จริงๆเรื่องมันก็ผ่านมานานราวเดือนเศษแระ แต่แบบว่านึกขึ้นมาแล้วเกิดแค้นกระทันหัน

เลยอยากมาอัพไปพลางบ่นซะตอนเน้~ ไงก็ช่วยรับฟังกันสักนิด ไม่เสียหายไรเนาะ?

(ขอใช้สรรพนามสมัยนิยมบรรยายประกอบ เพื่ออรรถรสในการอ่านสักหน่อย)

แบบว่า เข้าค่ายร.ร.จะมีโครงการช่วงปิดเทอม และระยะเวลาไม่เกิน 3 วัน 2 คืน

แต่ปีนี้พิศดารแบบกู่ไม่กลับ อิชิบหาย พากูไปหลังสอบเส็ดพอดีเด่ะ แม่งกะไม่ให้กูพักเอาแรงบ้างเล้ย -*-

น่านแหละ พอถึงวันมหาเวรนี่ กูก็หอบกระเป๋าพะรุงพะรังไปแต่รุ่งส่าง พระอาทิตย์นี่ยังไม่โผล่ให้เห็น

โอ้~อากาศตอนเช้ามันหนาวได้ขนาดนี้เชียว กูเพิ่งรู้นะเนี่ย (ก็กูไม่เคยมาเช้า) ขนนี่ตั้งชันซะพร้อม= =

เออ พอไปถึง เท่านั้นแหละ แดดอย่างร้อนนนนนน !!!

แล้วก็ให้กูนั่งแช่แดด จนผิวเกรียม ตาครูฝึกหน้าเหี้ยมก็จัดแจงกลุ่ม เพื่อนกระจัดกระจายไปมั่ว

พอหลังจากนั้น ก็พากันเข้าโดมปราศรัยเหล่าคณาครูฝึกที่กูต้องเห็นหน้าตลอด 3 วันนี้

แต่ละคนก็ดูทรหดชิหาย มีหนุ่มเด็กสุดคนเดียว เหล่าน.ร(นักแรด) เห็นปุ๊ปก็แห่กันกรี๊ดเซ็งแซ่

ห่า กูมองแล้วมองอีก แม่งน่ากรี๊ดกร๊าดตรงไหน-*- หน้าหยั่งกะปูนเสือ

หลังจากนั้นพวกเค้าก็พาไปหอพัก อ่า~ห้องนี่เล็กเท่ารูมด แต่น.ร.มีเป็นสิบ

มีเตียงด้วยนะเฟ้ย แต่ลำพังกูนอนคนเดียวก็เต็มแระ เลยต้องจัดแจงให้นอนให้พอ

กูนอนสบายหน่อยได้นอนเตียง เพราะเป็นรุ่นพี่ แต่สำหรับกูว่านอนพื้นยังสบายกว่าอีก แม่งอัดซะ 3

และพอตกกลางคืน เป็นช่วงนี้ที่กูทรมานระกำยากเข็นสุดตรีน เกิดมากูไม่เคยพบเคยเห็น

อีตาหัวหน้าครูฝึกที่ดูเหมือนใจดี แต่ที่ไหนได้ โหดกว่าชาวบ้านเป็นโข !!!

มันให้กูยืนตรงยืนฟังมันพูด ชนิดถ้าห้ามหายใจได้ มันคงทำไปแล้ว !

ลองคิดสภาพร่างกายของเด็กรุ่นเรา ที่มีการโค้งงอ ช่วงหลัง ช่วงขามาตลอด

ต้องมาขัดตัวให้ตรงแด๋ว ประหนึ่งเสาธง ขนาดกูกรอกลูกตาแม่งยังจ้องซะอาฆาตเชียว !

มีคนขยับนิดๆ มันก็ยืดเวลาทำโทษนานไปอีก จนตัวกูนี่จากค่อมงอ ตรงจนหักในทีเดียว อ๊ากกก =[]= !!

