อันยองฮาเซโย!!!!!!!
สวัสดีครับทุกๆท่าน
ผมเอาข่าวล่า หมาเร็วของ
ซี่รีย์ แบล็คแฟนตาซีมาคร้าบบบบบ

เรื่องแรกกับ 'คู่ปริศนาบทที่5 '
ตอน ความลับของนัยน์ตาสีม่วง



ท้องฟ้าซึ่งเคยสดใสของเมืองซีซาน
ถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีดำที่น่าหวาดหวั่นจนมืดมิด
สายฝนที่โปรยปรายลงมา ทว่ากลับเป็นหยาดฝนโลหิตสีดำ
ทำลายบ้านเมืองพังพินาศ ต้นไม้ต่างเหี่ยวเฉาล้มตาย ชาวเมืองกลายเป็นซากศพ
…ทั่วทั้งเมืองถูกครอบงำไปด้วยกลิ่นอายแห่งความชั่วร้าย…
…จากน้ำมือของสิ่งที่ถูกควบคุมด้วยอำนาจมืดให้กลับมาทวงความแค้น…
ลู่กั้วซึ่งต่อสู้จนสุดความสามารถ ก็ยังไม่อาจต้านทานได้
อดีตอันขมขื่นของไป๋จิ้งฉีกับนัยน์ตาสีม่วงที่อ่อนโยนท่ามกลางทะเลเพลิง
สถานการณ์อันโหดร้ายซึ่งมีภูเขาซีซานเป็นฉากหลังกำลังรอคอยพวกเขา…


คนรวมวิญญาณ บทที่5 'ปลายทางรถไฟสายมรณะ'

…
           อาจารย์ถังเฉาพาจิ้งฉีเข้าไปยังด้านใน ไม่ว่าด้านนอกจะมืดสลัวเพียงใด แต่ด้านในมีลูกบอลแห่งแสงที่คอยให้แสงสว่างอยู่ แม้มันจะเป็นเพียงแสงสลัวๆ แต่ก็ไม่มืดมิดเหมือนข้างนอก ทำให้จิตใจที่กำลังตึงเครียดของจิ้งฉีเริ่มรู้สึกผ่อนคลายลง
           บ้านของตระกูลจงตอนนี้ไม่เหมือนกับในอดีตเสียแล้ว เสาไม้ที่นี่ถูกความมืดมิดกัดกร่อนปรากฏร่องรอยสึกหรอคล้ายกับเหล็กถูกสนิมเกาะกิน ในอากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเน่าเหม็นแบบเดียวกับด้านนอก เพียงแต่เบาบางกว่า จึงทำให้ไม่รู้สึกหายใจอึดอัด
           ที่ลานซุ่น (ลม) ในห้องด้านซ้าย
           จิ้งฉีได้เห็นลู่กั้วที่กำลังนอนอยู่บนเตียงกลางห้อง ร่างกายของลู่กั้วเปลือยท่อนบน นอนหลับตากำหมัดแน่น พร้อมกับนอนอ้าปากหอบหายใจแรง ตามใบหน้าและร่างกายจนเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ อากาศที่แม้ร้อนอบอ้าวแต่ยังเทียบไม่ได้กับความร้อนภายในร่างกายของลู่กั้ว
           ข้างๆ ลู่กั้ว จงซงที่ซึมเซายังคงร้องเพลงกล่อมเด็ก เช็ดเหงื่อให้ลู่กั้วอย่างทะนุถนอมอยู่ไม่รู้เหนื่อย แต่ถึงอย่างนั้น เหงื่อก็ยังซึมออกตลอดเวลาเช็ดเท่าไรก็ไม่หมด
           “ลู่กั้ว!!!” จิ้งฉีเห็นสภาพของลู่กั้วแล้วเกิดความกังวลใจขึ้นมา
           “อาจารย์ถังเฉาครับ…ลู่กั้วเป็นอะไรครับ”
           “เฮ้อ! ไข้ยังขึ้นๆ ลงๆ อาการไม่คงที่ดูแล้วน่าเป็นห่วง” อาจารย์ถังเฉาส่ายศีรษะตอบ
           “แล้วคนอื่นๆในตระกูลจงหายไปไหนกันหมดล่ะครับ”

           แม้ความทรงจำของคุณนายซงยังฟื้นกลับมาไม่หมด  แต่เธอคงทราบด้วยสัญชาตญาณดีว่าต้องดูแลลู่กั้ว ในที่สุดแม่ลูกก็ได้รู้จักกันแล้วสินะ

