ตอนนี้กำลังเรียนวิชาคอมอยู่ เป็นการเรียนพิเศษ
ในห้องมีผู้ชายเรียนอยู่ 5 คน
ผู้หญิง 4 คน หนึ่งในนั้นคือเรา
แล้วไงล่ะ
ผู้ชาย 5 คนนั่งติดกัน
ผู้หญิง 3 คนนั่งติดกัน ส่วนเรานั่งคนเดียว
เราน้อยใจมาตั้งแต่เปิดเทอมหนึ่งแล้ว
รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินของคนในห้อง
คือ ห้องเราตั้งแต่ม.1ไม่มีการย้ายห้อง เพราะเป็นห้องเรียนพิเศษ
เกรดถึงกันเกือบทุกคน เลยไม่ตกห้อง
ตอนนี้เราอยู่ม.3เทอม2แล้ว
แน่นอน เราย่อมต้องผูกพันธ์กับห้องเรียนและคนในห้องนี้เป็นพิเศษ
ยิ่งกว่าใครๆ ทั้งหมด
เราอาจจะงี่เง่า แต่เราก็รักเพื่อนๆ ทุกคนในห้องมาก
แต่เพื่อนในห้องดูเหมือนจะไม่สนใจเราเลย
เราเสียใจเหมือนกันนะ
เพราะเราถือว่าเราเป็นเพื่อนกัน ไม่มีกลุ่ม เราเป็นห้องเดียวกัน
แต่เพื่อนคนอื่นกลับไม่คิดอย่างนั้น
แต่ละคนก็แบ่งเป็นก๊ก เป็นฝัก เป็นฝ่าย
ทุกคนในห้องยกเว้นเรากับเพื่อนสนิทเราอีกคน มีกลุ่มกันหมด
แล้วยังไง
เวลามีอะไร เรากับกี้(เพื่อนสนิท) ก็จะเป็นส่วนเกินเสมอ
เวลาครูให้จับกลุ่ม
เราก็จะเป็นเศษเหลือตลอด
เวลามีเรื่องอะไร
แต่ละคนก็คิดถึงแต่กลุ่มตัวเองกันทุกคน
โดยที่ไม่เคยเห็นหัวเราเลย
ขนาดเพื่อนทำเว็บห้องกัน
ยังทำโปรไฟล์ให้หมดทุกคน
ยกเว้นเรากับกี้
ที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ
หรือภาพในเว็บ
เวลามีเว็บห้อง เรากับกี้ก็ไม่เคยรู้เพราะเพื่อนไม่เคยบอกกัน
เวลามีกิจกรรม เรากับกี้ก็ไม่เคยได้เข้าร่วม เพราะเพื่อนมันเล่นแต่กลุ่มของมัน
เรากับกี้เหมือนเป็นส่วนเกินยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน
ถึงจะมีคนบอกว่าห้องเรียนที่เรียนเก่งๆ จะเห็นแก่ตัวกัน
แต่เราว่ามันไม่ได้เป็นอย่างนั้น
เพื่อนๆ ทุกคนของเราเป็นคนดี ไม่เคยเห็นแก่ตัว
มีอะไรแบ่งปันกัน
แต่เรากลับไม่เคยได้ความเอื้อเฟื้อนั้น
ทั้งๆ ที่เราก็ไม่เคยเห็นแก่ตัว
เวลามีอะไรก็ช่วยตลอด
จะว่าเราไม่เฟรนลี่ก็ไม่ใช่
เพราะเราเป็นคนเฮฮาปาร์ตี้มาก
เพื่อนๆ ก็บอกกัน ว่าเราเฮฮา
แต่ทำไมมันไม่เคยคิดจะเฮฮากับเราบ้าง
จะว่าเราไม่รู้กาลเทศะก็ไม่ใช่
เพราะเราคิดว่าเรามีความคิดพอที่จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร อะไรควรทำไม่ควรทำ
จะว่าเราทำให้คนในห้องตกต่ำก็ไม่ใช่
เพราะเราก็อยู่ในระดับธรรมดาๆ ของห้อง
ในขณะเดี่ยวกัน เพื่อนบางคนมันทำให้ห้องของเราดูตกต่ำลง
แต่มันก็ยังมีคนคอยดูแล เอาใจใส่
ได้รับความสนใจจากเพื่อนๆ
แล้วเรากับกี้ล่ะ
ผิดอะไร
มีอะไรไม่ดี
แค่เราไม่ได้บ้าเกาหลีเหมือนอย่างกลุ่มบางกลุ่ม
เราไม่ได้ชอบแต่งตัวเหมือนอย่างกลุ่มบางกลุ่ม
เราไม่ได้เฮฮามากมายจนไม่รู้กาลเทศะเหมือนบางกลุ่ม
เราแค่ไม่ได้ชอบเรื่องความรักในวัยเรียน
เราแค่เกลียดภาษาวิบัติ

แล้วยังไง
เราแค่ไม่ชอบบางอย่าง
ซึ่งเราก็ไม่ได้ไปบอกใครว่าไม่ชอบ
เราแค่ไม่ได้พูดเรื่องเกาหลี
เราแค่ไม่ได้ชอบแต่งตัว
เราแค่ไม่ได้ชอบเล่นโดยไม่รู้กาลเทศะ
เราแค่ทำในสิ่งที่ลูกของพ่อแม่ควรทำ
ทำไมเราถึงต้องถูกกระทำเหมือนเป็นส่วนเกิน
ทำไมเราถึงต้องถูกกระทำเหมือนว่าเราไร้ค่า
ทำไมเราถึงต้องถูกเมิน
ทำไมต้องเป็นเรา

แค่อยากระบายเท่านั้น
ใครที่มานั่งอ่านความรู้สึกของคนๆ หนึ่งจนจบ
เราก็ขอขอบคุณมากค่ะ

ถ้าไม่พอใจเราก็อย่าด่ากัน
เราแค่อยากระบาย
เราเครียดมาก