"เดี๋ยวเปิดเพลงแล้วเต้นตามอีกรอบนะท่อนเนี้ยนะ" เสียงที่เคยร่าเริงเคร่งขึ้นเล็กน้อยเมื่อการซ้อมเต้นนั้นยังไม่พร้อมกันเท่าไหร่...

"เริ่มแล้วนะ...เอ้า" อาจารย์สอนเต้นอีกคนหนึ่งพูดแล้วเปิดเพลง...ทุกๆคนพยายามเต้นให้พร้อมกันแต่ก็มักจะมีคนเต้นผิดอยู่เสมอ...และทั้งหมดนี้ก็ไม่ได้รอดพ้นสายตาของอาจารย์ผู้สอนและพจมานที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลมากนัก

"พอๆๆ" เพลงหยุดลง...นักเต้นหลายคนหอบหายใจเล็กน้อย...แต่อาจารย์สาวไม่เห็นว่าจะสมควรหยุดพัก

"ไม่ได้เรื่อง...ตรงนั้นนะ...เต้นให้เร็วขึ้นอีกนิดได้มั้ย...ส่วนคนนี้ก็ไม่ต้องเต้นนำจังหวะไปก่อนได้มั้ย...ฉันไม่เข้าใจจริงๆเลยว่าแค่เต้นให้ตรงจังหวะเนี่ยมันยากตรงไหน"
 
"พวกเราก็พยายามแล้ว" นักเต้นคนนึงออกความคิดเห็น

"แต่มันยังไม่พอ" อาจารย์หนุ่มตัดบทและเดินมายืนข้างๆอาจารย์อีกคน...เพียงเท่านี้ทุกคนก็ไม่กล้าโต้แย้งว่าตัวเองไม่ผิดได้อีก

"พจมาน" เสียงใสๆที่ไม่ได้เจือความโกรธอย่างเมื่อครู่แต่ก็ทำเอาพจมานสะดุ้งด้วยความตกใจ

"ค่ะ?" พจมานตอบรับอย่างลังเลใจ

"เธอดูที่เราซ้อมกันทุกครั้งใช่มั้ย" อาจารย์สาวถาม

"ใช่ค่ะ...แต่พจก็แค่ดู..."

"ถ้าอย่างนั้นช่วยมาลองเต้นด้วยกันหน่อยสิ" ประโยคเดียวนี่ทำเอานักเต้นคนอื่นหันมามองที่พจมาน...ส่วนมากมีแววตาที่ครุ่นคิด...มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มองอย่างโกรธแค้น

"แต่พจ..." 

"เอาเถอะ...ชั้นแค่อยากดูอะไรบางอย่าง...เธอไม่ใช้นักเต้นที่ซ้อมเป็นประจำ...ถึงเต้นผิดชั้นก็ไม่ว่าอะไรหรอก" คำพูดเรียบๆแต่นักเต้นคนอื่นฟังแล้วก็แทบสะอึก

"ยืนประจำที่ได้แล้ว...จะเปิดเพลงแล้ว" แล้วอาจารย์ชายก็เปิดเพลงเริ่มตั้งแต่ต้น...พจมานที่ยืนอยู่นอกแถวก็เริ่มเต้นตามจังหวะเพลงแม้จะเต้นแบบเก้ๆกังๆแต่ก็ไม่ได้คร่อมจังหวะแต่อย่างใด...และพอใกล้จบเพลงการเต้นก็ไม่มีผิดเพี้ยนเลยสักนิด

"ดีมาก" อาจารย์เอ่ยปากชมและปรบมือพร้อมกับอาจารย์อีกคน...คำชมไมได้เจาะจงให้ใครจึงทำให้นักเต้นพลอยดีใจไปด้วย

"อย่างพวกเธอเนี่ยถ้าไม่มีใครมาให้เปรียบเทียบก็คงไม่ได้ตั้งใจเต้นกันขนาดนี้นะเนี่ย" อาจารย์ชายกล่าว

"เพราะอย่างนี้ฉันถึงเรียกพจมานมาเต้นพร้อมพวกเธอ...พวกเธอก็จะรูสึกว่าจะแพ้พจมานไม่ได้...และพวกเธอก็จะเต้นได้ไม่ผิด" คำพูดของอาจารย์สาวทำเอานักเต้นยิ้มออกและรู้สึกดีใจ

"แต่พจมานก็เต้นได้ดีจริงๆ...ขนาดที่ว่าไม่เคยซ้อมนะ...ถ้าได้ซ้อมสักนิด...ก็จะดียิ่งกว่านี้" คำชมนี้ทำให้พจมานรู้สึกดีใจไม่น้อย...