            จิ้งฉีคิดในใจ
            “เฮ้อ…ถูกควบคุมเอาไว้แล้ว” ถังเฉาถอนใจก่อนตอบจิ้งฉีขึ้นมา
            “…ถูกควบคุม แบบเดียวกับพวกชาวเมืองที่อยู่ด้านนอกหรือครับ” จิ้งฉีตกตะลึงกับคำบอกเล่าของอาจารย์ถังเฉา
            “ใช่…มีเพียงจงซงกับจงชิงที่ตอนเกิดเหตุไม่ได้ออกจากห้องไปไหน จึงทำให้รอดพ้นจากอันตรายมาได้ แต่ว่าจงหลี่ จงผิงและจงเหมยพวกเขา…เอ่อ…” อาจารย์ถังเฉาจำต้องยอมป้องกันที่นี่เอาไว้ เพื่อไม่ให้พวกนั้นรุกล้ำเข้ามา และไม่อาจจัดการพวกเขาด้วยเช่นกัน
            “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ แล้วทั้งหมดนี่เป็นฝีมือของใครกันครับ” จิ้งฉีรีบถามต่อพลางครุ่นคิดในใจ ถ้าหากเดาไม่ผิด มีเพียงลูซิเฟอร์คนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้
…

…
           ขณะที่ต้วนหลินหลับตาลง เขารู้สึกว่าในโบกี้มีแต่เสียงดังเอะอะซึ่งทำให้เขานอนไม่หลับ มีทั้งเสียงคุยกัน เสียงร้องไห้ของเด็ก เสียงไอของคนแก่ รวมทั้งเสียงฉึกฉักของรถไฟ
           ยิ่งไปกว่านั้นต้วนหลินรู้สึกหนาว…หนาวมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งอากาศในช่วงนี้ไม่น่าจะหนาวถึงขนาดนี้ แต่เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าอาจเป็นเพราะเปิดหน้าต่างทิ้งไว้
           เมื่อต้วนหลินลืมตาขึ้นมาก็พบมู่จื่อยังคงก้มอ่านหนังสืออยู่ในท่าเดิมก่อนที่เขาจะหลับไป
           “ตื่นแล้วหรอ” เสียงเยือกเย็นของมู่จื่อถามขึ้น
           “อืม ฉันนอนไม่หลับ” เสียงที่ตอบออกมาแหบแห้งจนต้วนหลินต้องจิบน้ำให้รู้สึกดีขึ้น สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างประหลาดใจ “หา? นี่รถออกแล้วหรอ”
           “ออกมาได้ชั่วโมงนึงแล้ว” เสียงของมู่จื่อฟังดูเย็นชาเหมือนทุกครั้ง
           ต้วนหลินรู้สึกตกใจ เขารีบดูนาฬิกาข้อมือของตนเอง จึงรู้ว่าเวลาผ่านไปถึงชั่วโมงกว่าแล้วจริงๆ
           นี่เราหลับไปแล้ว และยังหลับไปนานขนาดนี้เลยหรอ? รู้สึกเหมือนกับว่ายังไม่ได้นอนเลยซักตื่นเดียว
           ต้วนหลินขยี้ตาเรียกสติกลับมา เมื่อมองดูภายในโบกี้อีกครั้ง เขาก็รู้สึกงงงัน ไม่รู้ว่ามีคนมานั่งเต็มตั้งแต่เมื่อไร มีชายวัยกลางคนนั่งข้างมู่จื่อ ส่วนที่ข้างๆ เขาก็มีชายแก่
           ต้วนหลินประหลาดใจ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก็นึกขึ้นมาได้ว่า ตอนนี้รถออกมาได้ชั่วโมงกว่าแล้วเป็นธรรมดาที่ผู้โดยสารทุกคนจะขึ้นรถมาแล้ว เพียงแต่ว่า…
           อยู่ๆ เขาก็หนังตากระตุกรู้สึกเหมือนมีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้น
           คงเป็นเพราะความเงียบ ที่นี่มันดูเงียบเกินไป ถึงจะเป็นรถไฟเที่ยวกลางคืนก็เถอะ แต่ก็ไม่น่าเงียบขนาดนี้…เงียบเหมือนไม่มีใครอยู่บนโบกี้อย่างงั้นแหละ
           ต้วนหลินคิดพลางสะบัดหัว แต่ทันใดนั้น! มีสิ่งหนึ่งทำให้ต้วนหลินต้องหยุดชะงัก

