ตลอด 12 ปี เธอเป็นเพื่อนที่คอยยืนเคียงข้างมาเกือบทั้งชีวิต
ตลอด 12 ปี เราหัวเราะ ยิ้ม เล่น และทำหลายอย่างมากมายร่วมกัน
เรามาสอบเข้าโรงเรียนตอน อ.3 ด้วยกัน และอยู่ด้วยกันมาจนถึงเดี๋ยวนี้
เราต่างไม่เคยทะเลาะ หรือร้องไห้ให้อีกฝ่าย
แต่วันนี้ฉันกลับต้องเสียน้ำตาเพราะเธอจากงานเล็กๆ
ที่ทำให้เราทะเลาะกัน

เรื่องมีอยู่ว่า...
คุณครูอยากให้ทำหุ่นจำลองเป็นคนในยุค 3000 ตัวขนาดเท่าคนจริง
ฉันได้รับมอบหมายให้เป็นหัวหน้าเนื่องด้วยเป็นหัวหน้าห้อง
ส่วนเธอและเพื่อนอีก 4 คนถูกรับเลือกให้เป็นฝ่ายศิลป์
เราตกลงและออกแบบกันจนเป็นที่เรียบร้อย
และเริ่มลงมือทำกัน พอดีที่กระดาษสีเกิดหมด
ฉันกับเพื่อนอีกคนจึงอาสาไปซื้อให้ ก่อนไปก็ถามกับเธอว่า
"อยากได้สีอะไร เดี๋ยวเราไปซื้อให้"
เธอมองหน้าฉันแล้วหันไปพูดคุยเล่นกับคนอื่น
ทำให้เพื่อนอีกคนเกิดอารมณ์เสียและเดินออกไป
ฉันก็ไปนั่งคุยกับคนอื่น ต่อมา 10 นาที
เธอกลับเดินมาที่ฉันแล้วพูดว่า
"อย่าเล่นได้ปะ งานยังไม่เสร็จ"
ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วก็ไปช่วยงาน
หลายๆวันต่อมา มีการเปลี่ยนแผนที่จะทำคน
ฉันก็ตกลงไปแต่ก็หวั่นๆว่างานนี้คงเสร็จไม่ทัน
เธอกลับมาพูดว่า
"เสร็จอยู่แล้วนะ ไอดีเก่าของพวกแกไม่เห็นเจ๋งเลย แบบนี้เจ๋งกว่า"
ฉันจึงริ่มมีน้ำโหบ้างแต่ก็ยังใจเย็น
เข้าช่วยทุกครั้งที่มีโอกาส
พอถึงอีก 1 วันจะส่งงาน วันนั้นฉันนั่งตกแต่งงานของตัวเองอยู่
เธอก็พูดว่า "อย่ามาเห็นแก่ตัวได้ป่ะ งานยังไม่เสร็จเลย"
ฉันก็บอกว่าโอเค จะเสร็จแล้วนะ ขอเวลาหน่อย เพราะที่บ้านสีหมดเลยต้องมาทำที่นี่
เห็นแบบนั้นเธฮก็ไม่รีรอ ตอนนั้นครูเดินเค้ามาพอดี
เธอรีบเดินไปบอกครูทันทีและบอกว่าฉันเป็นหัวหน้าที่แย่ ไม่เห็นยอมช่วยงานเลย
และ บลาๆๆ ทั้งที่ฉันก็นั่งอยู่ตรงนั้นด้วย ฉันตกใจมากว่าทำไมถึงพูดแบบนี้
ครูก็เดินเข้ามาและต่อว่าฉันอย่างรุนแรง
ทำไมละฉันเป็นหัวหน้าห้องนะ งานก็ใช่ว่าจะไม่ได้ช่วย แล้วดูงานอื่นๆสิ
ฉันก็จัดการอยู่เป็นส่วนใหญ่ ทำไมถึงใส่ร้ายกันแบบนี้
ความรู้สึกตอนนั้นมันถาโถมเข้ามา
พอหันไปมองเห็นเธอไม่แสดงสีหน้าใดๆแถมยังหัวเราะอีกด้วย
เท่านั้นแหละ รู้สึกทนไม่ไหวร้องไห้ทันที
เพื่อนๆก้เข้ามาถาม แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
พอเดินออกไปเจอเธออยู่กับเพื่อนอีกคนเธอกำลังด่าว่าฉันสำออย
ในขณะนั้นเพื่อนคนนั้นก็สวนไปว่าทำไมแกเลวด่าเพื่อนตัวเองได้ขนาดนี้
ฉันไม่อยากทนฟังอะไรอีกเลยหลีกไปอยู่กับคนอื่น
ทั้งวันมีกิจกรรมดนตรีซึ่งเราเล่นครื่องดนตรีอย่างเดียวกัน
แต่ไม่มีแม้แต่คำพูดหรือคำขอโทษใดๆออกจากปากของเธอ
เธอไม่มากินข้าวกับฉันและเพื่อนคนอื่น ผลที่เธอได้รับก็คือ
แทบจะไม่มีใครพูดกับเธอเลยตลอดวันนั้น
แต่เเค่นี้ก็คงเพียงพอแล้ว

ยังไงก็ขอบคุณเธอนะที่ให้เราได้รู้ว่า เวลาก็ไม่ได้ช่วยให้เราผูกพันกันเลย
แถมยังรู้ว่าเราคงอยู่ด้วยกันในฐานะของเพื่อนสนิทต่อไปไม่ได้แล้วด้วย