เพื่อนรอบข้างกู เริ่มทนไม่ได้ แห่เทศกาลเป็นลมบ้างละ บ้างก็ชักดิ้นชักงอ
หน้าจากดำเป็นถ่าน นี่ใสจนซีดเลย

อิตอนแรกก็คิดว่า สบม. กะอีแค่ยืน อิโถ่ แต่อนิจจากูแทบเห็นยมบาล ตั้งช.ม.นึง กูทนได้ไง โคตรภูมิใจ !

พอหลังจากปล่อยไปเล่นด่านกลางคืน กูก็ยืดเส้นยืดสายเต็มที่ ขานี่ปวดยิ่งกว่าจกปลาไหลร้อยรอบ

เออ แต่หนุกดีว่ะ ก่อนพวกกูมา มีครูฝึกคนหนึ่งหัวใจวายตาย

เค้าก็เลยเอามาเป็นประเด็นในการหลอกให้กลัว

ตอนหลอกผี กูนี่กรี๊ดจนเสียงแห้ง คอหอยโผล่อย่างแมนทีเดียว ผู้ชายนี่หลุดแต๋วกันให้ทั่ว 555+

แล้วมีให้มุดท่อน้ำ มืดมากกกก แทบหายใจไม่ออก โชคดีที่ทางมันนิดเดียว แต่กูก็โวยวายตลอดทาง

ขากลับ สวรรค์ช่างโหดร้าย ไอ้ครูฝึกคนเดิม มันจับกูยืนตรงเคารพธงชาติอีกแล้ว !!

ข้อหาแหกปากเสียงดังตลอดทาง กว่าจะได้นอนก็เที่ยงคืนกว่าๆ

แล้วไม่พอ ตอนตี 1 เศษๆ มันเรียกรวมลงมาหน้าหอ แล้วเหมือนเบื้องบนกลั่นแกล้งอีก

ฝนเทลงมาทันทีที่เข้าแถวเสร็จ (หยั่งกะเตี๊ยมกันมาแน๊ะ) รู้สึกจะเพราะมีบางห้องไม่นอน

เลยต้องรับผิดชอบร่วมกัน ! โอ๊~ บักโหด โหดทะยานฟ้า แค้นมาก เสื้อผ้าที่ใส่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเปียกซะชุ่ม

แรกๆมันปล่อยกูขึ้นไป สักพักก็เรียกลงมาอยู่หลายรอบ กะอีแค่ซุบซิบๆกันเองเนี่ยน้า~ !!

ตั้งแต่นั้นมา กูก็เริ่มเคืองค่ายนี้แบบสุดโก่ง โดยเฉพาะไอ่หัวหน้าครูฝึกนี่ล่ะ

โหดทมิฬ ใจดำ ไร้ปราณีที่ซู้ดดด !!!

วันต่อมา วันที่ 2 กูนี่จะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ เมื่อคืนนอนไม่หลับ หัวมันเปียกและอับ

วันนี้จะมีการเดินทางไกล ซึ่งไม่ไกลสักเท่าไหร่ พอถึงที่หมาย เค้าก็ให้ทำอาหารแดร๊กเอง !!

ซึ่งสปิริตรุ่นพี่บักบิ๊ก พวกกูต้องทำเป็นผู้นำ คอยก่อกองไฟ หุงข้าวให้น้องกิน

ถ้านั่งรอกันดีๆ กูจะไม่ว่าสักคำ แต่นี่แหกปากบ่นหิวระงม และหาว่าพวกกูไม่เอาถ่าน

กูแทบจะถลาไปถลกหนังหัวอิน้องปากมอมมาแดร๊กแทนข้าวกลางวัน
พวกมรึงไม่รู้หรอกว่ามันยากเย็นแค่ไหน !!