           สายตา!
           มีคนกำลังจ้องมาที่เขา สายตานั้นทำให้ผู้ถูกจ้องมองรู้สึกเหมือนถูกเข็มหลายสิบเล่มทิ่มแทง
           แม้ว่าต้วนหลินจะไม่ได้เป็นคนความรู้สึกไว แต่เขาก็รู้สึกได้เมื่อถูกจ้องมองขนาดนั้น เขามองข้ามหัวชายที่นั่งข้างมู่จื่อออกไปก็พบกับเจ้าของสายตาคู่นั้น อีกฝ่ายรีบเบนสายตาไปยังหนังสือพิมพ์ซึ่งอยู่ในมืออย่างรวดเร็ว

กลางคืนไม่พูด บทที่5 'แอปเปิ้ลสีเลือด'

…
           ผู้หญิงเสื้อแดงคนนั้นยังคงเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ แต่น่าแปลกที่ว่ายิ่งเราตามเข้าไปใกล้เท่าไร ก็ดูเหมือนจะมีระยะห่างระหว่างเราและหญิงสาวคนนั้นอยู่ดี
           ถึงตอนนี้จางลู่เริ่มสงสัย แต่คงจะติดที่เมื่อครู่ได้แสดงท่าทางคุยโวเอาไว้จึงกลัวผมหัวเราเยาะ เธอเลยไม่กล้าจะหยุดรถและทำใจแข็งปั่นจักรยานตามผมมาติดๆ
           หลังจากเราปั่นจักรยานกันมาประมาณ 6 นาที ทันใดนั้นหญิงสาวเสื้อแดงก็เลี้ยวเข้าไปในซอยแคบๆ แห่งหนึ่ง
           เรา 2 คนนั้นรู้สึกว่าผิดปกติก็เลยเลี้ยวรถตามเข้าไป แต่เพียงแค่ในช่วงระยะเวลาเดียว ภาพของหญิงสาวเสื้อแดงตรงหน้าก็หายวับไปกับตาและไร้ร่องรอยใดๆ ทั้งที่ระยะห่างเหลือแค่เพียง 50 เมตร ผมและจางลู่เบรกรถให้หยุดลงพร้อมๆ กันทันที
          “มัน…มันเป็นอะไรกันแน่” เธอดูตกใจจนตัวสั่นไปหมด
          “ฉันจะเข้าไปดู” ด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่พุ่งขึ้นมา ทำให้ผมไม่สนใจชีวิตของตน และก้าวลงจากรถจักรยาน
           เส้นทางในซอยนี้นั้นผมเดินผ่านมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน มันเป็นซอยที่ตัดตรงทะลุไปสู่ถนนใหญ่อีกสายหนึ่ง ไม่มีแยกและไม่มีประตูเข้าออกของบ้านใครเลยแม้สักประตูเดียว พื้นถนนในซอยเป็นพื้นเทคอนกรีตที่มีความกว้างไม่ถึง 3 เมตร ความยาวนั้นประมาณ 500 เมตร ทั้ง 2 ด้านของซอยมีกำแพงรั้วสูงมาก หากว่าจะใช้จักรยานปั่นทะลุซอยก็ต้องใช้เวลากว่า 2 นาที ยิ่งไม่ต้องพูดเลยว่าการเดินเท้าของหญิงสาวหนึ่งคนจะทำให้หายวับไปได้อย่างไร
           “แล้วฉันจะทำยังไง” จางลู่พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาดูน่าสงสาร
           “เธอรออยู่ตรงนี้แป๊บนึงนะ” ผมบอกอย่างนั้นก่อนจะเดินไปข้างหน้า
           “ฉัน…ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว” เธอรีบก้าวเท้าตามผมมาติดๆ แล้วยังคว้าแขนผมมากอดไว้แน่น
           ผมเดินไปยังจุดที่หญิงสาวเสื้อแดงหายตัวไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ จากนั้นก็สำรวจไปรอบๆ

          ไม่มี ไม่มีซักอย่าง ไม่มีท่อระบายน้ำ แถมกำแพงยังสูงตระหง่าน ทางออกอีกด้านก็อยู่ห่างประมาณ 400 เมตร ถ้าวิ่งอย่างรวดเร็วก็ต้องใช้เวลากว่า 1 นาที การที่ใครจะหายวับไปกับตาได้ในสถานที่แบบนี้นั้น…มีความเป็นไปได้อยู่แค่อย่างเดียว…ก็คือ

          ผมรู้สึกถึงกลุ่มอากาศที่เย็นวาบขึ้นจากสันหลังจนถึงท้ายทอย เหลียวมองจางลู่ช้าๆ จากนั้นเราทั้งสองก็ร้องตะโกนออกมาพร้อมๆ กัน อย่างไม่ได้นัดหมาย

          “ผีหลอก!!!” เราวิ่งไปยังปากซอยที่เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

สรุป

ผมต้องเสีบเงินอีกและ

=*=