แหม่มก็ไม่รู้จะพูดยังไงดีเหมือนกัน แหม่มกับเอ้ช่วยกันเตรียมงานเดือนกว่า

   แต่กลับไม่มีใครคิดสนใจจะช่วย ทั้งที่แบ่งฝ่ายงานกันเรียบร้อย

   เอ้บอกให้แหม่มเอาละครเรื่องนี้ไปเขียน แล้วก็ถูกตีกลับ เพื่อนบอกว่า ไม่อยากทำแนวกุ๊กกิ๊กเพื่อนรัก

   อยากทำแนวสยองขวัญมากกว่า

   นั้นแหละอุปสรรคใหญ่เลย คนไม่เคยเขียนแนวน้จะให้มาทำหนังแนวนี้

   ตอนเล่าให้แม่ฟัง แม่ก็ขำเหมือนกัน แล้วถามว่า ม.5 จะทำหนังได้หลอ

   แหม่มก็ตอบว่าได้สิ ก็ทำส่งไปแผ่นนึงแล้วตอนทำเป็นกลุ่ม ทีนี้ก็ของห้อง

   โจทย์โคตรยาก อ.ให้โจทย์ว่า เกี่ยวกับเศรษฐกิจพอเพียง เพื่อนให้โจทย์ว่า สยองขวัญ

   วันนั้นเอ้โทรมา คุยกันอยู่สองชั่วโมงกว่าให้เรื่องลงล็อค แล้วแหม่มก็เขียนจบ

   เพื่อนอ่านแล้วว่าโอเค แต่งดี (เป็นปลื้ม)

   พอใกล้วันถ่ายที่นัดถ่ายกันช่วงต้นธันวา เพราะโรงเรียนปิดนานมาก

   เอ้พยามจะพูดให้เพื่อนในห้องฟังหลายครั้ง นัดหลายที แต่ไม่เห็นจะมีใครสนใจเลยสักนิด

   แหม่มก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี ตอนแรกๆก็ยังเฉยๆ อาจจะไกลเกินไปก็ได้

   แต่พอใกล้เข้ามาแล้วก็ไม่มีใครสนใจ แหม่มก็น้อยใจแล้วนะ เอ้ก็น้อยใจ

   วันนี้มันเลยเกิดเรื่อง

   อันที่จริงมันเรื่องของเอ้ กับแฟนของเอ้

   มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขาสองคน แต่แหม่มก็ออกจะไม่ชอบแฟนเอ้เท่าไหร่

   (เอ้เป็นผู้หญิงห้าว ที่ไม่ชอบผู้ชาย)

   วันนั้นเริ่มจากตอนที่บังเอิญกลุ่มของแฟนเอ้ประมาณ 4 5 คนไปนั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกันกับกลุ่มแหม่ม

   วันนั้นที่นั่งกันโต๊ะใหญ่มาก ก็เหมือนเคย กลุ่มแหม่มก็ใหญ่อยู่แล้ว แต่พอมีน้องเค้ามานั่งด้วยก็เต็มโต๊ะ

   ปกติกินข้าวเสร็จน้องวกนั้นก็ไม่เก็บจานไปไว้ในกะละมังอยู่แล้ว มันเป็นเรื่องปกติที่พวกเราออกจะเฉย

   แต่วันนั้นเกินไปจริงๆ กันบอกว่า น้องมันเอาจานซ้อนๆกัน ตอนแรกนึกว่าจะเก็บ เพื่อนก็มองแปลกใจ แล้วเลื่อนมาที่ข้างหน้าเอ้ แล้ววิ่งหนีหายไปเลย

   แหม่มก็เห็น เพื่อนข้างๆมันเลยบอกว่า ทำอย่างนี้น่าเกลียดว่ะ

   เหมือนความคิดมันจะตรงกัน แล้วพวกเราก็เลยบอกให้น้องมาเก็บ

   บังเอิญว่าคนที่นั่งกลางโต๊ะรักความถูกต้องซะด้วยสิ บวกกับความไม่ชอบน้องกลุ่มนี้นิดๆ

   ไปบอกมาเก็บ บอกว่าพี่แหม่มไม่ปลื้ม แหม่มพูดเสียงแข็ง แถมเพื่อนมันยังเสริมทั้งโต๊ะ

   เอ้มันเลยไปตามมาเก็บ พวกเราก็ไม่คิดหรอกว่าน้องมันจะมา แต่ก็ยังคอย แล้วน้องมันก็มาเก็บ แต่ให้เพื่อนมาเก็บ

   พอน้องเดินไป ทั้งโต๊ะทำหน้าแบบประมาณว่าเหลือเชื่อ

   แล้วนี้มันก็คงทำให้เกิดเรื่อง

   ได้ข่าวมาหลายครั้งแล้วว่าถ้าน้องคนนี้ไม่พอใจเค้าจะทำร้ายเอ้

   สงสัยดูดาบมังกรหยกมากไปแล้วคิดว่าตัวเองเป็นนางเอก กัดเอ้ซะเขียว คล้ำ แหม่มเห็นแล้วยังกลัว

