ความผูกพัน

ความรัก..และวันเวลา
นำมาซึ่ง..ความผูกพัน
โดยที่เรา.ไม่ทันรู้สึกตัวมาก่อน
คนบางคนมีความรัก..และสุขที่ได้ผูกพันกับคนที่ตนรัก
อีกบางคนอยากรัก..แต่ไม่อยากผูกพัน..

สิ่งใดกันหนอ?..ที่ผูกและพัน..คู่รักเข้าไว้ด้วยกัน
ความรัก..ความคิดถึง..ความห่วงใย..การยอมรับ..การให้อภัย..
คำตอบนั้น..มีได้ร้อยแปด..พันประการ

ขอเพียง..ความรักนั้น..เกิดจากใจแท้จริง
ทุกสิ่งทุกอย่าง..ทั้งร้ายและดี..
ที่ได้เกิดขึ้นในวันเวลาที่ผ่านไป
นับตั้งแต่วินาทีที่มีใครคนนั้นอยู่ข้างในใจ
จะกลายเป็นสายใย ...ที่ไม่อาจรู้ความแข็งแรง
และไม่อาจคะเนความยาวไกล..ที่มีหน้าที่ผูกและพัน..

ใครหลายคนอาจคิดว่าการจากกัน..
อาจทำให้สายใยนี้ขาดลง...
แต่ในความเป็นจริงนั้น..
หากจากกันทั้งที่ยังรัก..
ยิ่งคิดถึง..ยิ่งห่วงหา..สายใยยิ่งแข็งแรง
หากจากกันเพราะไม่รัก..
ก็ใช่ว่าจะความผูกพันจะขาดหาย..
เพียงแต่เจ้าของ..เจ็บปวดเกินกว่าจะอยากนึกถึง
จึงเก็บมันไว้ในส่วนลึกของใจ..
เมื่อเวลาผ่านไป..เมื่อคิดถึงได้โดยที่ไม่เจ็บปวด
จะพบว่าความผูกพันไม่ได้หนีหน้าไปไหน
หากยังคงสงบนิ่ง..
รอคอยการค้นพบจากใจตัวเราเอง

ขอเพียงให้ ความผูกพัน
เป็นดั่งสายใยที่อ่อนโยน..อบอุ่น
อย่าได้กลายเป็นโซ่..ผูกล่ามหัวใจใครไว้เลย