เพื่อน...

กว่าจะรักเท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใช้เวลา...
ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร...

ฉันกับเธอ...?

เราสองคนอยู่ห้องเดียวกันครั้งแรกก็ปีที่แล้ว
เธอเพิ่งจะรู้จักฉัน แต่ฉันรู้จักเธอมาตั้งนานแล้ว เธอเป็นเพื่อนสนิทของ ‘เขา’
ตอนแรกเธอนั่งเยื้องๆกับฉัน ไปๆมาๆ อาจารย์ย้ายที่
ไม่รู้ยังไง กลายเป็นว่าเธอได้มานั่งคู่กับฉัน
ฉันยอมรับเลยว่าแรกๆฉันไม่พูดอะไรกับเธอเลย เธอถามมาก็ตอบ
แทบจะไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน
เรื่องที่เราคุยกันส่วนมากก็เป็นเรื่องการบ้าน เรื่องงาน นินทาเพื่อนอะไรทั่วไป
เธอเรียนเก่งมาก แต่ฉันสงสัยว่าทำไมเธอถึงทำการบ้านบ้างไม่ทำบ้าง
พอฉันถามเธอก็บอกว่า ‘ขี้เกียจ’
เธอชอบชมฉันว่าฉันเก่งบ่อยๆ ทั้งที่ความจริงแล้ว เธอเก่งกว่าฉันหลายเท่า
ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องแค่นี้ มันก็กลายเป็นหัวข้อที่เรายังเถียงกันมาถึงทุกวันนี้.

ที่ฉันไม่กล้าพูดอะไรกับเธอก่อน ไม่ใช่เพราะฉันไม่ชอบเธอ
แต่เพราะเธอสนิทกับ ‘เขา’
เหตุผลมันไร้สาระมาก ถ้าฉันจะบอกว่า
‘กลัวเธอเอาสิ่งที่ฉันเล่าไปบอกเขาเท่านั้น’
แต่พอไปเรื่อยๆ ฉันสนิทกับเธอมากขึ้น ถึงจะไม่ได้นั่งด้วยกัน
เพราะอาจารย์ย้ายเธอไปนั่งกับคนอื่น เราก็ยังได้คุยกันทุกวัน
ถึงจะไม่ได้คุยมากเหมือนเดิมก็เถอะ.

เทอมแรกผ่านไป เปิดเทอมสองมา เราก็ยังคงไม่ได้นั่งด้วยกัน
เราคุยกันน้อยลงเรื่อยๆ แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไร
ดีซะอีกที่ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าเธอจะเอาสิ่งที่ฉันเล่าไปบอกเขา
หลายวันต่อมา เราต้องเริ่มทำโครงงานห้องแล้ว
อาจารย์บอกว่าพวกเราทุกคนต้องช่วยกัน
แต่เอาเข้าจริงๆ ก็มีคนทำอยู่ไม่ถึงยี่สิบคน จากทั้งห้องสี่สิบกว่าคน
ถึงจะอยู่คนละกลุ่มกัน แต่เราสองคนก็ยังช่วยกันเสมอ
พอต้องทำชิ้นงาน กลุ่มฉันไม่อยู่ เธอช่วย กลุ่มเธอไม่อยู่ ฉันช่วย
สุดท้าย...งานนี้ก็ผ่านไปได้ด้วยดี J.

ปีนี้...ไม่น่าเชื่อว่าเราจะได้อยู่ห้องเดียวกันอีก
และเธอก็นั่งใกล้ๆฉันเหมือนเดิมด้วย
ฉันตัวเล็กเลยได้นั่งหน้า เธอตัวสูงกว่าเลยได้นั่งหลัง
แปลกมั้ยล่ะ...ที่เพื่อนที่นั่งข้างเธอดันเป็นเพื่อนสนิทกับเพื่อนที่นั่งข้างฉัน
เธอสามคนคุยกัน เล่นกัน แกล้งกัน ด่ากันทุกวัน
ส่วนฉันมองและยิ้มบางๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายห้ามทัพเธอสามคนทุกครั้ง.

