ใครหลายๆคนพูดว่า ผู้หญิง เปลี่ยนรองเท้าบ่อย
บ่อยเสียยิ่งกว่าการอัพสเตตัสในเฟซบุ๊ค
อันนี้ก็ไม่รู้
______________
ตั้งแต่จำความได้ ฉันถูกจับสวมรองเท้าแบบมีหูคีบ พื้นแดงลายดอกไม้สีชมพู
จนทำให้ทุกวันนี้ ช่องระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้กลายเป็นร่องกว้าง
เด็กรุ่นเดียวกันบางคนชอบใส่รองเท้าสลับกับฉันขณะที่แม่พาฉันและน้องไปตัดผมที่ร้านน้าพี คงทิ้งไว้แต่รองเท้าคีบแบบเดียวกัน หากแต่เป็นพื้นขาวสายน้ำเงิน
รองเท้ากาปู เราเรียกกันอย่างนั้น
ฉันยินดีแลก ด้วยอยากมีอะไรที่ไม่ใช่สีชมพูหญิงๆ อันเป็นตัวแทนของความอ่อนแอบ้าง
จนถึงวัยเข้าโรงเรียน แม่มักซื้อรองเท้านักเรียนที่ใหญ่กว่าเท้าจริงของฉันและน้องประมาณสองเบอร์เสมอ
ฉันไม่เคยได้ใส่รองเท้านักเรียนที่พอดีเท้า อาจเป็นเพราะมันพังก่อนที่เท้าฉันจะโตทัน
เราเริ่มใส่ถุงเท้า ซึ่งนั่นเป็นอุปสรรคต่อการสวมรองเท้าหูคีบ จึงเปลี่ยนเป็นแบบสอดแทน
และฉันก็ใส่รองเท้าแบบสอด (ซึ่งก็ไม่พอดีเท้าอีกเช่นกัน) สีดำเมื่อม ซื้อจากมุมรองเท้าท่านชาย มาตลอดชีวิตวัยประถมศึกษา
ชั้นมัธยมศึกษา มีอะไรให้ทำมากขึ้น โดยเฉพาะการเข้าค่ายพักแรมและเดินป่า
ผู้ใหญ่มักบอกให้สวมรองเท้าผ้าใบ แต่ฉันไม่ชอบเวลาที่เหยียบน้ำแล้วมันจะแฉะ จึงเลือกใส่รัดส้น
แอดด้า กีโต้ ไม่กล้าซื้อสกอล์
ข้อดีของมันคือ รัดส้น! ไม่ให้เท้าลื่นหลุดขณะขึ้นเขาลงห้วย เวลาเปียก ก็แห้งเร็ว
ซึ่งพวกมันก็กลายเป็นรองเท้าที่โปรดปรานของฉันในเวลาต่อมา
เตี้ยเคยตั้งข้อสังเกตว่า เด็กมัธยม (โดยเฉพาะม.ต้น) ที่มาเรียนพิเศษที่อุ๊แลนด์ มักแต่งตัวไปในแนวเดียวกัน (โดยเฉพาะพวกที่ตัดผมทรงบุญวาทย์- ผมสั้นเสมอติ่ง หู) ก็คือ เสื้อยืดคอกลม กางเกงสามส่วน รองเท้ารัดส้น
ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าพวกเราก็เคยผ่านช่วงเวลานี้กันทั้งนั้น เธอว่า
ฉันได้แต่ยิ้ม
ฉันสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวตุ่นยี่ห้อ Kappa ที่ซื้อมาจากโรบินสันแอร์พอร์ต เชียงใหม่ ขึ้นเครื่องบินมุ่งสู่มินเนโซต้า
ภายในกระเป๋าเสื้อผ้า ประกอบด้วย รองเท้ารัดส้นสกอล์ รองเท้าสอดเน่าสีดำ รองเท้าหุ้มส้นสีดำสำหรับสวมในงานทางการ และรองเท้าผ้ายีนส์โซดาโต้