"จริงหรือค่ะ...พจแค่เต้นไปเรื่อยๆ..." พจมานไม่คิดว่าตัวเองเต้นได้ดีเหมาะกับคำชม

"จริงๆสิจ้ะ..ยังคิดอยู่เลยว่าจะขอให้พจมาเต้นด้วยในชุดหน้าดีมั้ย..." พจมานดีใจที่ได้ฟังคำถามนี้มากเลยรีบตอบ

"ค่ะ...พจอยากเต้นด้วยค่ะ...ถ้าพจไม่ได้ทำให้ทุกคนลำบาก" พจมานยิ้มอย่างมีความสุข...อย่างน้อยก็มีเรื่องดีๆให้เธอได้ยิ้มบ้างตั้งแต่เขามาอยู่ที่บ้านทรายทอง

"ถ้าคิดการเต้นชุดหน้าได้เมื่อไหร่ฉันจะไม่ลืมให้เธอมาร่วมด้วยแน่ๆ...วันนี้ก็ต้องขอบใจมาก...เอ้า...พวกเธอก็ให้พักได้..อีก5จะซ้อมต่อ" พอสิ้นเสียงพุดนักเต้นแต่ละคนก็แทบจะทรุดลงนั่ง...บ้างก็รีบไปหาน้ำมาดื่มตอนพัก...

"เต้นเก่งจริงๆนะ" เสียงทุ้มดีดังขึ้นทางด้านหลังทำให้พจมานหันไปมอง...แล้วสายตาก็ไปสบเข้ากับชายหนุ่มที่ระบายยิ้มน้อยๆมองมา

"คะ?" พจมานไม่แน่ใจว่าเธอจะรู้จักชายผู้นี้แต่สายตาที่มองมาก็อบอุ่นเหลือเกิน

"เต้นมานานแล้วหรือครับ"

"ไม่ค่ะ...เมื่อกี้พจพึ่งเต้นเป็นครั้งแรก"เมื่อพุดจบเธอจึงชุกคิดขึ้นได้ว่าตัวเองได้หลุดปากพูดชื่อออกไปแล้ว...เธอจึงลอบมองคนตรงหน้าที่ยังคงระบายยิ้มน้อยๆให้เธอเสมอ

"ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นพรสวรรค์กระมัง" แม้ว่าคำพูดนี้จะเป็นการป้อยอแต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกว่าคนตรงหน้าจะมีเจตนาอื่นกับเธอสักนิด

"ไม่หรอกค่ะ...พจยังเต้นไม่ได้เรื่องเลย" พจมานตอบในสิ่งที่เธอคิด...แต่ก่อนที่ชายหนุ่มตรงหน้าเธอจะได้ตอบอะไรอีกก็มีเสียงหนึ่งเข้ามาทักเธอเสียก่อน

"พจมานใช่มั้ยครับ" พจมานหันหน้าไปพบกับชายที่ค่อนข้างจะสำอางค์ท่าทางการแต่งกายค่อนข้างไปทางคนเจ้าชู้

"ค่ะ...คุณคือ" และเพราะความที่เธอไม่ไว้ใจเท่าไหร่...เธอจึงถามชื่อของเขาทันที

"ผมชื่อคเชนทร์...จำผมได้มั้ยครับ...ผมเคยเป็นแขกของหม่อมพรรณราย" พอคเชนทร์พูดถึงวันนั้นพจมานก็จำได้ทันที...ว่าชายผู้นี้เคยเล่นหูเล่นตากันหญิงเล็ก

"จำได้ค่ะ...จะมาหาหม่อมพรรณรายอีกหรือค่ะ" พจมานไม่กล้าเรียกหม่อมพรรณรายว่าหม่อมป้าในเมื่ออยู่ต่อหน้าคนแปลกหน้าถึงสองคน...ที่จริงเธอแอบเหลือบมองชายหนุ่มที่เธอยังไม่รุ้จักชื่อด้วย...แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรแต่คราวนี้ไม่ได้ยิ้มด้วยซ้ำ...ส่วนตัวชายกลางเมื่อรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าคือพจมานก็ขอยืนเงียบๆรอดูท่าทีไปก่อน

"หามิได้...วันนี้ผมมาหาคุณต่างหาก" พจมานฟังแล้วรู้สึกแปลกใจยิ่งหนัก...ไม่ต่างกับชายกลางที่เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆแสดงความสงสัยในตัวคเชนทร์

"หาพจ?" 

