Welcome To LWS

 "ผอ. ไม่ขี้เก๊ก ไม่แกล้งเด็ก ไม่บีบงาน แต่ก็เจ้าระเบียบ และรักความวุ่นวายแบบเงียบๆเช่นกัน สนใจและอยากรู้รายละเอียดติดต่อสอบถามทาง e - mail หรือ ไอดี" (Luminary_Writer_School@hotmail.com)

...สายลมพัดพาผ่านพลิ้วปลิวลู่กลีบใบไม้อ่อน กลิ่นเกสรดอกไม้ละมุนละไมลอยคลุ้งคละในอากาศ มวลดอกไม้สีขาวเอยคล้ายคลึงกับหิมะในฤดูหนาวเสียจริง น่าแปลกใจนัก ยามคิมหันต์ฤดูกาลเรากลับหวนคิดถึงเหมันต์ฤดูกาล ไยใจเราเอยยากนักจะเคี่ยวเข็ญได้...

ลงชื่อ
ผู้นวยการ
Luminary

โรงเรียน LWS (Luminary Writer School) เปิดอย่างเป็นทางการเรียบร้อยแล้วค่ะ

บุคลากรหลักในโรงเรียนได้แก่
หอควบคุม
Luminary ; ผู้อำนวยการ ; ญ
Labby ; รองผู้อำนวยการ ; ญ
หอสภานักเรียน
Joker ; ประธานนักเรียน ; ช
LuZiiF ; กรรมการนักเรียน ; ญ
SoFia ~ LoCaL ; กรรมการนักเรียน ; ญ
Mura & Maru ; กรรมการนักเรียน ; ช
Neff_U ; กรรมการนักเรียน ; ญ
หอคุมกฎ
Vice Versus ; หัวหน้าผู้คุมกฎ ; ช
Lubiiz ; ผู้คุมกฎ ; ญ
Life ; ผู้คุมกฎ ; ???

ลาวี่ says : อากาศช่วงนี้อบอุ่นขึ้น...รึเปล่า ? ยังไงก็คิดว่าทุกคนคงจะสบายดี ช่วงสอบนี้ก็ขอให้พยายามเข้านะคะ



In & Out
[ภายใน กับ ภายนอก]
คงที่อยู่ดังเดิมทุกวัน
เปลี่ยนแปลงไปทุกเมื่อชั่วยาม
แตกต่างกันจริงๆ
ไม่ว่าจะมองในด้านใดๆ

มนุษย์กลัวในสิ่งที่ยังไม่สัมผัส
ทว่าก็ยังคงอยากรู้อยากเห็นในสิ่งที่ยังไม่ได้สัมผัส



White & Blue
[ขาว กับ ฟ้า]
ตัดกันเมื่อเมินมอง
ไม่ว่าจะมุมใดๆ สีเหล่านี้ล้วนยังคงติดตาอยู่
ชวนให้สบายใจ
และกดดัน

ขาดสะอาด...เสียจนน่าสะอิดสะเอียน
ฟ้าสว่าง...เสียจนเปล่าเปลี่ยว
...ราวกับอยู่คนเดียว



See & Feel
[มองเห็น และ สัมผัส]
แตกต่างแต่เหมือนไม่ต่าง
อยู่ตรงหน้าทว่าห่างเหิน
เข้าใจแต่ไม่อาจรู้สัมผัส

สิ่งที่เห็นตรงหน้าบางครั้งก็ไม่ใช่ความจริง
สิ่งที่รู้สึกได้ก็อาจไม่เป็นจริงเช่นกัน



Cry & Smile
[ร้องไห้ กับ ยิ้มแย้ม]
น้ำใสไหลพราก
เจ็บปวดยามเกิดขึ้น
เสียงเริ่งร่ากับรอยยิ้ม
สุขสมใจนัก

บางครั้งน้ำตากลับน่ายินดี
บางครั้งรอยยิ้มกลับขนขื่น



ก็นะ...
ดูแลตัวเองและความสัมพันธ์กับคนอื่นให้ดีๆล่ะ



ทำเป็นเท่ไป...^^"
55+/หัวเราะแห้งๆ

ลิงค์


T T สกอร์
T T เมาส์
T T กรอบ
TT หิมะ

nikkijung _narak QM ใส
nikkijung  _narak ลิ้งค์ยุบ
nikkijung _narak กรอบสีขาว ตอนชี้ลิ้ง
E va ใสกิ๊ง

รูปแบบวอสอัพ

“สุขสันต์วันเกิด Happy Birthday”

