สิงหาคม 2551  |
| อา. |
จ. |
อ. |
พ. |
พฤ. |
ศ. |
ส. |
| | | | | 1 | 2 | | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | | 31 |
|
|
|
 |
|
View : 167 Post : 1
23 มกราคม 2550
ชื่อตอน : เรื่องแย่ที่สุดในชีวิตม.3
เกริ่นเรื่อง : แม้จะไม่มีความหาย แต่ก็ขอโทษนะ
จากที่ไม่เคยคิดจะอัพไดเลย เพราะแสนจะขี้เกียจ - -* แต่ไม่รู้ทำไมคราวนี้ถึงต้องอัพ
เพื่อนๆรู้จักเฟรนชิพไหมคะ?
สิ่งที่รวบรวมความรู้สึกของเพื่อนๆที่มีต่อเรา ในขณะที่เราใกล้จะจบไปแล้ว ใช่มันมีความหมายเหลือเกิน...
มาก
มากด้วย...
แต่ตอนนี้..
จูเนียร์มีเรื่องแสนจะเศร้าล่ะ พลาดไปแล้วพลาดไปแล้ว
ทำเฟรนชิพของเพื่อนหาย...
อยากร้องไห้ หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ไม่รู้ทำ ผีเข้ารึเปล่า
เราไปวางไว้ไหน รึว่าทิ้งไว้ ลืมไว้ที่ไหน
ให้ตายเหอะ หัวสมองเราต้องเสื่อมไปแล้วแน่ๆ
สิ่งที่เรารู้อย่างเดียวคือเราลืมวางไว้ใต้เก๊ะของโต๊ะเรียนตัวเอง
พอวันต่อมามันก็หายซะงั้น
ไอ้เราก็นึกว่ามันต้องอยู่บ้านแน่ๆ แต่พอเอาเข้าจริง พลิกบ้านหายังไม่สามารถทำได้เลย
หาไม่เจอ TOT
อยากตาย T^T หาแทบพลิกแผ่นดินก็หาไม่เจอ ไปแทบทุกห้องเรียนที่ผ่านแม้ว่าจะไม่ได้พกเฟรนชิพติดตัว ร้อนรนสุดๆ ไม่ไหวแล้ว
ทำไมเราหนอถึงได้ไร้ความรับผิดชอบถึงเพียงนี้ รับผิดชอบของๆเขาแล้วก็ดันทำตัวแบบนี้ ไม่รู้เลย ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง ตอนนี้อยากร้องไห้ ตาแดงมานานเลยวันแล้ว
ไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้มาก่อนในชีวิต สิ่งที่กลัวไม่ใช่โดนเพื่อนโกรธ แต่กลัว
กลัวว่าเราจะเสียเพื่อน ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่แสนจะหวาดกลัวที่สุด เพื่อนของเรา เพื่อนที่สนิทของเรา...
โธ่ถัง.. รู้ตัวอยู่ว่าถ้าหากเราโดนแบบนี้เราก็โกรธ ถ้าหากของเราหายเราก็ต้องโกรธ แต่พอเรามาเป็นคนที่ทำหายนี่สิ
ฮือ....
ไม่น่าเลย
ทำไมไม่ตรวจเช็กให้ดี ให้เรียบร้อยก่อนนะ เป็นหัวหน้าห้องภาษาอะไรไม่เคยได้เรื่องเลย
โธ่เว้ย...
แต่ไม่ว่ายังไงเราก็ได้ทำความผิดไปแล้ว มันเปลี่ยนแปลงไม่ได้
โฮ แม้ว่าจะบอกว่าขอโทษหลายครั้งก็เถอะ
แต่
เค้าขอโทษนะเพื่อน
ไม่ขอให้แกยกโทษ
ไม่ขอให้แกอภัย
แกจะโกรธแกจะเกลียดอะไรเค้าก็เกลียดไป แต่ขอร้อง
ได้โปรดเถิด
เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ได้ใช่ไหม?...
ขอร้องล่ะ เรายังจะเป็นเพื่อนกันอยู่ใช่ไหม...
|
|