ฉันยอมรับว่าฉันเริ่มไว้ใจเธอมากขึ้น พอจะเล่าอะไรหลายๆอย่างให้เธอฟังได้
แต่หลายคนก็รู้ว่าฉันไม่ชอบมีความลับกับเพื่อน
มีอะไรต้องบอกกันบ้าง
ฉันบอกเธอ เธอรับฟังปัญหาของฉัน แล้วบอกทางแก้ให้
ฉันรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้คุยกับเธอ...เธอใจเย็น มีความเป็นผู้ใหญ่
ถึงจะไม่ได้สนิทกันมาก ไม่ได้ทำงานกลุ่มด้วยกันทุกครั้ง
ไม่ได้ไปพักด้วยกันก็ตาม...
แต่สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจเลยก็คือ เวลาเธอมีปัญหาอะไร เธอไม่ค่อยบอกฉัน
เธอจะนิ่งๆเงียบๆ ชอบเหม่อออกไปนอกหน้าต่างหรือมองไปทางอื่นบ่อยๆ
ไม่ค่อยมองหน้าฉันเวลาพูด
แล้วฉันก็จะเป็นฝ่ายถามว่า
‘...เป็นอะไร’ หรือ ‘มีอะไรรึเปล่า’ หรือ ‘ทะเลาะกับเพื่อนมาเหรอ’
เธอก็จะมองหน้าฉันแล้วยิ้มให้ แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาเลย
ฉันก็ยิ้มให้ บอกเธอว่าไม่ต้องเครียด มีอะไรก็บอกกันได้
แล้วหันหน้ากลับมาสนใจสิ่งที่กำลังทำอยู่.

เธอชอบทำเหมือนมีอะไรจะพูดกับฉัน พอฉันหันไปถามว่ามีอะไร
เธอก็จะทำท่าเหมือนจะพูด แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจและเงียบ
เอาแต่ส่งยิ้มบางๆให้ฉันเท่านั้น
ฉันไม่เซ้าซี้ รอให้เธอเป็นฝ่ายพูดออกมาเอง
หลายชั่วโมงต่อมา เธอจะยิ้มกว้าง แล้วบอกว่าไม่มีอะไรแล้ว
จากนั้นเธอจะร่าเริงขึ้น จนกลับเป็นปกติ
แล้วเราสี่คนก็จะเล่นกันเหมือนเดิม J.

หลังจากวันนั้น...ฉันรู้สึกว่าเธอเล่าอะไรให้ฉันฟังมากขึ้น
ถึงแม้จะไม่ได้เล่าทุกเรื่องก็ตาม
น่าแปลกมั้ย ที่บางเรื่องฉันเล่าให้เธอฟังแค่คนเดียว
เรื่องบางเรื่องแม้แต่เพื่อนสนิทฉันเองก็ยังไม่รู้เลย...
บอกตามตรง บางทีฉันก็แอบอิจฉาเพื่อนเธอนะ ที่เธอไว้ใจเล่าทุกอย่างให้ฟัง
แต่ก็นั่นแหละ ฉันเองก็ไม่ได้เล่าทุกอย่างให้เธอฟังเหมือนกัน
แค่กลัวเท่านั้น...

สัปดาห์ที่ผ่านมานี้ เธอดูมีความสุขทุกวัน
จนกระทั้งวันพฤหัส...เราสี่คนคุยกันเหมือนเดิม
แล้วเธอก็บอกว่าเธอมีอะไรจะคุยกับฉัน
ฉันก็บอกว่า ‘พูดมาดิ’
เธอมองหน้าฉัน หันไปทางเพื่อนอีกสองคน บอกว่าไปห้องน้ำก่อน เธอจะบอก
ฉันก็ไม่ได้อะไร ขออนุญาตอาจารย์ไปห้องน้ำกับเธอ
เธอถามฉันว่าเธอจะทำอย่างนี้ดีมั้ย...?
ฉันยิ้ม บอกเธอว่าถ้าอยากทำ คิดดีแล้วก็ทำไปสิ
มันไม่ใช่เรื่องผิดอะไรเลย ออกจะดีด้วยซ้ำ
เธอพยักหน้า แล้วบอกให้ฉันช่วยสอนเธอ ช่วยแนะนำเธอหน่อย
ฉันตกลง.

