… The Sakura kingdom…
The Theatre of Memories Kill Avenge Betray And Death.
+++++++++++++
...กาลครั้งหนึ่ง เมื่อยามราตรีมาเยือนอาณาจักรแห่งเวทมนตร์ 
   สายลมเย็นๆพัดผ่านป่าใหญ่ 
   กองไฟของนักเดินทางกำลังเอนไหว 
   ไม่สามารถรู้ได้ว่าจะมีอะไรมาหาพวกเขา
   ได้แต่นั่งอย่างสงบหวังให้ค่ำคืนนี้ผ่านไปโดยเร็ว...
+++++++++++++
...ลองมองขึ้นไปสิ บนท้องฟ้าน่ะ
แล้วเธอจะเห็นอะไร
มากกว่าที่เธอคิด...
+++++++++++++
...กาลเวลากำลังหมุนเวียนไปเรื่อยๆ
ชะตากรรมที่เดินหน้าอย่างไม่สิ้นสุด
เริ่มต้น ณ. ที่แห่งนี้
โรงละครที่เล่นไปจนกว่าทุกอย่างจะจบสิ้น
โดยที่มีพวกเราเป็นตัวแสดง
อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้...
…The Sakura kingdom… 

 



 

+++++++++++++
...ความทรงจำเมื่อครั้นเยาว์วัย
การพบกันครั้งแรก
ความสนุกสนานที่มิมีวันลืม
แต่มันเป็นการเล่นละคร?
ของนักฆ่าหรือความจริงใจ...
+++++++++++++
...How do I love thee? let me count the ways.
I love thee to the level of everyday
is most quiet need, by sun and candle-light.
I love thee with a lover seemed to lose with my lost saint.
I love thee with the breath, smiles, tears,
of all my life and if god choose,
I shall love thee better after death...
++++++++++++++
...กางเขนสีเงินนั้น
ชั้นกำไว้จนเลือดอาบ
เลือดหยดทีละหยด
ลงบนพื้นสีขาวโพลน
เสียงพูดพร่ำร้องวิงวอน
ร้องขอเธอกลับคืนมา
เสียงหัวเราะแสนเย้ยหยัน
ได้หายไปในสายลม...
+++++++++++++
...ดั่งดอกซากุระ
ที่โรยลงมาเรื่อยๆ
ไม่มีหยุด
สายลมที่คอยพัดผ่าน
โบกกิ่งให้คอยพลิ้วไหว
ชั้นจะก้าวเดินต่อไปนะ
จะไม่หยุด จะไม่หยุด
จะก้าวไป จะก้าวไป
Angel Angel...
+++++++++++++
...In the name of the Father, of the Son and of the
Holy Spirit  Amen…
+++++++++++++
...ข้าขออยู่เพื่อจะทำสิ่งนี้
 ข้าขออยู่เพื่อทำสิ่งที่เกินคาด
ข้าขออยู่เพื่อบันทึกเรื่องราวครา
กับตำนานนักเดินทางแห่งดินแดน...
+++++++++++++
...โชคชะตาแห่งพิภพทั้งสาม 
ผู้นำมาซึ่งความโกลาหล
ทั้งอำนาจ เงินตรา ทุกอย่างดล 
ความสุขล้นฟากฟ้ามิเคยจาง...
+++++++++++++
…เส้นด้ายราตรีกาลมรณะ
ผู้เบิกประตูสู่ความวินาศ
ดั่งหนามพิษภายใต้กุหลาบงาม
สุดท้ายหนาก็นำมาซึ่งความตาย...
++++++++++++
...โลกแห่งฝันวันวานที่ผ่านพ้น
เพื่อรอค้นโลกฝันของวันใหม่
โลกสุขทุกข์ซุกซ่อนตะกอนใจ
โลกของความหวั่นไหวซ่อนในตน
ต่อเติมฝันบางตอนเมื่ออ่อนล้า
ต้องเดินฝ่าบทละครหนาวร้อนฝน
ท่วงทำนองจังหวะของใจคน
ความสับสนเสแสร้งแฝงใจครอง...
+++++++++++++
...เอาน้ำตาเป็นรางวัลเพื่อฝันใฝ่
ปลูกแรงใจประดุจดาวพราวแสงส่อง
วาดเพลงหวังเจิดจ้าฟ้าสีทอง
เปลี่ยนรอยหมองเป็นรอยยิ้มอิ่มหัวใจ
ตราบคืนวันหมุนเวียนเปลี่ยนลมฟ้า
โชคชะตาพลิกผันราวหวั่นไหว
ต้องยอมรับคืนวันที่ผันไป
โลกวันใหม่ทอฝันจากวันวาน...
+++++++++++++
...โลกแห่งฝันวันนี้ที่เป็นอยู่
ต้องเรียนรู้ดิ้นรนเพื่อพ้นผ่าน
เหมือนไม้ใหญ่เข้มแข็งแกร่งปราการ
พร้อมต้านทานแรงลมห่มพื้นดิน...
 



