เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่ไม่ถึงหนึ่งเดือนเสียด้วยซ้ำไป เส้นทางชีวิตของเราจะเป็นยังไงต่อไปก็ยังไม่รู้เลย จะก้าวเดินต่อไปทางด้านไหนกันนะ จะได้พบเจออะไรใหม่ ๆ ที่ดี ๆ หรือว่าจะแย่ลง จะมีความสุข หรือจะมีความทุกข์ จะสมหวังหรือผิดหวัง ไม่รู้เลยจริง ๆ

ในช่วงเวลาที่ได้ไปปัจฉิมนิเทศ สองคืนสามวัน ทำให้เราได้เรียนรู้ถึงอะไรหลาย ๆ อย่าง มิตรภาพต่อให้สิบปีก็ไม่สามารถการันตีได้ว่ามันจะจีรังยั่งยืน หากว่าเราไม่เปิดใจให้แก่กัน หากว่าเราไม่เผชิญหน้าเข้าหากันด้วยตัวตนของตัวเอง ถามว่าตอนนี้มีเพื่อนเยอะมั้ย? คำตอบก็คือใช่ เรามีเพื่อนเยอะ แต่ถ้าจะถามว่า คนไหนที่เป็นเพื่อนแท้? เราคงจะตอบไม่ได้ ไม่ใช่เพราะไม่รู้ แต่เพราะไม่มีใครเลยต่างหาก เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ในทุก ๆ สิ่ง

เราอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งใครบางคน แต่ใครบางคนก็อาจจะสำคัญกับเราไม่เวลาใดก็เวลาหนึ่ง อดีตสอนให้รับรู้ถึงความเจ็บปวด ผิดหวัง และน้ำตา มันจึงเป็นกำแพงหนาที่ตั้งขึ้นกั้นกลางระหว่างไมตรี ตอนนี้ขอแค่มีความสุขกับโลกเล็ก ๆ ของตัวเอง ที่มีเพียงกลุ่มคนจำนวนเล็ก ๆ ทำในสิ่งเล็ก ๆ ที่ยิ่งใหญ่ในหัวใจก็เพียงพอแล้ว

ขอบคุณประสบการณ์ที่สอนให้รู้คุณค่าของน้ำตา...

ขอบคุณน้ำตาที่สอนให้รู้จักความรัก...

ขอบคุณความรักที่สอนให้ตระหนักถึงเวลา...

ขอบคุณเวลาที่นำพาให้ได้พบกับความสุข...

ขอบคุณความสุขที่แนะนำให้รู้จักรอยยิ้ม...

ขอบคุณรอยยิ้มที่ทำให้โลกนี้สวยงาม...

* * * without you I’d be nothing

มองออกไปไม่รู้ว่าทางอีกไกลมั้ย
และไม่มีใครรู้ว่านานแค่ไหน
จะมีอะไรรออยู่จะเป็นอย่างนี้ไปถึงเมื่อไร
แต่แค่เธอกอดฉันไว้และกอดฉันไว้
มองข้างในคนนี้นั้นมีแต่ความหวัง
ฉันก้อมีเธอนี้ที่เป็นกำลัง
ให้ใจมีแรงเดินต่อและไม่ย่อท้อแม้ไม่เห็นฝั่ง
แต่แค่เธอเป็นพลังและเป็นพลัง

*ในทันทีที่ฉันมีเธอข้างกายก้อไม่เคยกลัว
ไม่ว่าวันพรุ่งนี้ต้องเจออะไรเรายังมีกัน
ในทันทีที่ฉันมีเธอในใจ จะไกลแต่ไหนฉันก้อไม่หวั่น
หนทางไกลไม่สำคัญเท่าฉันไปกับใคร
บนทางไกลไม่รู้มันอาจไม่เป็นดั่งฝัน
ก้อฉันคนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น
แต่ฉันจะทำทุกอย่าง หมดทั้งใจที่มีให้กัน
แค่เธอบอกรักฉันและบอกรักฉัน

ในทันทีที่ฉันมีเธอในใจ จะไกลแค่ไหนฉันก้อไม่รู้....
หนทางไกลไม่สำคัญ เมื่อฉันไปกับเธอ


~~~