กลับมาที่ห้อง เพื่อนสองคนแซวฉันกับเธอ
หาว่าเธอไปขอฉันแต่งงานหรือไงถึงต้องไปบอกในห้องน้ำ
เธอตบหัวเพื่อนที่นั่งข้างเธอไปทีนึง ก่อนจะบอกให้หุบปาก
คาบต่อมา ฉันทำงานเสร็จแล้ว หันมาหาเธออย่างที่ทำเป็นประจำ
เธอยิ้มให้ฉัน เอางานไปส่งอาจารย์
แล้วบอกเรื่องที่เธอพูดกับฉันในห้องน้ำให้เพื่อนอีกสองคนฟัง
สองคนนั้นทำท่าตกใจ แล้วถามว่าคิดดีแล้วเหรอ...ก่อนจะหัวเราะออกมา
เธอบอกว่าเธออยากทำจริงๆ สองคนนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไร...
แค่เอาเรื่องนี้มาล้อเธอทั้งวันเท่านั้น -^-

พอสองคนนั้นไปห้องน้ำ เธอก็บอกฉันว่าเรื่องที่เธอบอกฉันมีคนรู้แค่ไม่กี่คน
แค่ฉัน, เพื่อนสองคนนั้น, แล้วก็คนอื่นอีกสองสามคนเท่านั้น
เธอบอกว่ากลุ่มเธอยังไม่มีใครรู้เลยซักคน
เธอไม่กล้าบอก กลัวจะโดนมันเอามาล้อ
แล้วยังบอกอีกว่า ‘เธอบอกฉันเป็นคนแรก’
ฉันถามว่า ‘ทำไมถึงบอกฉันเป็นคนแรกล่ะ ไม่กลัวฉันเอามาล้อเหรอ’
เธอยิ้ม แล้วบอกว่า เธอรู้ดีว่าฉันไม่ล้อเธอหรอก
ฉันเป็นคนเดียวที่เธอบอกแล้วไม่หัวเราะ ไม่ตกใจ
ส่วนคนอื่นน่ะตกใจและหัวเราะทั้งนั้น
เธอบอกฉันว่า ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงบอกฉันเป็นคนแรก...
แค่รู้สึกสบายใจเวลาคุยกับฉันเท่านั้นก็เลยบอกฉันก่อน.

เมื่อสองคนนั้นกลับมา ฉันรู้สึกว่าเธอเริ่มซึมๆอีกแล้ว
ฉันเลยให้กำลังใจเธอ บอกว่าไม่ต้องเครียด เดี๋ยวฉันจะสอนเธอเอง
เธอถอนหายใจแล้วบอกว่า ไม่ได้เครียดเรื่องนั้น เครียดอีกเรื่องนึง
เพื่อนอีกสองคนหันมาถามว่าเครียดเรื่องอะไร
เธอบอกให้พวกฉันลองเดาดูสิ
ฉันมองเธอนิ่งๆ ก่อนจะเขียนกระดาษยื่นไปให้
เธออ่านแล้วเงยหน้าขึ้นมามองฉันแทบจะทันที
‘รู้ได้ไง’ เธอถาม
ฉันยิ้ม ‘เพราะเราเคยเป็นแบบนี้มาก่อนไง J’

เพื่อน...ไม่ต้องมีคำพูดใดๆ แค่มองตากันก็เข้าใจกันแล้ว...

บางที...มันอาจจะถึงเวลาที่ฉันจะเชื่อใจเธอ บอกอะไรกับเธอบ้างก็ได้นะ... ^^
ฉันสัญญากับตัวเองว่า ต่อไปจะบอกอะไรกับเธอให้มากขึ้น
ก็เราเป็นเพื่อนกัน มีอะไรก็ต้องบอกกัน ต้องเชื่อใจกันบ้างใช่มั้ยล่ะ

วันนี้วันไหนวันนั้นก็ยังเข้าใจ เรื่องเธอกับเขากับใครเข้าใจเสมอ
เสียงที่ดังในใจในวันอ่อนไหวคงมีความหมาย...ได้ยินแค่เธอกับฉัน
อาจเป็นแค่ใครสักคนให้เธอระบาย อาจเป็นอะไรอะไรให้มากกว่านั้น
ฉันไม่มีตัวตนเปลี่ยนตามเหตุผลที่เธอน่ะคิดว่าเธอต้องการ...แค่นี้