บทความจากคอลัมน์ อุ๊บส์...อ๋อง (ขี้เกียจอ่านก้อ อ่านข้างล่างก้อได้ค่ะ - -)

เคยไม๊ครับ...?
กับการที่เราใจจดใจจ่อในการรอคอยใครสักคนอย่างมุ่งมั่นและคาดหวังมากมาย
ว่าสิ่งที่เรารอคอยนั้นจะต้องเป็นไปอย่างที่เราคิด...
แต่ปรากฎว่ามันกลับออกมาเปนอีก
แบบ(เรียกได้ว่าแทบจะตรงกันข้าม)คล้ายๆความรู้สึก

"อะไรวะแ_ง" เสียแทน...
นี่คือความรู้สึกต่อเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นกับชีวิตคนหน้าตาดีมากแบบ
ผม(555)
...จะว่าไปมีเพื่อนหลายคนเข้ามาปรึกษาผมในเรื่องของความรัก
เพราะล้วนแต่เชื่อว่าผมเป็น GuRu ในด้านนี้อย่างสนิทใจ
(และผมเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันนะเวลาให้คำปรึกษาคนอื่น เพราะอะไรมันจะ
ช่างดูเป็นผู้มีประสบการณ์มากขนาดนั้น)
แต่หารู้ไม่...ว่าคำแนะนำเหล่านั้นผมเองก็ลืมเสียสนิท เวลาปัญหาหัวใจ
กระแทกหน้าเข้ามาอย่างจัง...
สรุปคือ "จ อ ด" ครับ
เข้าประเด็น...ผมมีนิทานเรื่องนึงจะเล่าให้ฟัง เรื่องของเรื่องก็
คือ(เอาง่ายๆเลยนะ)
"ผมมีความรักครับ"
เสร็จแล้วในขณะที่ความรักกำลังเติบโตงอกงามดั่งเช่นเทพนิยายเนี่ยนะครับ
ปิศาจนิสัยเลวทรามตนนึงที่มีชื่อว่า "การพลัดพราก" ก็ได้กระโจนแทรกตัวเข้า
มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เรียกว่าผมไม่มีเวลาตั้งตัวเลยทีเดียว
พระเอกของเรื่องอย่างผมเป็นพวกไม่ยอมใครง่ายๆอยู่แล้ว
ก็เลยตกลงกับนางเอกว่าจะตั้งมั่นต่อสู้จนถึงที่สุด โดยมีตัวช่วยครับ
นางเอกของผมให้อาวุธกับผมมาเพื่อที่จะต่อสู้
โดยเราตกลงจะเรียกมันว่า "คำสัญญา"(ซึ่งมี ความรัก ความไว้วางใจ และความ
เชื่อมั่น เป็นส่วนประกอบ)
การต่อสู้ครั้งนี้ ถ้าเปรียบกับการชกมวยก้เรียกได้เลยว่า เป็นคู่ชกที่สม
น้ำสมเนื้อ
...อันที่จริงก็อาจจะมีบ้างที่ผมเกือบเพลี้ยงพล้ำแพ้เจ้าปิศาจนั้นเหมือน
กัน
แต่ด้วยอาวุธที่มีอยู่ในมือมันทำให้ผมมีแรงกระตุ้นให้ต้องกัดฟันและฮึดสู้
อยู่ตลอดเวลา
...และผมก็ได้ใช้มันอย่างคุ้มค่าจนผมเอาชนะปิศาจตนนั้นได้
เรื่องเหมือนจะจบลงอย่าง Happy Ending ใช่มั้ยครับ...ป่าวหนิ ป่าวเลย
เรื่องมันกลับแย่ลงด้วยซ้ำ ไม่ใช่เพราะใคร ไม่ใช่เพราะปิศาจอีกต่อไปแล้ว
แต่กลับ
เป็นนางเอกของผม...ซะงั้น!!
เธอบอกกับผมว่า ระหว่างที่ผมไปต่อสู้ เธอได้เรียนรู้อะไรบาง
อย่าง(และเปนอะไรบางอย่างที่ผมก็ไม่สามารถเข้าใจได้เลยแม้แต่นิดเดียว)
เธอบอกว่า เธอไม่ได้รู้สึกกับผมเหมือนเดิม ไม่ได้รักผมอย่างที่เคยรู้สึก
"อ้าว! อิ๊บอ๋ายล่ะ ทำยังไงดีละเนี่ย"
...แล้วที่ผมออกไปต่อสู้มาล่ะ มันคืออะไร เพื่อไรวะเนี่ย???
จิตใจของผมเหมือนกำลังจะแตกสลาย มันเหมือนกับว่าอาวุธที่เธอได้ให้ผมมาปก
ป้องความรักของเรา
มันกำลังมาทำร้ายผมเองแล้ว ผมทำอะไรไม่ได้
อย่างที่ผมบอก ผมไม่สามารถเอาคำพูดที่ผมเคยแนะนำใครมาใช้กับตัวเองได้เลย
จอดสนิท แน่นิ่ง...ผมกำลังจะตายแล้ว ผมกำลังเจ็บปวดและทุกข์ทรมานจน
ตาย...ช่วยด้วย...ยยยยย
แต่ผมก็ไม่ตาย...ไม่รู้ทำไม?
เหมือนกับว่าภูมิคุ้มกันฉุกเฉินของผมมันกำลังเยียวยาและรักษาผมอยู่
ภูมิคุ้มกันฉุกเฉินที่ผมว่านั้นก็คือ "ครอบครัว" และเพื่อนพ้องของผม
นั่นเอง
มันเป็นภูมิคุ้มกันที่ไม่ต้องเรียกหา มันจะเกิดขึ้นเองโดยอัตโนมัตและไม่
รู้ตัว แถมยังเป็นภูมิคุ้มกันที่ไม่มีวันหมดซะด้วย
ระหว่างที่ผมพักฟื้นอยู่นั้น ผมได้ลองคิดอะไรหลายสิ่งหลายอย่าง จนใน
ที่สุด เมื่อมาถึงตอนจบของนิทานของผม
นิทานเรื่องนี้ ก็ทำให้ผมรู้ว่า ปิศาจตนนั้นมันเลวจริงๆนะครับ แต่มีคนที่
เลวร้ายกว่านั้นอีก
คือใครรู้ปะครับ...แถ่น แทน แท้น...นนนนน
"นางเอกของผมนั่นเอง!!!"
จบแล้วครับนิทานของผม นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "การคาดหวัง" บางครั้ง
มันก็ทำร้ายเราได้เหมือนกันนะครับ
เพราะฉะนั้น "การเผื่อใจ" ก็เป็นสิ่งที่ดี ที่เราควรจะทำทุกครั้งที่มีความ
หวังนะครับ
ผมไม่ห้ามหากเมื่อเราผิดหวัง แล้วเราจะเสียใจ จะ
ร้องไห้ ...แต่ต้องตั้งสติ ให้กำลังใจตัวเอง แล้วลุกขึ้นสู้ต่อ
เพราะชีวิตเรายังต้องเจอปัญหาอีกมากมายที่เราคิดไม่ถึงครับ และที่สำคัญ
อย่าคิดว่าเราไม่มีใคร
...อย่าลืมสิครับ เรายังมีภูมิคุ้มกันฉุกเฉินอยู่เสมอนะ
ขออุทิศเรื่องนี้แด่เธอ นางเอกของผม
สวยแล้วหยิ่งที่จริงไม่ผิด ...แต่ดังแล้วหยิ่งนี่ไม่ไหวนะครับ
จากคอลัมน์ อุ๊บส์...อ๋อง
อ๋อง เขมรัชต์

