อาการของผมชักจะแปลกๆ ขึ้นทุกวัน
ผมเบื่อ ผมเซ็ง
ผมเหนื่อย บางทีก็อยากร้องไห้
ร้องมันเฉยๆ งั้นแหล่ะ ไม่มีเหตุผล
ก็ไม่รู้ทำไม

...แต่ผมรู้สึกโดดเดี่ยวยังไงไม่รู้
มันดูเหงาๆ
เพื่อนๆ คนมากมายรอบตัว
ดูเหมือนเป็นแค่อะไรภายนอก
แต่ภายในตัวผมน่ะ  มันว่างเปล่า...

บางทีไอตองมันอาจจะตายไปแล้ว
แล้วผมคนปัจจุบันนี้ ก็แค่อะไรที่มาแทนที่มัน
อาจจะเพื่อปิดบังความรู้สึกของมัน
หรือทำให้มันปลอดภัยจากความคิดของมันเองต่อโลกภายนอก
ไม่รู้สินะ อารมณ์แปรปรวนล่ะมั๊ง

อาการยังกะประจำเดือนมาไม่ปกติ 55+
เฮ้อ ขำไม่ออก ...เล่นเองก็แป้กเอง
เซ็งว่ะ เซ็งคับทุกคน
ทุกคนคับ ผมเซ็ง
"กุเซ็งโว้ยชาวโลก!!!!!!"

ตอนนี้ผมอยากร้องไห้จริงๆแล้วนะ
ผมไม่อยากเป็นไอตองแบบที่เป็นอยู่ทุกวันนี้
บางคนบอกว่า "เป็นตัวของตัวเองดีที่สุด"
ใช่ ผมเองล่ะคนที่พูดแบบนั้น

แต่วันนี้ ผมไม่อยากเป็นตัวเองเลย
มีแค่ผม กับจอคอมฯ
นอนตีสาม แล้วตื่นมาทำอะไรไร้สาระกับโลกสี่เหลี่ยมของผมไปเรื่อยๆ
ผมเหงานะแบบนี้
ปรับทุกข์กับใครก็ไม่ได้
คุยกับใครก็ไม่มี
พอเรียนจบ เพื่อนๆ ก็หายหมด
หายไปกับชีวิตประจำวันแบบเก่าๆนั่นแหล่ะ
ผมเคยตื่น ไปเรียน กลับบ้าน เล่นคอมฯ นอน
วนไปวนมาแบบนี้
แต่วันนี้ทุกอย่างมันจบหมด แล้วก็จบลงพร้อมๆกัน
และคงอีกนานกว่าจะเริ่มต้นอีกครั้ง ในลักษณะที่แปลกไป ในสังคมใหม่
แต่มันก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว...

บางทีผมก็ดีใจที่ได้พัก หลายๆครั้งผมอยากพักแบบนี้
มันหนักจังเลย ไอ้ความคิดฟุ้งซ่าน
หรืออะไรก็ไม่รู้ที่ผมแบกมันอยู่เนี่ย
แต่ตอนนี้มันไม่ใช่
มันดูไร้ค่า...
เน่า...
ไร้สาระยังไงไม่รู้

บางทีผมน่าจะหันมาปั่นนิยายต่อ
ถ้าหมกมุ่นกับมันมากๆ อาจจะเลิกคิดเล็กคิดน้อยก็ได้
ถ้าใครรู้จักผม คงจะรู้  ไอตองอ่ะนะ
มันก็แค่งี่เง่า เอาแต่ใจ ขี้ใจน้อย คิดมาก มองโลกในแง่ร้ายไปวันๆ




...ลาก่อนไอตองคนเดิมๆ ไองี่เง่าคนนั้น ปล่อยไอตองที่อ่อนแอในโลกแห่งความจริง
อยู่ตรงนั้น

ให้ผมได้เข้มแข็ง ในโลดแล่นไปในโลกของผม
จนกว่าเวลาของผมจะหมด แล้วกลับไปเผชิญกับความจริง
กับไปเป็นตัวเองอีก เหมือนที่เคยเป็นมา และคงต้องเป็นตลอดไป...