พาฉันผ่านกาลเวลาไปยังเมืองแห่งสายลม
ทำให้ความฝันของดอกไม้สีขาวของฉันเป็นจริง
พาฉันไปด้วยนิ้วมือที่อ่อนโยนนั้น นำทางไป
ยังที่ๆ ห่างไกล อยู่ข้างๆ เธอ
เสียงของพวกเขาที่มิอาจร้องได้ชัดเจน ในบ่ายนี้
คู่รักที่ตื่นขึ้นมาเป็นหนึ่งเดียว
ความหมายของคำว่าความสุข ที่ได้เรียนรู้เป็นครั้งแรก
พาฉันไป...

ด้วยความเจ็บปวด เสียงที่ก้องกังวาน
พวกเขาร้องด้วยใจ
โดยไม่รู้ความหมายของความสุข หลับใหลในความมืดมิด
พาฉันไปยังความฝันที่ไม่เคยพบเห็น ไกลออกไป
เราสองจะไปด้วยกัน...สู่เมืองแห่งสายลม

ที่นั่นมีนักเดินทาง
ผู้มีสายตาอ่อนโยน
แก้มของเขา เปียกปอนด้วยสายฝน
ซึ่งคือน้ำตา

บทเพลงที่คุ้นเคยในอดีต
กังวานในความเงียบ
ความทรงจำที่ถูกลืมของฉัน
ค้นหามันไปเรื่อยๆ

"ความฝัน" กำลังบินออกไปด้วยปีกเล็กๆ
เราสองคนจะไปด้วยกัน
ยังสถานที่ๆ ความทรงจำของฉันได้หายไป
ผ่านท้องทะเลอันกว้างไกล ท้องฟ้า...

ส่งประกายบนตัวฉัน
ในความมืดมิดยามราตรี
ฉันอยากพบเธอ
พร้อมกับ...
สายตาอันอ่อนโยนนั้น...