“ความรักไม่ใช่เรื่องที่ลืมกันง่ายๆ

ไม่ใช่ก่อนนอนที่ลืมแปรงฟัน”

                ความทรงจำเป็นสิ่งที่ดีงามเสมออยู่ที่ว่าเราจะเลือกจำอะไร
คู่รักที่เลิกกัน มักจะเกิดอาการคิดถึงแต่ฉากหวาดเสียว หรือฉากบู๊ที่เกิดขึ้นระหว่างเราสอง
แต่ฉากรักที่ประทับใจ หรือภาพความงดงามที่มีให้กัน มักถูกมองข้าม
ไปจดจำแต่ภาพไม่น่ามอง และเมื่อคิดอย่างนั้นขึ้นมา  
ก็มานั่งโกรธตัวเองว่าทำไมถึงลืมเขาไม่ได้ซะที

                คนบางคนถูกส่งมาให้เจอกับเรา เพื่อให้เราจดจำ
ไม่ใช่ให้เราลืม แต่เราก็ต้องเลือกจำ
ว่าจะจำอะไรเกี่ยวกับตัวเขา และทำให้เราเป็นสุข มีประโยชน์ต่ออารมณ์เราด้วย
ความรักไม่ใช่เรื่องที่จะลืมกันง่ายๆ ไม่ใช่ก่อนนอนที่ลืมแปรงฟัน
เพราะตลอดเวลาที่มีความรักเราเอาใจไปขลุกอยู่กับมัน
ไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับตัวเขาแล้วสามารถทำให้เราลืมได้
แล้วทำไมเราต้องไปสั่งตัวเองให้ลืมภาพเหล่านั้น ถ้ามันทำให้เรายิ้มได้
และเก็บไว้เหมือนรูปถ่ายที่หยิบมาดูทุกครั้งก็นึกถึง หรือยิ้มทุกครั้งที่เห็น

                ขอเพียงเราระลึกถึงสิ่งดีๆที่ทำให้กัน มากกว่าเรื่องราวเลวร้ายที่เกิดขึ้นระหว่างกัน
ไม่มีใครย้อนเวลากลับไปได้อีก ไม่ต้องไปคิดว่า
หากกลับไปอีกจะไม่ทำอย่างนั้น จะไม่เป็นอย่างนั้น จะเป็นอย่างนี้
เพราะสิ่งที่เกิดขึ้น คือสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้น และมันก็เกิดขึ้นแล้ว
ความคิดถึงที่แฝงไปด้วยความเข้าใจในความเป็นไป หรือการระลึกถึงเขาด้วยความเข้าใจว่าวันหนึ่งมันก็ต้องเป็นอย่างนี้ เราจะทุกข์ให้กับความคิดถึง ถ้าให้เราเลือกระหว่าง
 ความทุกข์ที่เป็นอยู่ กับ ความทุกข์ในขณะที่มีเขา
เราจะเลือกสิ่งไหน อะไรมันจะทรมานมากกว่ากัน
แล้วเวลาที่ผ่านไป ความทรงจำใหม่ๆก็จะถูกสร้างมาแทนที่
อาการระลึกถึงเขาก็จะห่างๆออกไปเอง สมองและหัวใจเราก็มีระบบจัดจ้อมูลเหมือนกัน
อะไรใหม่ๆ ก็จะอยู่ในความคิดระดับต้นๆ เราเสมอ
ไม่ต้องพยายามลืมเขาหรอกนะ เพราะวันที่เธอพยายามนึกแต่นึกไม่ออก เธอก็ได้ทุกข์อีกหรอก....

Credit…ว.แหวน