อย่างที่ทุกๆคนรุ้กัน 55+

ข้าพิเจ้าบ้าดงบัง

วันนี้เลยจิมาโม้

เรื่องคอนดงบังให้ได้ทราบกัน

เรื่องมีอยู่ว่า

วันนั้นพอเลิกเรียน

ข้าพิเจ้าก็รีบวิ่งไปห้งอพยาบาลขอเปลี่ยนเสื้อผ้า

ใช้เวลาร่วม20นาทีในการเปลี่ยนและผูกผมใหม่

โดยมีทั่นแม่ช่วยถือนู่นเก็บนี่ให้

พอแต่งตัวเรียบร้อยกระเป๋านร.ก็ฝากแม่เอากลับ

แล้วก็เดินไปตรงสุรวงศ์กะพี่ชาย

พอเห็นแท็กซี่ก็รีบโบกทันที

หึหึ ก็นะ กลัวรถมันจิติดเพราะคนรู้จักเค้าไปก่อน

โทรไปแล้วเค้าบอกรถติดมาก

พอโบกเสดเกิดพี่คนขับเค้าไปเมืองทองไม่เป็นก็ซวยดิจิงมะ

ซวยเพราะไรน่ะหรอ

ซวยเพราะเราก็ไปไม่เป็นเกิดเค้าถามทางกรูจิบอกเค้ายังไง

เลยรีบถามพี่เค้าว่า *พี่ไปเมืองทองเป็นมะคะ*

พี่แกไม่ตอบแต่พยักหน้าหงึกครั้งเดียว

ด้วยใบหน้าปรามานว่า

*ขึ้นมาเลยน้อง เก๋าอย่างเฮียอ่ะไปไหนก็ได้ขอแค่บอก เด๋วเฮียจัดให้*

ข้าพิเจ้ากะพี่ชายเลยกราโดดดึ๋งเข้าไปบนเบาะหลัง

ระหว่างนั่งรถนี่ก็โทรศัพท์กราจายเค่อะ

เที่ยวโทรหาคนนู้นคนนี้ว่าถึงยัง

ถ้าถามว่าไม่กลัวเรื่องค่าโทรศัพท์หรอ

ตอบเต็มปากเลยว่า *นี่ไม่ใช่มือถือกรู จิกลัวทำพรื่อ*

พอดีว่าเบอร์นี้เป็นเบอร์ของพี่ชาย

ค่าโทรบริษัทพี่ชายจิเป็นคนจ่าย

ข้าพิเจ้าจึงได้โทรกระหน่ำ

แล้วเราก็จิ้มๆเบอร์ม๊าแจ กะนู๋เซีย

มันก็บอกว่าไม่สามารถติดต่อได้

แบบว่าเฮิร์ทเลย ปรามานว่าทามมายโทรไม่ได้ฟระ

พออารมไม่ดีทีนี้ก็ลงทีพี่ชายที่นั่งอยู่ 55+

วีนเสดพี่แกก็ทำหน้าเฉยแล้วบอกว่า

*เครื่องนี้ไม่ได้เปิดบริการโทรเมืองนอก*

อินี่ก็หน้าแตกเพล้ง

แล้วก็นั่งจิ้มเบอร์คนอื่นแหน

นั่งไปปรามาน35นาทีก็ถึงอิมแพค

พอถึงก็เกิดความข้องใจว่า

ไอ่ที่มันบ่นนักบ่นหนากันว่ารถติด

ทำไมกรูมามันไม่ยักกะติดซักนิด

แบบว่าไฟเขียววิ่งฉิวมาเลย

แต่ก็ไม่สนใจมากหรอก

พอมาถึงนี่ดิพึ่งสี่โมงครึ่ง

ก็โทรหาเจ๊ปอน

แล้วนัดเจอกะเจ๊เค้า

เจอเจ๊ปอนเสดก็นัดเจอกะเจ๊เม

แบบว่าเจ๊เมไฮโซโคด

มีคนขับรถขับมาส่งไป-กลับ

แบบว่าพอมองตัวเองก็รู้สึกว่า

ดูดิกรูนั่งแท็กซี่ใครไม่รุ้ขับมาส่ง

แล้วพอคอนจบก็ใครไม่รุ้ขับพากรูกลับ

แล้วจากนั้นก็เริ่มเตร็ดเตร่ไปเรื่อยๆ

ไปถึงซุ้มที่มันขายซีดี

ดูไปดูมาซีดีดงบังทั้งหมดที่พี่แกขาย

เห็นแล้วภูมิใจโคด

อยากตาโกนดังๆว่า

*หมดนี่กรูขาดอันเดียวเอง*

หึหึ แต่ถ้าตาโกนเค้คงหาว่า *บ้า*

แล้วก็เดินต่อไปถึงซุ้มของซี๊ดหรือฮอตเวฟไม่แน่ใจ

ก็ยืนดูงั้นแหละ

แล้วตอนที่กำลังจาเดินไปเข้าแถวเดินเข้าฮอล