(กองกำลังกางเขนรัตติกาล)

เหล่าเจ้าหน้าที่แห่งโลกมืด ผู้ทำงานอยู่[เบื้องหลัง]ทุกสิ่ง และจัดการภารกิจที่ได้รับมอบหมาย

ในยามรัตติกาล

ผู้สาบานตนว่าจะอยู่กึ่งกลางระหว่าง

[ผู้อยู่เบื้องบน]

และ

[ผู้อยู่เบื้องล่าง]

 

...บนเส้นทางสองสาย
สายหนึ่งคือ[ความสมบูรณ์แบบ]
ส่วนอีกสายหนึ่งคือ[ความว่างเปล่า]
หากว่าคุณจะต้องเลือก
คุณจะเลือกทางสายไหน?...
+++++++++++++

...คำว่า[สมบูรณ์แบบ]
ในโลกนี้น่ะ มันไม่มีหรอก
คำว่า[สมบูรณ์แบบ]น่ะ
เป็นคำที่คนใช้ปลอบตัวเอง
เพื่อหวังให้คนอื่นได้เห็นว่าเราน่ะ
ไม่ได้[ด้อยค่า]...

+++++++++++++

...เพราะว่าไร้รูปร่าง

พวกเราจึงได้เกรงกลัว...

 




เด็กหนุ่มผู้ลึกลับ ผู้เป็น[หุ่นเชิดชักใย]ถูกควบคุมให้เดินบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยเลือด

...ร่างของเด็กหนุ่มที่นั่งกอดเข่าข้างหนึ่งอยู่บนขอบหน้าต่างอย่างนิ่งเงียบ ลมหายใจอุ่นแผ่วเบาผ่อนออกมารดกระจกใสๆนั้นจนเป็นฝ้าขุ่นขาว ผิวขาวจัดเหมือนไร้เลือดเวียนในร่างดูโดดเด่นท่ามกลางความมืดมิด รับกับเรือนผมซอยระต้นคอสียามวิกาลดูมืดมน ยิ่งในชุดสีดำสนิทแล้วราวกับกำลังถูกกลืนกินไปทีละนิด

ใบหน้าได้รูปดูหล่อน่ารักกระชากจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะยามมองเขา คิ้วเรียวไม่เข้มมากดูพอดีรับกับนัยน์ตาคู่โตสีเขียวหม่นแสงและสีราตรีกาลที่หรี่ลงครึ่งนึง ดูแล้วชวนรู้สึกเศร้าและหงอยเหงาจนอยากเข้าไปปลอบอย่างบอกไม่ถูก จมูกโด่งสวยรับกับริมฝีปากสีอ่อนที่แนบสนิท ทำให้รู้สึกอยากจะรักมากๆจนถอนตัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว...

