+++--+++
จาสอบแร้ววววว
คุงเพิ่ลลลลล ทูกๆๆๆคล
สุ้ๆกานน๊าคร๊า 
อิอิ

ความรัก มันไม่เข้าใครออกใครจริงๆ

ฉันทนดูความรักของคนๆอื่นๆอย่างหวานชื่น

ต่างจากฉันจริงๆ ที่ยิ่งดูยิ่งตอกย้ำใจตัวเอง

ฉันพยายามถามตัวเอง . . . ว่าทำไมนะ

ทำไมฉันไม่ตัดใจจากคนๆนั้นไปซะ

เรื่องราวความรักของฉันมันเริ่มต้นที่นี่

ที่อินเตอร์เน็ท ซึ่งใครๆก็พากันพูดว่าไม่มีคนจริงใจ

ไม่มีใครรักกันจริง มีเพียงก็แต่ความรักแบบลวงๆ

ต่างจากความคิดของฉันนัก ฉันคิดว่า

การที่คนเราจะคบกันนั้น มันขึ้นยุกะระยะทางหรือ

หรือขึ้นยุกะแค่การไม่ได้แทคแคร์กันไกล้ๆหรือ

ไม่เลย .... ฉันไม่คิดแบบนั้น

ฉันคิดแค่ว่า ความรักของฉันไม่ต้องสวยงามมากนัก

แค่รักกันจริงๆก้อเพียงพอแล้ว

ฉันได้รุ้จักคนๆๆนึงทางเน็ทนี่แหละ

เค้าเป็นผู้หญิง ที่ชอบแฟนเก่าของเราเอง

เค้าชอบแฟนเก่าเรามากๆเลยหละ

ไม่รุ้ว่าทำไม เหอะๆ . . .

จนวันนึงเค้าได้แนะนำฉันให้รุ้จักกับ ทอม คนหนึ่ง

ซึ่งก็เป็นเพื่อนของผู้หญิงคนนั้น

ฉันเริ่มคุยกับเค้าไปเรื่อยๆ ๆ

จนรุ้สึกหลงรักอย่างไม่น่าเชื่อ

ไม่ไช่ซิ ต้องเรียกว่า รุ้สึกดีก่อน

เราเริ่มสนิทกัน จนตกลงคบกันเป็นแฟน

เราคบกันได้ นานเหมือนกันนะ

ทุกๆวันที่ 30 ฉันจะนั่งให้รางวัลตัวเอง

ให้รางวัลใจตัวเองด้วยดอกไม้แก้ว

เพราะทุกๆวันที่30 มันคือการครบรอบ1เดือนของเรา

ฉันพยายามตั้งใจจะเก็บมันให้ได้เยอะๆ

เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้

และทุกๆวันที่30ฉันจะมานั่งบันทึกไดอารี่ที่คอมพิวเตอร์ทุกๆครั้ง

>>30ตุลาคม2550 : 17.00น.

เห้อ และแล้วก็มาถึงซะทีนะ วันที่30

อิอิ มีความสุขนะที่ช้านด้ะพบเทอ มุก อิอิ

ร๊ากๆๆ ม๊ากมากเรยนะคร๊า

อยากให้ดอกไม้แก้วนี้ มีเพิ่มขึ้นเยอะๆๆๆ เลย คริคริ

ขอให้เปงแบบน้านน๊า มุ๊กร๊ากปลานานๆ น๊าคร๊า คริคริ

ร๊ากไข่มุกจังเยย ยัยเชอแตมรักเทอจังเยย

+++++++++++++++++

มานจบลงด้วยคำว่ารัก

-*----เสมอ----*-

เวลาผ่านไปจนมาถึงวันที่

>>30พฤศจิกายน 2550 : 22.12 น.

ดอกไม้แก้วครบ2ดอกแล้วคร๊า

ดีใจจังเยย มุกจามีดอกต่อๆไปเรื่อยน๊า

อย่ามีคนอื่นนะที่รัก

เค้ามะเคยมีคนอื่นเรยนะเตง อิอิ

ดีใจเท่ซุ๊ดๆๆ เชอแตมร๊ากไข่มุก

+++++++++++++++

ช้านนั่งรอคอยดอกไม่แก้วดอกต่อๆๆไป

จนมาถึงวันที่ 7 ธันวาคม 2550

เค้ามาบอกกับฉันว่า

ต่อไปนี้คงได้คุยกันน้อยหน่อยนะ

เพราะเค้าจะไปเรียนที่ญี่ปุ่น

คงมีเวลาน้อย ที่จะออนเอ็มได้

ฉันแอบนึกใจหายไปสักพัก แต่เอาเหอะ

อนาคตของคนที่เรารักมากๆ

เราต้องให้เค้าได้ซิ อีกอย่าง

เค้าก้อไม่ได้บอกว่าจะไม่ติดต่อกลับมานี่นา

ฉันพยายามทน ทนเพื่อจะรอวันที่เค้ามาออนเอ็ม

รอๆๆ รออย่าง ทรมาน

แต่วันที่เราได้คุยกันก็มาถึง ฉันดีใจมาก

แต่ความรักของฉันดูเหมือนจะเริ่งจางหายไปเรื่อยๆ

เค้าเริ่มออนเอ็มน้อยขึ้นๆๆ

จากวันละ 1ชั่วโมง เป็นวันละ 5นาที

ฉันก็ยังอยากคุย แค่เวลาสั้นๆฉันก้อยอม

จนมาถึงวันที่เราต้องเลิกกัน

ไม่นะ นี่มันวันที่ 30 ธันวาคมนี่ ทำไม ๆ

ทำไมต้องเป้นวันครบรอบของเราด้วยหละ

ฉันนั่งร้องไห้ซมซานยุหลายวัน

ตัดใจก้อไม่ขาด ทำใจก้อลำบาก

ไม่ให้รัก ไม่ให้รุ้จักกัน รุ้จักกันแบบพี่ชาย

มันยากมากรุ้มั้ย

ทำไม ! ฉันเฝ้าถามตัวเอง

ว่าเค้าทิ้งเราไปเค้ายังไม่สนใจเราเรย

ทำไมเราต้องไปแคร์ความรุ้สึก ของเค้าด้วยหละ

มันอาจจะไม่ยากท่าคนอื่นๆจะตัดใจ

จากความรักในอินเตอร์เน็ต

แต่สำหรับฉัน มันไม่ไช่นะ

ฉัน ไม่ได้รักใครเล่นๆ ไม่ได้เล่นไปตามอารมณ์

ถึงแม้วันนี้ เขา จะไม่ได้รักฉันแล้ว

ฉัน ก้จะพยายามตัดใจจากเค้า

ถึงแม้ว่าฉันจะต้อง . . . . ทนทรมานก็ตาม

อย่าปล่อยให้ชีวิตที่พ่อและแม่สร้างเรามา

สิ้นสุดที่คำว่า คนๆ เดียว

จบซะที ดอกไม้แก้ว และ เส้นทางความฝันของเรา

จากนี้ . . . ไม่มีเธอ ฉันก็อยู่ได้

ถึงแม้ว่าจะทรมานเท่าไร ก็ตาม

.

นี่คือ . . . คนเสียใจ

ไม่ว่าจะยังไง . . . ความรัก

ไม่มีวันหยุดอยู่ที่

เธอ . . .ที่ทิ้งช้าน

ไปอย่างไม่ใยดี หรอก

ลาก่อน . . .