อ่านทีแรกแบบ O..o !!?

โหววว  นี้ขนาดไม่ตั้งจัยจะจิ้นนะ แต่มันจิ้นออกมาแว้ววววว


ปิศาจนิสัยเลวทรามตนนึงที่มีชื่อว่า "การพลัดพราก"

 - อาจเป็นการเข้าโครงการประกวดเรียวลิตี้ชื่อดัง



เธอบอกกับผมว่า ระหว่างที่ผมไปต่อสู้ เธอได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง

- อาจเป็นการรู้จักกับสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ




นิทานเรื่องนี้ ก็ทำให้ผมรู้ว่า ปิศาจตนนั้นมันเลวจริงๆนะครับ แต่มีคนที่
เลวร้ายกว่านั้นอีก คือใครรู้ปะครับ...แถ่น แทน แท้น...นนนนน
"นางเอกของผมนั่นเอง!!!" 

- อาจจะเปนสัตว์ปะหลาดจากต่างดาวที่ซนสุดๆ



ขออุทิศเรื่องนี้แด่เธอ นางเอกของผม
สวยแล้วหยิ่งที่จริงไม่ผิด ...แต่ดังแล้วหยิ่งนี่ไม่ไหวนะครับ 

- ดัง อาจเกิดจาก รางวัลThe winner !!!


บางคนอาจงง แต่ถ้าเปนนักจิ้นตัวยง รับรอง ไม่งง แน่นอนนนน!!

งงมัยคะ เพ่นัท !!

แบบว่ามันงงๆ และคงไม่อาจเข้าใจ??