ขึ้นม.ปลายแล้ว...

แบบว่าเครียดๆๆๆๆ

 ไม่ได้เรียนเครียดนะครับ แต่แบบว่า...พอมามองตัวเองแล้วรู้สึกต่ำต้อยมาก

 ผมดันได้อยู่ห้องคิง...

 เข้าใจนะครับว่ามันอาจจะไม่อะไรมาก ใครๆก็บอกว่าไม่ต้องกดดัน

แต่พอมามองตัวเอง

เรียนพิเศษก็ไม่เรียน ทำอะไรก็ไม่ทำ รู้สึกว่าตัวเองจะเรียนไหวไหม

จะสู้คนอื่นได้ไหม...จะทำให้ตัวเองเรียนรอดไหม

เปิดมาสองวันรู้สึกเครียดมาก...

จะเป็ฯตัวของตัวเองได้ไหม จะทนอยู่ในสังคมแบบนี้ได้ไหม

แบบว่าอยากจะระบายออกมา...อยากร้องไห้...

วันนี้เรียนแนะแนว...

แบบว่าผมรู้ตัวแล้วว่าผมอยากจะเรียนเศรษฐศาสตร์พวกการเงินการธนาคาร แล้วต่อนิติศาสตร์

ผมชอบอะไรที่เกี่ยวกับสังคม...แต่ผมต้องระเห็จมาเรียนสายวิทย์ด้วยความไม่แน่นอนของตัวเอง...

ผมจะทำไงดี...ผมก็ยังไม่ค่อยมั่นใจเหมือนกันว่าอยากเรียนจริงๆรึเปล่า...

ผมอยากจบมาเป็นพวกที่ปรึกษาทางด้านการเงินการธนาคาร เก็บกฎหมายไว้ใช้ได้ แล้วเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัย...

แล้วผมมาเรียนสายวิทย์ ผมจะเหนื่อยเปล่าๆรึเปล่า???

ผมจะทำไงดี...ผมเครียดมากๆจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว...

แล้วอาจารย์บอกว่า "ถ้าเกิดรู้เป้าหมายว่าตัวเองไม่อยากเข้าคณะสายวิทย์แน่นอน จะย้ายสายก็ได้นะ"

ผมก็ยิ่งรู้สึกแย่ลงไปอีก เครียดมาก....- -"

ถึงแม้ฟิสิกส์เคมีชีวะ ผมจะพอเรียนได้...หรือสนุกกับมันได้...แต่...

พอได้อยู่ในบรรยากาศกดดันของความเป็นห้องคิงแล้วผมก็อดเครียดไม่ได้...

รู้สึกไม่ไหวแล้ว จะทำยังไงดี อยากร้องไห้...

ยิ่งระบบเอนท์แบบนี้ยิ่งทำให้คิดหนัก...ทำไงดีละ...

ยังไง...ผมก็ต้องขอขอบคุณทุกท่านที่อ่านมาจนถึงตอนนี้...

ยังไงผมก็ต้องฝ่าฟันมันไปให้ได้ แม้มันจะลำบากยากเข็ญขนาดไหนก็ตาม...

ผมจะไม่มีวันทิ้งอนาคตและความฝันของผมไว้เปล่าๆแน่

ปล.ขอบคุณครับ

ปล.๒ (วันนี้มาเครียดโคตร...)