[...แต่เขากลับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่เรียกว่า<การมีชีวิตอยู่>]

Minami Aikawa – Murder Prince who Returned from After Death

เด็กสาวผู้บริสุทธิ์ ผู้เป็น[นางฟ้าองค์น้อย]ของเหล่าคนบาปทั้งมวล

...ร่างบอบบางของเด็กสาวนอนอยู่บนเตียงนั้นอย่างสงบ ใบหน้ายามหลับงดงามราวเจ้าหญิงนิทราในความฝัน... นัยน์ตาคู่กลมโตที่ปิดสนิท ขนตาหนาแพยาวสัมผัสผิวแผ่วเบา แก้มขาวมีสีฝาดระเรื่อน่าเอ็นดู กับริมฝีปากสวยบางกระจับสีชมพูอ่อนที่แวววาวราวเชื้อเชิญให้จุมพิตลงไป

เรือนผมสีน้ำตาลปล่อยยาวสยายไปตามหมอนนุ่มเป็นประกายน้อยๆ ผิวขาวราวสีน้ำนมเข้ากับชุดกระโปรงหลวมแขนยาวประดับด้วยผ้าลูกไม้สีขาวกับริบบิ้นเล็กๆสีขาวเป็นโบว์ตรงคอเสื้อเหมือนชุดนอน บนเตียงเหล็กที่มีผ้าปูสีขาวธรรมดาๆกลับดูเหมือนเตียงหรูอย่างดีสำหรับเด็กสาวคนนี้...

[...แต่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอ กลับมีสิ่งที่เรียกว่า<อำนาจแห่งปาฏิหาริย์>อยู่ในตัว]

Samara Morgan – Daughter of God who Prayed for All Sinners

...ที่มนุษย์สร้างความหวังขึ้นมา

ก็เพราะว่ามองไม่เห็น

ความตายอยู่เบื้องหน้า...

+++++++++++++

...ถ้าหากชั้นเป็นเม็ดฝนล่ะก็

ชั้นคงจะเหนี่ยวประสานหัวใจ

ของใครบางคนไว้ได้

เหมือนดังที่เหนี่ยวประสานแผ่นดินกับผืนฟ้า

ที่ไม่มีวันมาประจบกัน...

+++++++++++++

...เพราะเราดึงดูดซึ่งกันและกัน

เหมือนอย่างหยดน้ำดาวนพเคราะห์

พวกเราผลักกันเหมือนอย่างแม่เหล็ก

เหมือนอย่างสีผิว...

+++++++++++++

...หากไม่กุมดาบ

ก็ปกป้องเธอไม่ได้

หากกุมดาบแล้ว

ก็คงกอดเธอไม่ได้...

+++++++++++++

...ใช่แล้ว

พวกชั้นน่ะไม่มีชะตากรรมหรอก

พวกที่ถูกดูดกลืนอยู่ในความโง่เขลา

ความหวาดกลัว

และก้าวเท้าพลาดนั้นแหละ

ที่จะตกลงไปในกระแสวังวน

ที่เรียกกันว่า

ชะตากรรม...

+++++++++++++

...พวกเราไม่ควรจะเสียน้ำตา

เพราะนั่นคือความพ่ายแพ้ของร่างกายที่มีต่อจิตใจ

และเป็นเครื่องหมายพิสูจน์ว่า

เราไม่สามารถรับมือกับใจตัวเองได้...

+++++++++++++

...ถ้าสนิมขึ้นจะไม่สามารถปักได้อีก

ถ้าจะพลาดก็จะฟันตัวเอง

ใช่แล้ว

ความภูมิใจคล้ายกับคมมีด...

++++++++++++++

...อา พวกเราทุกคนฝันว่า

ดินอยู่บนท้องฟ้า

ทั้งๆที่ยังลืมตาอยู่...

+++++++++++++

...แม้พวกเราจะยื่นมือออกไป

ปัดเป่าเมฆหมอกทะลุผ่านท้องฟ้า

คว้าจับดวงจันทราและดวงดาวไว้ได้

ก็ยังไปไม่ถึงความเป็นจริง...

+++++++++++++

...มนุษย์ทุกคนนั้นช่างแตกต่างกัน

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน

ใช่แล้ว

สิ่งที่เหมือนกันคือเพื่อนไงล่ะ

เพราะแบบนั้น

มนุษย์ทุกคนจึงไม่มีวันเกิดมาตัวคนเดียว...