วันนี้พวกเรา

Assign

Joker or J

Chain

& Labby

พวกเราทั้งสี่คน

วันนี้ขาใหญ่

จัดงานวันเกิดให้ผอ.!!!~

“Nice too meet you”

Assign : งานวันเกิดครั้งนี้ที่เข้าร่วมด้วยก็เพราะโดนบังคับน่ะสิ อย่างนั้นแน่นอน

Labby : อย่ามามั่วนิ่มน่า ไหนตัวเองเป็นคนบ่นว่า วันเกิดลูมินารี่ จะเอาไงดี อ่ะโด่ กล้าทำก็กล้ารับเซ่

Joker : ก็นะ ที่พวกเราจะพูดต่อไปนี้ก็คือ

Chain : ผมขอพูดๆ ก็คือว่า

Labby : หุบปากไปเลยไอ้เตี๊ย หัดมีมารยาทบ้างสิ คนเค้าอ่านกันเยอะแยะ แทรกมาได้

Chain : โห เจ้สูงตายล่ะ มาว่าเค้าเตี๊ย เค้าสูงกว่าเจ้อีก(ยืดอกภาคภูมิใจ เหมือนหมาเลย - -)

Assign : Stop!!! พูดต่อเจ

Joker : อะแฮ่ม! ก็คือว่า งานวันเกิดครั้งนี้ที่จัดขึ้น เพื่อให้รู้ว่าน้องสาวของเราแก่ลงอีกปี อ๊ะไม่ใช่

Labby : บ้าแล้วเจ ก็เพื่อให้นักเรียนในโรงเรียนของเรา อวยพรวันเกิดให้ผอ.ของเรา

Assign : ไม่ว่าจะเป็นคนที่ผ่านมา หรือเพื่อนๆ ก็มาอวยพรได้

Chain : รวมทั้งรุ่นน้องด้วย

Joker : อวยพรได้ในไดอารี่นะครับ

Labby : และท่านผู้ใดที่อวยพร ก็ขอให้พรนั้นสนองท่าน

Chain : แต่อย่าขอว่าให้สวยๆนะ ถ้ามันเป็นไปไม่ได้ ฮ่าๆๆๆๆ

Assign : เซอร์ไพรส์รึเปล่า ลูมี่(ย่อมาจากลูมินารี่)

Labby : ตั้งใจทำให้แปลกใจเต็มที่เลยนะ

Chain : หน้าอาเจ้เหมือนตูดเลย สงสัยกินยาไม่เขย่าขวด

Joker : แหย่เข้าๆ เดี๋ยวจะรู้ว่านรกมีจริง

Chain : โห่ รู้อยู่แล้วน่า ว่ามีจริง เพราะกลิ่นโชยขนาดนี้ ถามจริงเฮียเจแปรงฟังเปล่าเนี่ย

Joker : แปรงดิ ไม่งั้นทุกวันนี้จะไปเดธกับสาวได้เหรอ

Labby : ก็เห็นมีทุกวัน ทุกเวลา เลยไอ้เดธเนี่ย แล้วไหงวันนี้แสล๋นโผล่หน้ามาจากใต้ถุนบ้านได้ล่ะเนี่ย?

Joker : เออ เหน็บกันเข้าไปสิพวกแก

Assign : โชคดีนะที่เฮียของพวกแกไม่หลงตัวเอง

Chain : แล้วเมื่อไหร่จะให้ของขวัญอ่ะ....- -+

                                                     Labby: นั่นดิ ง่วงแล้วน๊า      

Joker : เออ ยัยขี้เซา

Labby : ย่ะ แต่ไม่ได้หน้าเป็นภาชนะหุงต้มเหมือนนายนี่

Joker : พูดงี้ก็เสียหายสิ

Labby : ไม่เกี่ยวกับฉันนี่ นั่นมันเรื่องของนายยยยย

Chain : ของขวัญๆๆๆๆๆๆ!!!!!!~

Labby : โวยวายทำม๊ายยยย

Chain : อยากให้แล้ว ของขวัญอ่ะ

Labby : ไม? อมไว้จะตายเหรอ

Chain : เออเด่ะ ปากไม่ว่าง ด่าซิ้มไม่ได้เลย

Labby : แกเรียกใครซิ้ม

Chain : แล้วผู้หญิงแถวนี้ใครล่ะ

Labby : แม่แกไง นู้นเดินมานู้นแล้ว

Chain : เฮ้ย ไหน?

Labby : ในความคิดของฉันเอง อยากเข้ามาดูม๊ะ?