ก็ผ่านซุ้มขายพวกไฟ

ข้าพิเจ้าจิไม่ซื้อ

แต่พี่ชายดิลากไปซื้อ

พอซื้อแรกๆก็แบบว่า *ซื้อทำพรื่ออ่ะ เกะกะ*

จากนั้นก็เดินเข้าฮอล หึหึ

ในคอนจิแบบว่าโคดมันส์อ่ะ

ไม่รู้จิบรรยายยังไง

แต่มันน่ารำคาญที่ว่า

อินังคนข้างหน้า

มันบ้านู๋มิน แล้วก็ทำป้าย

เสือกชูอยู่ได้

พี่คนที่นั่งข้างๆเลยกะบอกอิคนที่ชูป้ายว่า

อย่าชูได้มั้ย

แล้วอิคนถือป้ายมันก็ตกลงกะพี่เค้าว่า

มันจาชูเฉพาะเวลามินร้อง

แล้วมันก็นานๆทียกที คงกลัวคนด่า 55+

ดูๆไปคอนก็จบ(แป๊บเดียวเองอ่ะ)

ตอนขากลับกว่าจาสได้กลับหารถยากโคตร

เลยนั่งสองแถวนั่งไปข้างนอกอิมแพค

เรียกแท็กซี่ที่ถนนใหญ่

กว่าจิได้แท็กซี่กลับบ้านคนจบสี่ทุ่ม

กว่าเจอแท็กซี่ตอนเที่ยงคืนอ่ะ

ขาแทบหัก ก็คิดดู

ถึงในคอนจิเป็นบัตรนั่ง

แต่ใครมันจานั่งได้เวลาดูคอน

ไม่มีใครยั้บยั้งความมันส์ได้ 55+

เอาล่ะๆพร่ามมาเยอะพอสมควร(เกินความสมควรแล้วเมิง)

เรามาพูดถึงวันนี้ดีกว่า

จาเล่าเรื่องตั้งแต่เช้าดีก่า

วันนี้อิเฟรย์ตื่นมาตอนตีสี่ครึ่ง

แล้วก็นอนต่อเพราะคิดว่า

เด๋วยังไงแม่ก็จิปลุกตอนตีห้าครึ่งอยู่ดี

นอนๆไปตื่นมาอีกทีตีห้าสี่สิบห้าแล้วค่ะพี่น้อง

แบบว่าตกใจรีบเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบชุดนักเรียน

ระหว่างนั้นได้ยินแม่กะพี่คุยกัน

ได้ความมาปรามานว่า

มีที่ไหนหยุดมั่ง โรงเรียนก็ด้วยใช่มั้ย ธนาคาร

ทุกบริษัทด้วย

ไอ่เราก็พอได้ยินวันหยุดดีใจเดะครับ

รีบตะโกนถามว่าวันไหน

พี่แกก็ตะโกนกลบัมาว่า *วันนี้*

งง เดะ งงแตกเลยทีนี้

วันนี้มันวันอารัยวะ

ไม่มีวันอารัยนี่หว่า

งงก็ถามดิจิงมะ

ก็ได้คำตอบว่า

*วันนี้เค้าปฏิวัติ*

คราวนี้ตาโตดิ

พอได้ยินคำว่า *ปฏิวัติ*

เราก็พอทายถูกอยู่หรอกว่า

มันคงเกี่ยวกะเรื่องของทักษิณ

แต่ไม่คิดว่ามันจาถึงขั้นปฏิวัติ

คุยไปคุยมาก็นึกถึงในหลวง

แล้วคิดว่า

ไอ่เชี่ยมึงปฏิวัติช่างแม่ง

อย่าให้มีใครไปทำอะไรในหลวงน่ะเฟ่ย

เลยถามแม่ว่าถ้าเรื่องเปนงี้ในหลวงจามีผลกระทบป้าว

แม่เราก็บอกว่า

ตอนนี้มีรถถังล้อมรอบตำหนักที่ในหลวงอยู่14คัน

ทีนี้ข้าพิเจ้าก็สบายจาย

ว่าในหลวงของเราจาปลอดภัย

แล้วก็อีกเรื่องๆ

อย่าพึ่งเบื่อเดะ

ขอบ่นหน่อยเรื่องที่บอกว่า

เพื่อนในห้องไม่สบายเกือบทั่งห้อง

เมื่อกี๊อิอิ้งค์ก็ไม่สบายหนัก

อยากจิบอกว่าอิอิ้งค์ตอนนี้เรียกได้ง่ายๆว่า

*ซากศพ*

มันแบบว่าทำตัวเหมือนคนใกล้ตาย

พอๆขี้เกียจละจาได้ไปเล่น Audition ซะที

ไปละบับบาย