 ตุลาคม 2551  |
| อา. |
จ. |
อ. |
พ. |
พฤ. |
ศ. |
ส. |
| | | 1 | 2 | 3 | 4 | | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
|
|
|
 |
|
View : 108 Post : 2
16 มิถุนายน 2549
ชื่อตอน : มิตรภาพของพวกเรา
เกริ่นเรื่อง : คำว่า'เพื่อน'อาจแทนด้วยคำว่ามิตรภาพ
ในวันนี้ก็อาจเป็นวันธรรมดาๆปกติวันหนึ่ง
แต่วันนี้กลับเป็นวันพิเศษเพราะเมื่อเราเลิกเรียนแล้วเราได้ไปเยี่ยมโรงเรียนเก่ากัน
โดยนักกับเพื่อนของเราที่แยกย้ายจากไปตอนป.6 เพื่อนที่เรียนทั้งรร.ศึกษานารี,บางปะกอกวิทยาคม,สารสาสน์วิเทศศึกษา,เทพศิรินทร์ ส่วนเราเรียนอยู่ที่สารสาสน์พิทยา
พวกเราได้นักกันไปเจอที่โรงเรียนเก่าที่มีชื่อว่า
PANYASAK INTERNATIONAL PROGRAM SCHOOL
โรงเรียนปัญญาศักดิ์ โรงเรียนแห่งความทรงจำดีๆมากมาย ความทรงจำในวัยเด็ก
นี่ก็เป็นเวลา3ปีมาแล้วที่เราออกจากโรงเรียนนี้ แต่เราก็ไม่เคยลืมโรงเรียนนี้ และไม่มีวันที่จะลืมด้วย
วันนี้หลังจากเลิกเรียนตอน4โมงพอพ่อเรามารับเสร็จ เราจึงให้พ่อไปส่งที่รร.นี้
ตอนแรกเดินเข้าไปก็ได้สวัสดีคุณครูทุกท่านที่เคยสอนเรา
เสร็จแล้วจึงขึ้นไปชั้น4 แล้วเราก็ได้พบกับเพื่อนของเรา
ในบรรดาเพื่อนทั้งสองห้องตอนป.6 (เราอยู่ห้อง2) เพื่อนที่เราสนิทที่สุดก็คือกิ๊กจัง
กิ๊กจังเคยไปเรียนญี่ปุ่นมา4ปี พูดและเขียนภาษาญี่ปุ่นได้คล่องมาก
ซึ่งเดือนกค.นี้กิ๊กต้องไปเรียนที่ปักกิ่งต่อแล้ว แล้วเราก็จะไม่ได้เจอกิ๊กอีก4ปี ซึ่งนึกแล้วก็ใจหายอย่างบอกไม่ถูก
เสร็จแล้วเดินไปอีกนิดก็เจอนายก้าวหรือที่ตอนนี้เปลี่ยนชื่อเป็นอเล็กซ์ (55+)
นายนี่แต่ก่องผอมมากแต่เดี๋ยวนี้กลับอ้วนจนแทบจำไม่ได้
และนี่คือบทสนทนาระหว่างเรากับคุณก้าวลูกสก.
ก้าว"เอ๊ะ หน้าคุ้นๆแฮะ" เราเดินผ่านไปโดยไม่ได้สนใจ
เรา ..........
ก้าว"นี่จำเราได้ป่าวอ่ะ"
เรา "อืม"
ก้าว"เนี่ยเธอๆได้อ่านแฮร์รี่ป่าว"
เรา"อืมอ่าน ทำไมหรอ"
ก้าว"รู้มั้ยตอนนี้เธอน่ะหน้าตาเหมือนลูน่า เลิฟกู้ดในแฮร์รี่เลย"
เรา ยิ้ม....
ก้าว"ก็เพราะผมยุ่งอย่างนี้น่ะสิถึงได้เหมือนลูน่าไพดแล้วนายนี่ก็หัวเราะเอง ส่วนเราก็
สาวเท้าจากไปโดยไม่สนนายนั่นอีกต่อไป
แล้วเราก็ไปเจอครูทุกคนที่ปศ.คุณครูทุกคนที่เรารักมากๆๆๆๆๆที่สุด เริ่มจากครูเชิด ครูผู้แสนอ่อนโยน ใจดี ใจเย็นแลสอนสนุกที่สุดในโลก
ต่อด้วยครูติ๋มและครูโรสครูหัวหน้าสายทั้งสอง
ต่อด้วยครูจอย ครูแสนใจดี อ่อนโยน ที่คอยห่วงเราในทุกเรื่องเสมอ
ต่อด้วยครูจิครูภาไทยแสนขี้เล่นทียังน่ารักไม่เคยเปลี่ยน
สรุปก็คือเรายิ้มตลอดเพราะคิดถึงเพื่อนทุกคนมากๆ
สุดท้ายก่อนกลับก็กอดกับกิ๊กจังไปรอบนึง เพราะกว่าจะเจอกันอีกทีกิ๊กพอกิ๊กกลับมานี่ก็เข้ามหาลัยแล้ว
มิตรภาพของพวกเราจะยั่งยืนตลอดไป....
|
|