Assign : พอเลยทั้งสองคน ให้ของขวัญพี่สาวพวกแกไปได้แล้ว

Labby : โอ๊ยไม่ได้เฮีย กองทัพต้องเดินด้วยท้อง

Assign : แล้วแกไปท้ารบกับใครเค้ารึไง อย่ามาขำ

Labby : ใครขำ เค้านั่งอยู่เฉยๆเนี่ย

Chain : เออดิ นั่งคนเดียวเลย

Labby : โธ่ไอ้เชนแกก็สบายน่า เนี่ยเท้าฉันนวดหลังแกอยู่ -*-*-

Chain : - -? (<< ซื่อบื้อ)

Joker : คิกๆ ^^

Chain : ขำไร? (ยังไม่เกท)

Joker : เจ้เค้าว่าแกเป็นที่วางเท้า

Chain : อ้าวเจ้พูดงี้ก็สวยดิ!

Labby : สวยอยู่แล้วย่ะ

Chain : โหยหลงตัวเอง

Labby : ทำไม? หรือแกจะบอกว่าแกสวยกว่าฉัน - -++

Chain : จะบ้าเรอะ!!

Assign : ให้ของขวัญได้ยัง เฮียมีงานที่ต้องทำต่อ

Joker : อือๆ ใช่ เดี๋ยววันนี้ว่าจะไปทำผมทรงใหม่ด้วย

Chain : เหอะ พวกเห็นแก่ตัว มีน้งมีน้องไม่เคยชวน

Joker : อายุเท่าไรฮะ วู้

Chain : พอเลยๆ ของขวัญๆๆๆๆๆ

Joker : โอเค เข้าเรื่องกันดีกว่า

Labby : อือ ของขวัญชิ้นพิเศษจากพวกเราที่จะให้ต่อไปนี้ แท่นแทนแท้น

เรื่อง : My Family ครอบครัวนี้ดีที่สุด (ฉบับสั้น ตอนพิเศษ นิยายของ Labbyka แต่ยังไม่ได้ลง -*-*-)

บ้านทาวเฮาส์ธรรมดาที่ตั้งตระหง่านสู้แสงแดดที่เจิดจ้าในตอนเที่ยงวัน หน้าบ้านเป็นห้องกระจกเนื่องจากเป็นร้านเสริมสวย แต่ไม่มีช่าง - -+ ร่างบางร่างหนึ่ง ที่สูงไม่เกิน 155 เซนติเมตร ดวงตากลมโต ตัดผมหน้าม้าซอย ผิวสองสี ที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำผม เนื่องจากกำลังโกรกผมอยู่ ด้วยฝีมือของใครบางคน ที่สูงประมาณ 180 ผมดำขลับ ยืนฮัมเพลงอย่างสบายใจ

“ยืมฮัมเพลงเป็นบ้าอะไรอีกล่ะ สบายใจที่ไม่ได้เป็นเดธวันนี้รึไงห๊ะไอ้หน้าหม้อ นี่แหละน้าถึงได้เกลียดผู้ชาย” ร่างบางที่มีนามว่า ‘แลบบี้’เอ่ยอย่างประชดประชัน ร่างสูงนามว่า ‘โจ๊กเกอร์ หรือ เจ’

 “ทำไมล่ะ ไม่ดีใจรึไง พี่ชายอุตส่าต์อยู่บ้านช่วงเช้า แล้วถ้าจะเกลียดผู้ชายก็อย่าเกลียดญาติตัวเองสิ”

 “เฮอะ มันน่ามั้ยล่ะ ผู้หญิงพวกนั้นมันตาต่ำจริงๆที่มาชอบคนหน้าตาโหลๆย่างแกเนี่ย”

เจมองหน้าแลบบี้แบบค้อนๆ

มองหน้าหาเรื่องหรือไงยะ หรืออยากจะบอกว่า ฉันนี่พูดถูกที่สุดในโลกเลย

 “นี่แม่คุณ ฉันเป็นพี่เธอนะ” เจที่ทาสีผมให้แลบบี้ทั้งหัวแล้ว ลากเก้าอี้อีกตัวมานั่ง

เพื่อมานั่งจ้องหน้าฉันยังไงล่ะยะ! เหอะ พวกชีวิตแห้งแล้งก็เงี๊ย ไม่มีอะไรทำ

                “แล้วไงล่ะคะ?”

                “เพราะงั้นเธอก็ควรจะเคารพซะบ้าง” เจว่าแล้วเคาะกะโหลกแลบบี้

                “อ้าว? เฮ้ย! ใครใช้ให้เคาะหัวห๊ะ!?”

