ข้าจะกลับมาจันทราอย่าลืมเลือน
ในค่ำคืนอันมืดมนดังเช่นนี้
ไม่เห็นมีแสงดาวพราวผ่องใส
จันทร์เจ้าจ๋าเจ้าไปอยู่แห่งหนใด
รู้บ้างไหมว่าใครยังเฝ้าคอย
คืนนี้ข้าแอบมามองดูเจ้า
พบแต่ความว่างเปล่าข้าเหงาหงอย
เจ้ารู้ไหมทุกวันข้ายังคอย
ข้าเหงาหงอยรอคอยทุกราตรี
จันทร์เจ้าจ๋าหายไปไหนใยไม่กลับ
แสงเดือนดับลับฟ้ามาหลีกหนี
เจ้ารู้ไหมใครคิดถึงทุกนาที
เจ้าหลีกลี้หนีไปไม่กลับมา
ยังมีใครบางคนนั้นรออยู่
เจ้าไม่รู้หรือไรใครเรียกหา
มาลับหายเลือนไปกับกาลเวลา
ข้าเหว่ว้าแสนเหงาสุดเศร้าทรวง
ข้าไม่อยู่ไม่ใช่ว่าไม่คิดถึง
ยังคำนึงถึงเจ้าเฝ้าห่วงหวง
แต่เจ้ากลับลืมข้าแสนเศร้าทรวง
วันเวลาลับล่วงไปไม่กี่วัน
เดือนดาราเคยมาเยือนกลับเลือนลับ
หายไปกับสายลมดุจความฝัน
เพียงไม่นานจันทรามาลืมกัน
แต่ข้านั้นไม่มีวันจะลืมเลือน
จันทร์เจ้าจ๋าเจ้ายังจำกันได้ไหม
ว่ามีใครบางคนเคยเป็นเพื่อน
ทุกทิวาราตรีเคยมาเยือน
เคยมีเพื่อนคนหนึ่งให้จดจำ
ที่ไม่เห็นไม่ใช่ไม่เป็นห่วง
ข้าเศร้าทรวงเจ็บใจให้ชอกช้ำ
จำจากเจ้าจันทรามาเหมือนมีกรรม
ทุกคืนค่ำร่ำไห้ใจอาวรณ์
ให้รู้ว่าแม้ตัวไกลใจยังอยู่
ยังเฝ้าดูเดือนเพ็ญเหมือนเช่นก่อน
ยังห่วงหาอาลัยใจร้าวรอน
จำจากจรจำจากเจ้าจำใจ
แม้ไม่มาแต่ข้ายังคิดถึง
ยังคำนึงคิดถึงเจ้ารู้บ้างไหม
ยังห่วงหาอาวรณ์ด้วยอาลัย
ทิ้งหัวใจเอาไว้ตรงที่เดิม
อันใจข้าใครจะมาเห็นบ้างหนอ
ความผูกพันอันเกิดก่อที่ริเริ่ม
ยังจดจำฝังใจไว้ตรงที่เดิม
ที่แรกเริ่มเดิมทีไม่มีใคร
จากที่เคยอ้างว้างอยู่ว่างเปล่า
จากเคยเงียบเหงากลับแจ่มใส
จากที่เคยเหนื่อยหน่ายกลับชื่นใจ
จากที่เคยหมดอาลัยกลับยินดี
เพียงเพราะมีใครบางคนรู้หรือเปล่า
ความเงียบเหงาในใจก็หายหนี
ดังประทีปส่องฟ้าในราตรี
ความมืดมิดที่มีก็หายไป
ดุจท้องฟ้ามีดวงเดือนประดับดาว
ก็เหมือนข้าที่มีเจ้ารู้บ้างไหม
หากขาดเจ้าตัวข้าก็ขาดใจ
ดังหนึ่งมิตรชิดใกล้ใจเดียวกัน
น่าเสียดายวันเวลาช่างน้อยนัก
ได้รู้จักเดือนแดแม่จอมขวัญ
ไม่กี่คืนก็จำจากพลัดพรากกัน
คงสักวันที่ข้าได้หวนคืน
จะไม่ลืมวันเวลาที่พบเจ้า
แม้จะเหงาหัวใจให้ขมขื่น
แม้จะเศร้าหัวใจสุดกล้ำกลืน
ทุกทุกคืนจะคิดถึงใครบางคน
จะเก็บใจดวงนี้ไว้คอยเจ้า
วันที่เราจะได้พบกันอีกหน
เจ้าอย่าลืมว่ามีข้าอยู่อีกคน
จำฝืนทนรอวันจะกลับมา
คงไม่นานเกินรอขอได้ไหม
คงไม่นานเกินไปจะมาหา
อย่าลืมเลือนข้าไปกับกาลเวลา
จะกลับมาอีกคราอย่าลืมกันฯ
บันทึกเป็นเพื่อน
