ความรัก...เวลาแสวงหา...กลับไม่มาให้เห็นแม้แต่เงา...
แต่ความรัก...เมื่อไม่ทันตั้งตัว...กลับถาโถมเข้ามาดังพายุฝน...
...ทั้งรุนแรง...และรวดเร็ว...
...เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว...และจากไปอย่างรวดเร็ว...
...ทิ้งไว้เพียงความปวดร้าว...และหัวใจที่แตกสลาย...

30 มิถุนายน 2550...
ในบรรยากาศห้องประชุมที่แสนน่าเบื่อ
เด็กหนุ่มคนหนึ่ง เดินเข้ามาถามว่า..."ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ..."
นับเป็นวินาทีแรก...ที่โชคชะตา นำพาเราให้พบกัน...

เรื่องราวที่เกิดขึ้นนับจากนั้นราวกับอยู่ในความฝัน...
...ถ้อยคำหวานหู การกระทำที่แสนดี รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน...
...ทุกๆวัน ได้พบกัน มีแต่ความสุข...
เราตกลง สัญญา จะ "รัก" กันจนกว่าอีกฝ่ายจะเบื่อ
แต่ความรักที่มีให้กันนั้นมากมาย ไม่มีวันเบื่อแน่นอน...

วันเวลาผ่านไป...เกิดเหตุการณ์ขึ้นมากมาย...ทั้งทุกข์และสุข
มีบางครั้งที่เผลอ...ทำให้เธอต้องเป็นทุกข์...ต้องลำบากใจ...
มีบางครั้งที่เรา...ทะเลาะกัน เป็นกังวล ไม่สบายใจ ในเรื่องไม่เป็นเรื่อง...
แต่เราก็ผ่านคืนวันเหล่านั้นมาด้วยกัน...เพราะเรามีกันและกัน...

แต่แล้วก็มีเหตุจำเป็น...ให้เราต้องห่างไกล...
แต่เราสัญญากันไว้...ไม่ว่าจะห่างกันแค่ไหน...ไม่ใช่ปัญหา
ความรักของเราจะมั่นคงต่อกันและกัน...ไม่มีวันแปรเปลี่ยน...
แม้ว่าเวลาที่ได้พบกันจะน้อยลง...แต่เราก็คิดถึงกันมากขึ้น...

ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี...ความรักของเราเป็นความรักที่แสนสุข...
ฉันคิดถึงเธอ เธอคิดถึงฉัน...เราคิดถึงกันทุกลมหายใจ...
เธอมีฉัน...เรามีกัน...ไม่ว่าจะเรื่องดีหรือร้าย เราจะฝ่าฟันไปด้วยกัน
จนกระทั่งวันหนึ่ง...ที่เธอเปลี่ยนไป...

วันหนึ่งเธอพูดขึ้นว่า "ผมมีสิ่งที่ต้องทำมากมาย ผมไม่มีเวลา"
ฉันเข้าใจ...ไม่เป็นไร...เวลาที่เรามีให้กัน เริ่มน้อยลง...
วันหนึ่งเธอพูดขึ้นว่า "ผมยังไม่พร้อม...มันไม่เหมือนก่อน"
ฉันเข้าใจ...ไม่เป็นไร...เวลาที่เรามีให้กัน ยิ่งแทบไม่มีเหลือ...

กลายเป็นว่า เราหลีกเลี่ยงที่จะพบกัน...เพราะเธอ ไม่มีเวลา...
กลายเป็นว่า คำหวาน รอยยิ้ม และกำลังใจที่เคยให้กัน...เริ่มหายไป
กลายเป็นว่า เมื่อพบกันนานๆครั้ง เธอทำเหมือนฉันเป็นคนห่างไกล
กลายเป็นว่า ช่องว่างระหว่างเรา กว้างขึ้นทุกที ทุกๆที...

จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอพูดขึ้นว่า..."ผมเริ่มรู้สึก ว่าคุณไม่ใช่..."
ฉันไม่เข้าใจ...เพราะอะไร...ฉันทำพลาดตรงไหน ไม่ดียังไงหรือ?
จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอพูดขึ้นว่า "จากนี้ไป ขออย่าได้พบกันอีก..."
ฉันไม่เข้าใจ...เพราะอะไร...ฉันทำผิดอะไร ทำให้เธอไม่พอใจหรือ?
จนกระทั่งวันนี้ เธอพูดขึ้นว่า..."ผมเบื่อคุณแล้ว..."
...ฉันเข้าใจ...

30 มิถุนายน 2551...
แล้วความรักของเรา ก็จบลง ตรงคำว่า "เบื่อ"
คุณเดินจากไป...ไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้ฉุดรั้งไว้...
คุณเดินจากไป...ไม่แม้แต่จะเหลี่ยวหลังกลับมา...
คุณเดินจากไป...ทิ้งไว้เพียงคราบน้ำตาและความทรงจำ...

จากนี้ไป...ไม่มีอีกแล้ว...คำว่า "รัก" จากใครคนหนึ่งที่แสนสำคัญ
จากนี้ไป...ไม่มีอีกแล้ว...รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน ที่เคยมีให้กันทุกวัน
จากนี้ไป...ไม่มีอีกแล้ว...อ้อมกอดแสนอบอุ่น ในวันที่ฉันเหงาใจ
จากนี้ไป...ไม่มีอีกแล้ว...คนๆหนึ่ง ที่ฉันเฝ้าเพ้อ เฝ้าฝันถึงอยู่ทุกคืน...

เสียน้ำตามากมาย...แต่ก็ไม่อาจลบความเจ็บปวดได้แม้แต่น้อย
ปวดหัวใจ...ราวกับหัวใจถูกบีบจนหายใจไม่ออก
ใจแตกสลาย...ราวกับแก้วที่ถูกปาทิ้งอย่างไม่ใยดี
แต่ฉันจะทำอะไรได้...ในเมื่อเธอไม่ต้องการฉันอีกต่อไป...

สิ่งที่เหลืออยู่...คือคำอวยพร...จากคนๆนี้ ที่เธอไม่ต้องการ
ขอให้เธอ...มีความสุข กับสิ่งที่เธอรักและใฝ่ฝัน...
ขอให้เธอ...ได้เจอใครคนนั้น ที่จะทำให้เธอยิ้มได้
ขอให้เธอ...พบเจอกับความรัก ที่งดงามกว่าที่ฉันเคยมีให้
ขอให้เธอ...ลืมว่าเคยมีใคร...ที่เจ็บปวดมากมายอยู่ตรงนี้...

ไม่ว่าจะนานแค่ไหน...ฉันก็จะยังรักเธอเสมอ...และจะรักเธอตลอดไป...
ขอบคุณ...ที่สอนให้ฉันได้รู้ว่า การรักใครซักคนมากมายจน "เพ้อ" นั้น เป็นเช่นไร...
ขอบคุณจริงๆ...ที่รัก...