                “ไม่มีหรอก ใจสั่งมา~”

                “ปากเน่าๆอย่างนี้ใช่มั้ย!? ที่ยัยพวกนั้นมันหลงเสน่ห์น่ะ”

                “อ๋อ นั่นมันแน่อยู่แล้ว แต่ช่วยพูดใหม่ทีนะ เพราะปากฉันไม่เน่า”

                “แต่ก็ถูกของเจ้เขานะเฮีย เพราะปากเฮียเน่าจริงๆ” กำลังเสริมของแลบบี้มาแล้ว แท่นแทนแท้น เชนปรากฏกาย!!!!~

                “โหเชน เอ็งไม่รู้เรื่องอย่าไทเกอร์กอ” เจสวนเข้าให้ เชนหน้าเหมือนปีเตอร์เลย

                “เชนแกอย่าทำหน้าเหมือนปีเตอร์ดิ เจ้กลัวว่ะ” แลบบี้แตกคอกับกำลังเสริมซะแล้ว

                “ถ้าเราหน้าเหมือนปีเตอร์ เจ้ก็หน้าเหมือนปรสิดแล้ว ดูดิ ทำหน้ายังกับคุณยายวัยเก้าสิบ”

                “พูดงี้ก็สวยดิ เดี๋ยวอย่าให้ฉันลุกได้ แกตายยย”

                “อ๊ายยย กลัวจังเลย หนีก่อนล่ะคร๊าบ” เชนล้อเลียนแลบบี้ ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปในบ้าน

                ไอ้นี่ หน้าตาก็ไม่หล่อ วอนหาที่ตาย เดี๊ยะๆ อย่าให้ลุกได้นะ

                เวลาผ่านไป แลบบี้สระผมเสร็จเรียบร้อย

                “ว้าว! เฮ้ย ขอบใจมากจ้ะ อ๊ากกกก หัวสีทองแล้วโว้ยยยย” แลบบี้โวยวายเหมือนคนบ้า

                บ้ารักพูดอ่านไงคะ

                “เออๆ ไม่ต้องชมหรอก รู้น่าว่าเฮียทำดีเสมอแหละ สาวๆถึงติดตรึมไง”

                “อ๋อ แมงวี่แมงวันที่ไล่ตอมแกน่ะเหรอ มันคงเห็นแกเป็นเนื้อหมาเน่าน่ะ”

                “นี่ยัยแลบบี้ เมื่อไหร่จะเลิกปากมากซะทีฮะ มานี่มาให้ฉันจัดการซะดีๆ”

                “อ๊ากกกกกก!!!!~~”

                แล้วเจกับแลบบี้ก็วิ่งไล่กันวนรอบบ้านทุกซอกทุกมุม เล่นเอาแอซไซน์ที่นั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานส่ายหัวดิกๆ เวลาสองคนนี้วิ่งเข้าออกเลยทีเดียว

                “ประชุม!” แอซไซน์ตะโกนลั่น ทั้งสองจึงหยุดวิ่ง แล้วเดินไปที่ห้องนอนรวม เชนกับเกลที่นั่งเล่นเกมเพลย์สเตชั้นในห้องนั่งเล่นก็หยุดเล่น ก่อนที่เชนจะอุ้มโชน้องคนสุดท้องของบ้านมาริโอ้วัยเตรียมอนุบาลตามไปด้วย

                “รู้ใช่มั้ยพรุ่งนี้วันอะไรในเมื่อวันนี้วันอังคารที่ 1 เมษายน” แอซไซน์ถามอย่ามีลับลมคมในบางอย่าง

                “วันพุธไง” เกลตอบอย่างซื่อ(บื้อ) แลบบี้มองเกลแบบว่า ไอ้นี่ใครไปขุดมันมาจากหลุมศพเนี่ย

                “วันที่ 2?” เชนตอบ

                “วันเกิดพระเทพต่างหากล่ะย่ะ” แลบบี้ตอบแล้วเขกหัวทั้งสองคน แต่ทว่า กลับโดนเจเขกกบาล

                “โอ๊ย! ฉันไปทำอะไรให้นายยะ!?”

                “หายใจรดอากาศฉัน”

                อากาศของนายเนี่ยนะะ - -*

                “วันเกิดลูมินารี่ต่างหากล่ะ” เจว่า ก่อนที่ทั้งสามคนจะทำหน้านึกขึ้นได้

                “เออใช่!”

