงหน้า การปล่อยให้เวลาผ่านเลยไป กลับจะยิ่งส่งผลเสียต่อทั้งสองฝ่าย!

ห้วงเวลานั่น ประดุจเหมือนกำลังขึ้นเวทีโต้วาทีเลยทีเดียวเชียว!

ทุกอย่างต้อง Show must go on (เสีย)แล้ว!

...บีทำหน้าที่ถ่ายรูประหว่างการให้สัมภาษณ์เฮียโน้ต ในขณะที่ข้าน้อยต้องใช้หน่วยความจำทั้งสองรูปแบบ มือต้องจด และสมองต้องจำ และเมื่อแยกย่อยการทำงานของสมองเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งซึมซับคำสัมภาษณ์ และอีกส่วนก็ต้องรีบคิดคำถามข้อต่อไป ที่ต้องคัดเอาเนื้อหาที่ต้องการอยากได้เท่านั้น คำถามไหนที่สำคัญมากที่สุดจะรอคิวออกจากปาก และอันไหนที่ยิบย่อยจะโดนโยนทิ้งไป

...ไม่เคยต้องทำงานจับปลาหลายมือ(หลายหัว)อย่างนี้มาก่อนในชีวิตเล้ย!

...การสัมภาษณ์ลุล่วงไปได้ด้วยดี เฮียโน๊ตให้สัมภาษณ์อย่างผู้ผ่านประสบการณ์และมีวิสัยทัศน์ที่เข้าใจโลกและกลุ่มลูกค้าของเขาเป็นอย่างดี เท่าที่ฟังจากการสัมภาษณ์ เฮียโน๊ตเองก็คงมีความลำบากใจในปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นจากความหลากหลายทางความคิดของผู้คนในเว็บเด็กดี ซึ่งก็เป็นปัญหาที่ต้องค่อยๆ ตามแก้กันไป

...เฮียโน๊ตก็ถือเป็นบุคคลที่เหมาะสมกับตัวอย่างการเก็บข้อมูลอย่างยิ่ง เพราะเป็นคนที่ทำงานด้านวรรณกรรมออนไลน์จริงๆ ทำให้เราสามารถที่รู้ถึงข้อมูลของวรรณกรรมออนไลน์ได้ เพราะเรื่องด้านนี้ยังถือว่าเป็นเรื่องใหม่สำหรับสังคมโลกไซเบอร์ ที่ยังไม่มีตำราออกมาเขียนเป็นชัดเจน

...เราไม่รู้ได้ว่าใช้เวลาสัมภาษณ์ไปเท่าไหร่ แต่มันก็จบลงอย่างไม่มีการขัดจังหวะว่าหมดเวลาแล้ว มีการไต่ถามสารทุกข์สุกดิบกันพอสมควร ก่อนจะจากลากัน โดยได้ถ่ายรูปเป็นที่ระทึก เอ๊ย ระลึกเอาไว้ บริเวณทางเข้าออฟฟิศ ซึ่งมีโลโก้ของบริษัทนั่นเอง เป็นไฟล์บังคับของการผู้มาเยือนเด็กดีเลยว่า ต้องถ่ายรูปบริเวณนี้ ประหนึ่งว่าได้มาเยือนที่เด็กดีแล้ว หาได้ไก่กาไม่

...ก่อนกล่าวอำลาอย่างชื่นมื่นทั้งสองฝ่าย