น้ำตากูไหลเป็นห่า เพราะควัน พัดๆ ให้น้องผู้ชาย ที่พอพึ่งพาได้หาฟืน

ไอ้รุ่นพี่บางคน ที่ดูโคตรรรรแมน แม่งไม่ทำเชี้ยไร มัวแต่เล่นเอาอาหารที่ดิบๆมานั่งแทะเล่น

แช่งแม่งกระเพาะกร่อนไปเลย สาดดด ด่าแล้วไม่ฟัง กูแทบถีบตกเขา =^=

กลุ่มกูเป็นอันเสร็จสุดท้าย คนอื่นเค้าเก็บๆล้างๆกันแล้ว กูเพิ่งได้กิน

แต่ด้วยความกูอมควันจนเต็มพุงมาแล้ว กูเลยไม่กิน กระเพาะกูมันไม่ร้องสักแอะ

ปล่อยให้อิพวกน้องๆสันหลังยาว กินกันให้เอร็ดอร่อย เหอะๆๆ พยาธิเกลื่อนแหง ก๊าก !!

พอตกมืดส่าง แสดงรอบกองไฟ ซึ่งเป็นช่วงผ่อนคลายแบบที่กูรู้สึกดีที่สุดตั้งแต่มาเยือน

เขาให้แสดงที่เพิ่งคิดภายในเวลาไม่นาน แต่กูก็สนุกแทบดิ้น มันเล่นกันฮาลาก 55555+

พอเขาปล่อยให้ออกมาแด๊นซ์ มันก็มากันเป็นโขยง อย่างไม่อับอายใคร ว่ะ555+ ร.ร.กูมันหน้าหนาเฟ้ย

พอจบคืนนี้ไป ผิดคาดเป็นบ้าที่มันปล่อยให้กูนอนอย่างอิสระ

แต่กูก็นอนไม่ค่อยหลับอยู่ดี (เพื่อนถีบตกเตียง-*-)

วันสุดท้าย วันนี้กูสบาย~สบ๊าย นั่งฟังเค้าเล่นมุขฝืดๆโชว์ กะอำลา

อิตาครูหัวหน้าครูฝึก สาธารยายเกียรติตัวเอง ชนิดที่กูฟังแล้วแทบอึ้ง โอ้ เก่งเยี่ยงเทพเชียว

เลยคิดได้ว่า มันคงผ่านอะไรมาเยอะกว่ากูสักพันเท่า (แต่ถึงงั้นกูก็แค้นมันไม่ส่างเว้ย)

ตอนร้องสามัคคีชุมนุม เหล่าครูฝึกและครูกูก็เดินเวียนกันจับมือเหล่าน.ร.

เพื่อนกูแทบทุกคน ร้องไห้เหมือนพรุ่งนี้โลกจะสิ้น ร้องจนถ้าเอามารวมกันได้ คงท่วมค่ายทีเดียว

เหอะๆ แต่กูเป็นพวกร้องไห้ยาก กูก็แค่ซึ้งว่ะ แต่รู้สึกจะด้านชาด้วยมั้ง = =^

หลังจากการเข้าค่าย ก็ทำให้คิดได้ว่า ปีนี้กูอยู่ร.ร.นี้เป็นครั้งสุดท้าย

กูต้องจากเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่หมาเลียตรูดถึง จากครูที่อยู่กันมาจนหัวหงอก (พูดโคตรซึ้งเลยฟ่ะ T^T)

ไม่รู้จะได้เจอกันอีกทีเมื่อไหร่ เจอกันสภาพมันจะดีกว่าคนกวาดถนนรึเปล่า - -

อนาคตกูเอง ก็ไม่รู้จะรุ่งโรจน์ หรือรุ่งริ่งกันแน่ มีปัญญาบากหน้าไปเลี้ยงรุ่นสักโอกาสมั้ย?

ถ้าสักวันพบกันอีกครั้ง อยากจะพูดกับพวกมันจังว่า....

" กูคิดถึงพวกมรึงโคตร ! "

( ยังไม่จากกันซะหน่อย อินี่ =_=^^ )

The end