                “โห รู้อยู่หรอกนะ เพียงแต่ว่าอยากจะลองใจดูว่าไอ้เชนมันจะจำได้รึเปล่า ในสมองมันเคยจำอะไรได้บ้างก็ไม่ร็นอกจากเกม” แลบบี้พูดโบ้ยไปทางเชนทันที

                “โหเจ้ ไม่ค่อยหน้าด้านเลยอ่ะ” เกลแย้งขึ้นมาก่อน เชนที่เห็นแล้วขำๆ ก่อนที่จะเอานิ้วชี้ไปลูบหน้าแลบบี้ก่อนจะพูดว่า

                “เออว่ะเกล ดูดิ หน้าลื่นขนาดนี้ ไม่มียางอายเลย”

                หน้าฉันลื่นแล้วหนักกบาลส่วนไหนของแกยะ รวมหัวกันว่าฉันเข้าไปสิ อย่าให้ถึงทีฉันนะ เอาให้สุดยอดเลย

                “แล้วเฮียเรียกมาไม?” เชนสงสัย

                “เราไม่คิดจะทำอะไรให้เขารึไง”

                “ไม่... ” ถึงขนาดประสานเสียง - -++++ แอซ

“ไม่ได้คิดว่าจะมีความคิดเดียวกัน” ทั้งหมดยิ้มแหยๆ  =  =”

“อื้ม ดีมาก งั้นเรามาทำเค้กกันเถอะ”

“เค้ก!!!~” ไปทำเพลงประสานเสียงเหอะ ถ้าจะไปกันได้

“ใช่ หรือใครมีความคิดอื่นที่ดีกว่านี้?” ทั้งหมดมองหน้ากันเลิกลั่ก  แล้วเป็นอันว่า ฉลองวันเกิดครั้งนี้ จะทำเค้กให้เป็นของขวัญ

เวลาผ่านไปจนถึงวันเกิดของลูมี่ ทุกคนต่างจำใจทำเค้กที่ทำไม่เป็นกันอย่างสนุกสนาน เพื่อรอลูมินารี่ที่ไปซื้อของกับพ่อแม่กลับมา จนถึงเวลาสามทุ่ม แลบบี้เริ่มบ่น

“ลูมี่ช้าจัง ง่วงนอนแล้วน่อ”

“ง่วงน๊อนง่วงนอน นั่งเล่นเน็ตอยู่หน้าคอมเนี่ย ฉันนี่ล่ะเซ็งเฮียแอซไม่ได้ให้ออกไปไหนเนี่ย ทั้งๆที่วันนี้ฉันมีนัดกับน้องเคธี่แท้ๆ อ๊ากกก ดาวโรงเรียนทั้งสวยทั้งน่ารัก”

“เหรอๆ แนะนำบ้างดิ”

“เหอะ ทีงี้หูพึ่ง ยัยเด็กผิดเพศ!!!~”

“ขอบคุณ^^”

“ผมเบื่อแล้วนะ ไม่มีแผ่นเกมใหม่ๆบ้างเหรอ?” เชนเริ่มครางเหมือนปีเตอร์อีกรอบ เกลสมทบ

“นั่นสิฮะ ผมเบื่อจีทีเอแล้ว โน๊ตบุ๊คเครื่องนี้ไม่มีเกมต่อสู้บ้างเหรอ มีแต่เกมคิกขุกอาโนเนะ”

“เหมาะกับพวกวิปริตไง” เจเสริม

“พวกนายจะหยุดกัดกันสักพักได้มั้ย สงบปากสงบคำซะบ้าง ฉันกำลังใช้ความคิดในการทำงาน”

“โห่ อะไรๆก็งานไม่เคยสนใจผมเลยอ่ะเฮีย เอาโน๊ตบุ๊คไป แล้วผมจะไปเล่นที่คอม”

“ไม่ต้องเลยไอ้เกล ถ้าเบื่อก็ไม่ต้องเล่น” เกลหน้าจ๋อย แล้วปิดโน๊ตบุ๊คก่อนที่จะเดินไปหยิบแผ่นหนัง มานั่งเลือก

เวลาผ่านไปถึงสี่ทุ่ม

แอ๊ดดดด

ร่างทั้งห้านอนสลบไสล เพราะความเหนื่อยจากการทะเลาะกัน ลูมินารี่ที่กลับมาคนเดียวโดยที่ยังไม่รู้เรื่องนั้น เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่ยังคงมีไฟสลัวอยู่ ก่อนที่จะพูดโดยที่เอาของวางไว้บ่นโต๊ะ แต่ยังไม่ได้มองไป ณ ร่างทั้งห้านั้