เมื่อหิมะโปรยปราย สองคู่แรกใส่ไม่ได้ คู่ที่สามไม่ได้ใส่ โซดาโต้ก็ถูกหิมะกัดจนสีซีดจาง
มีคนแนะนำว่า ฉันต้องซื้อบูท เพื่อความอบอุ่นและรักษาสภาพรองเท้าคู่อื่นๆที่ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อลุยหิมะ
แม้จะอยากทำอย่างนั้น แต่ด้วยราคาและการใช้งานหลังกลับบ้าน ฉันตัดสินใจยืมบูทสีน้ำตาลไม้จากเจเน็ต นิวเบิร์ก
มันเป็นรองเท้าบูทที่เชยที่สุดเท่าที่เห็นใช้กันในโรงเรียนไวท์แบร์
ฉันกัดฟันซื้อรองเท้าหนังสีน้ำตาลลายแมงมุมกึ่งทางการมาอีกคู่หนึ่ง ซื้อรองเท้าผ้าใบสีดำเชือกผูกสีฟ้าทรงกำลังดี และหูคีบฟองน้ำส้นสูงสีดำในเวลาต่อมา
ปัจจุบัน คู่สีน้ำตาลกลายเป็นรองเท้าของแม่
คู่สีดำเชือกฟ้าซึ่งได้กลายมาเป็นรองเท้าคู่โปรดที่สุดตลอดระยะเวลาที่อาศัยอยู่ที่นั่นถูกใช้ลุยหิมะจนกลายเป็นสีเทา และมันอุ่นเกินกว่าที่จะใช้ในไทย
หูคีบดำกลายเป็นรองเท้าที่เอาไว้ใส่โชว์เมื่อกลับบ้านแล้ว และช่วยปกป้องเท้าของฉันจากตะปูยาวหนึ่งนิ้วที่แทงตั้งฉากกับพื้นโลกขณะที่ฉันเดินวนเวียนในไซต์ก่อสร้างกับพ่อแถวๆลำพูน
_________________
ที่ห้องพักของฉันมีชั้นวางรองเท้าขนาดสี่ชั้น อยู่ที่ทางเข้า
มันประกอบไปด้วย หูคีบแกมโบลสีน้ำตาล หูคีบสีดำขาว รองเท้าสานจากเชียงใหม่ ผ้าใบไนกี้สีขาวฟ้าสำหรับฟิตเนส รองเท้าพิธีการ รองเท้าพิธีการที่ซื้อมาผิด และรองเท้าหุ้มส้นอื่นๆไม่ต่ำกว่าสิบคู่
หกคู่ใส่ไม่ได้เลย สามคู่ถ้าไม่ใส่ได้ก็จะดี เหลืออยู่คู่เดียวที่พอไปได้
อันที่จริงฉันซื้อรองเท้าใหม่เกือบทุกเดือน ไม่ใช่เพราะกิเลสยั่ว แต่เพราะนอกจากจะใช้ใส่ไปเรียนทุกวันแล้ว มันยังเหม็นเร็วมาก เสปรย์ดับกลิ่นก็ก่อให้เกิดกลิ่นใหม่
รองเท้าหุ้มส้นเป็นอะไรที่ค่อนข้างเข้าถึงง่าย ฉันค่อนข้างมีความสุขกับการซื้อรองเท้ามากกว่าอย่างอื่น
ฉันหยิบเอาบางคู่ที่ใช้ไม่ได้แล้วแน่ๆใส่กล่อง นำไปวางไว้จุดทิ้งขยะของหอ หวังว่าจะมีใครสักคนที่สามารถนำมันไปใช้ได้ต่อ แน่นอนว่าไม่ใช่นิสิต
ก้มลงมองรองเท้าที่เหลืออีกครั้ง แล้วไปซื้อรองเท้าใหม่.
ตอนก่อนหน้า
Add เป็นแฟนคลับ Blog นี้
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
ตั้ง My.iD นี้เป็น Home!
