ขอเขียนไดอารี่ย้อนหลังหน่อยแล้วกันนะคะ

.....

วันนี้เป็นวันเกิด

เอาล่ะ ๆ ปีนี้ก็บรรลุนิติภาวะแล้วสินะเรา

ในวังวนแห่งกาลเวลาที่หมุนเวียนเปลี่ยนไปทุกวัน ทุกวัน

วันแล้ววันเล่า.....

เวลาที่ล่วงเลยช่วยรักษาความปวดร้าวที่เคยพบพาน

แต่นอกจากกาลเวลาจะช่วยเยียวยารักษาบาดแผลเหล่านั้นแล้ว

กาลเวลายังฉกชิงบางสิ่งบางอย่างไปจากเราด้วย

มันจากไปพร้อมกับสิ่งใหม่ที่เข้ามาทดแทนนั่นคือ

วุฒิภาวะที่สูงขึ้น.........

ความเป็นผู้ใหญ่มันทำให้เราลืมสิ่งที่เรียกว่าจิตนาการและความฝันไปในบางคราว

หรือสำหรับบางคนมันอาจจากไปอย่างไม่มีวันกลับเลยก็ได้

ตัวฉันเองก็เกือบจะสูญเสียมันไป

ฉันไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้นเลย ถ้าอยู่อย่างไร้จิตนาการ

ฉันก็คงไม่ต่างอะไรกับคนที่มีชีวิตอยู่อย่างไร้หัวใจเหมือนหุ่นยนต์

ฉันดีใจที่วันนี้มันอยังอยู่กับฉัน มันกลับมาหาฉันอีกครั้ง

กลับมาพร้อมความทรงจำมากมายที่เลือนหายไป

.....

คงต้องขอบคุณคนคนหนึ่งที่ช่วยเรียกให้มันกลับมาหาฉัน

ไม่ว่าเธอจะตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจก็ตามที

แต่สิ่งดี ๆ ที่ฉันได้รับในครั้งนี้ฉํนจะไม่มีวันลืมเลือน

ขอบคุณนะเพื่อนรักของฉัน

.....