จริงๆมันเป็นเรื่องของพี่สาว กับแม่ ซึ่งไม่ค่อยจะถูกกันเท่าไหร่ เวลาดีก็ดีกัน


แต่เวลาทะเลาะขึ้นมาซักที ก็รุนแรงได้อีก



ส่วนคนกลางก็เราเนี่ยแหละ ได้แต่มองสองคนทะเลาะกัน เราก็ช่วยพูดอะไรกับใครไม่ได้ แค่ความเห็นของตัวเองก็คงยาก เก็บไว้กับตัวดีกว่า


พูดกับพี่สาว เข้าข้างแม่ ก็หาว่าซ้ำเติม

พูดกับแม่ ให้เห็นใจพี่ ก็เงียบไม่ยอมพูด


ฝ่ายพี่สาวมักจะเป็นคนผิด


ถึงแม้ว่าแม่จะเริ่มก่อน แต่พี่ก็ทำแรงเกินไป


ไม่คิดเลยเหรอ ว่าที่เค้าว่าเค้าทำไป เพราะเค้าเป็นห่วง


วางกระแทกเสียงดังหน่อย ก็กระชากสีหน้า กระชากเสียง ประชดใส่เขา


ไม่ได้คิดสะกิดขึ้นมาซักนิดเลยเหรอ ว่าเขาทำให้เราตั้งหลายอย่าง เขาเป็นห่วงเรานะ แค่เขาแสดงออกไม่เก่งเท่านั้น


ถึงแม้ว่าเขาจะวางกระแทกจริง แต่ก็ไม่ได้ทำร้าย แตะต้องโดนเนื้อตัวเธอซักนิดเลยไม่ใช่หรือไง??


ชีวิตทั้งชีวิต ชดใช้คืนแม่ยังไม่หมด แค่ฉุกคิดนิดหน่อยแล้วยอมรับผิด ขอโทษกันดีๆ ก็คงไม่ต้องเสียน้ำใจกันทั้งสองฝ่าย จริงรึเปล่า??


เงินก็แม่ให้


บ้านก็ของแม่

เสื้อผ้า อาหาร คอมพิวเตอร์

ชีวิต เลือดเนื้อ

แม่ให้เธอหมดรึเปล่า


พาไปเที่ยว กินอาหารดีๆ เรียนหนังสือสูงๆ


แม่ก็ทำให้เธอ


พ่อเราก็ต้องทำงาน มาคอยดูแลเราให้ตลอดเวลาไม่ได้ แม่เสมอที่คอยดูแลเรา รับส่งไปโรเรียน พาไปเที่ยว พาดูหนัง


ทำไมเธอไม่สงสารแม่เธอบ้าง


เขาเสียใจนะ


ฉันที่เป็นน้องเธอก็เสียใจเหมือนกัน

ฉันคิดว่าเธอซะอีก ที่เป็นคนบอกฉัน ตอนที่ฉันชักสีหน้า อารมณ์บูดใส่พ่อแม่ ว่าให้อดทน เขาให้เรามาเยอะ เราอดทนอีกซักนิดหน่อยจะเป็นอะไรไป??


แล้วทำไมตอนนี้ เธอถึงลืมคำที่เธอเคยพูดไว้ล่ะ


ฉันว่า ถ้าเธอใจเย็นลง แล้วทบทวนการกระทำ คำพูดของตัวเอง

เธอจะนึกเสียใจ


เธอไม่คิด จินตนาการบ้างเลยหรือ ว่าวันนี้ที่เธอทำกับเขาไม่ดีเอาไว้ เป็นวันสุดท้ายที่จะได้พบกัน

แล้วมานึกเสียใจทีหลังเมื่อสายไปแล้ว

มันจะติดเป็นบาปอยู่ในใจเธอจนกระทั่งวันตาย
.
.



แต่เรื่องแบบนี้ ถ้าเธอไม่คิดออกได้เอง

ใครจะพูดอะไีร ฉันจะพูดอะไร


ก็คงเปลี่ยนความโกรธของเธอไม่ได้หรอกนะ