"ครับ...และนี่...ดอกไม้...ผมให้คุณ" คเชนทร์เตรียมการณ์มาอย่างดีจนพจมานกลัวในใจ

"พจรับไม่ได้หรอกนะคะ...เราไม่ได้รู้จักกัน" คำตอบของพจมานทำให้คเชนทร์เสียหน้าไปไม่น้อยแต่เขาก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา

"ถ้าอย่างนั้นช่วยรับเป็นของตอบแทนที่คุณจะช่วยผมวันนี้ได้มั้ย"คเชนทร์พยายามเกลี้ยกล่อมให้เธอรับดอกไม้ให้ได้

"พจหรือคะที่จะช่วยคุณ" พจมานไม่เข้าใจ

"ครับ...ผมแค่อยากจะถามคุณเกี่ยวกับหม่อมพรรณรายบางเรื่อง" พอได้ฟังเรื่องที่จะรบกวนพจมานชายกลางก็ยิ่งเพิ่มความสงสัยในตัวคเชนทร์

"แต่..."

"นะครับ...ไม่นานหรอกนะ...ขอแค่เวลาช่วงมื้อเย็นนี้" คเชนทร์เห็นว่าพจมานอึกอักแต่ยังไงเขาก็ไม่ยอมแพ้เป็นแน่...ที่จริงคเชนทร์เองก็ต้องคอยสังเกตุเชอร์รี่(อิงอร)ที่กำลังซ้อมเต้นอยุ่ด้วยว่าเธอสังเกตุเห็นเขาหรือเปล่า

"ก็ได้คะ" พจมานไม่อยากที่จะต้องโดนชายคนนี้ตามตื้ออีกจึงตกปากรับคำและรับดอกไม้ช่อใหญ่ที่เขายืนมาให้พร้อมรอยยิ้มแสรเสน่ห์ที่มองอย่างไรเธอก็ไม่สนใจเมื่อเทียบกับของอีกคน...พอคิดได้เธอก็หันไปมองชายคนนั้น...ชายกลางเห็นพจมานหันมาสบตาเขาจึงยิ้มให้

"ไว้คราวหน้าคงได้เจอกันอีกนะครับ"ชายกลางพูดกับเธอโดยไม่สนใจคเชนทร์ที่ยืนอยู่เลยสักนิด

"ค่ะ..." พจมานตอบ...ในใจรู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไปเลย...เธออยากรู้จักคนตรงหน้ามากกว่านี้จริงๆ

"ไปกันเถอะครับ"คเชนทร์แตะไหล่พจมานเบาๆโดยสายตายังมองชายกลาง...เขาไม่รุ้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครแต่ยังไงเขาก็ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งเธอไปได้

จบฉาก6

ฉาก7
พจมานไปกินข้าวกับคเชนทร์แต่ในใจคิดถึงชายกลาง(เราคิดไว้ว่าที่คเชนทร์บอกว่าจะถามเรื่องพรรณรายอ่ะที่จริงเขาโกหก...แล้วก็มาถามเรื่องพจมาน+ชมเยอะๆ ส่วนพจมานก็ตอบบ้างวกกลับไปคิดถึงชายกลางบ้าง)

ฉาก8
พจมานคิดถึงบ้าน...ชายกลางเข้ามาเจอแล้วมาคุยกัน...ตกหลุมรักกันและกัน(เราคิดว่าเรื่องน่าจะต่อกันตรงที่พจมานกลับมาจาก dinner กับคเชนทร์แล้วมานึกถึงบ้านต่ออะ)

ฉาก9
ชายกลางไปเรียนหมอ...อันนี้ no idea

เพิ่มอะไรก็ได้เสนอมาเลย...ที่พูดถึงเรื่องพ่อพจมานอ่ะ