   อยากจะถามไปว่า วิปริตรึเปล่าน้อง แต่เกรงใจเอ้มัน

   รอยหยิกรอยนิ้วรอยกัดเป็นจ้ำเขียวคล้ำไปทั้งตัว

   โชคร้ายที่สุด คงจะเป็นแม่เอ้เห็นเข้า

   ลูกสาวของเค้าคงเดียวทำแบบนี้ก็คงเกินไปหน่อย

   วันจันทร์ที่ผ่านมาแม่เอ้เลยมาที่โรงเรียน

   พวกที่ไปเข้าค่ายวิทย์ไม่รู้เรื่อง เหลือแต่พวกที่อยู่โรงเรียนไม่ถึง 10 คนที่รู้

   แล้วแหม่มก็อยู่ในนั้น แต่แหม่มก็ไม่ได้อยู่รอดูว่าแม่เอ้มาพูดว่าอะไรบ้าง

   ฟังจากที่เค้าเล่าต่อๆกันมา ดูเหมือนเอ้จะถูกกีดกันไปหมด แม้กระทั่งไปแข่งอะไรไม่รู้ของหมวดคณิตในวันวิชาการ หรือว่าถ่ายละครวันพรุ่งนี้ด้วย

   ฟังๆแล้วเหมือนแม่เอ้จะใจร้าย

   แต่แหม่มก็ไม่เคยฟังแม่เอ้เล่าให้ฟังสักนิด อาจจะไม่จริงอย่างที่เพื่อนมันเล่าต่อๆกันมาก็ได้

   พอเล่าให้เพื่อนสนิทเอ้ฟัง เค้าโกรธ

   มากไปมั้ง อารมณ์ทำให้คนเราทำได้ทุกอย่าง

   ตอนแรกแหม่มก็สงสัยว่าถามชื่อน้องคนนั้นถามเลขที่ไปทำอะไร บังเอิญว่าแหม่มไม่รู้สักอย่าง รู้แต่ชื่อเล่น

   แล้วเว็บกระทู้ก็ถูกส่งมาทางเอ็ม ให้แหม่มไปช่วยโพส

   แหม่มอ่านแล้วก็บอกไม่ถูกเหมือนกันนะ

   แรงไปไหม ก็เฉยๆล่ะ เจอด่าแบบน้ในกระทู้บ่อย แต่ถ้าถามความรู้สึก

   อ่านแล้วรู้ว่าใครโพสหมด แถมไอค.ห.ที่ 3 นี่ เรื่องกินข้าวแล้วไม่เก็บจาน สงสัยคนในกลุ่ม (ตอนนี้เรื่องนี้ดังกระฉ่อนเพราะนังโทไปเล่าชาวบ้านซะหมดว่าพี่แหม่มไม่ปลื้ม)

   ถามว่าสงสารน้องเค้าไหม ไม่ล่ะ

   แคร์ความรู้สึกเอ้

   แหม่มเป็นประเภทที่ว่าไม่ค่อยเข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องส่วนตัวของคนอื่นสักเท่าไหร่

   ถ้าเกิดคนๆนั้นไม่เข้ามาบอก

   แถมเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเอ้

   เพื่อนๆพูดกันเอง ว่าความรักทำให้คนลืมหูลืมตา แหม่มเข้าใจ ลืมหูลืมตาแล้วยังไปใส่ไฟนี่ เหมือนควักลูกตาเพื่อนตัวเองออกมาไหม

   อ่านแล้วขำ เหมือนพวกเราประกาศตัวว่า เพื่อนกู มึงอย่าแตะ กูนี้แหละ นางมารร้ายตัวจริง เห็นน้องเค้าเป็นนางเอกทันตาเพราะไม่มีการตอบโต้

   แต่เดี๋ยวรอเช็คเรตติ้งจากเด็กในโรงเรียนก่อนว่าจะว่ายังไงกับกระทู้นี้

   เพื่อนที่มันทำ มันก็ทำด้วยอารมณ์ จะเอาอะไรมาก

   จะให้แหม่มไปว่า มันก็ยิ่งคิดไม่ได้หรอก บอกแล้ว รักมันก็เหมือนกันหมด

   ทีนี้ก็คงรอแค่ผลที่ตามมาว่าจะเกิดอะไรขึ้น

   แต่แหม่มก็ยังจะยืนข้างเพื่อนแหม่มเสมอ ถึงมันจะผิดไปบ้าง

   ขอโทษ ที่พี่โกรธน้องมากที่ทำกับเพื่อนพี่แบบนี้

   เสียใจ ที่เห็นเด็กไร้มนุษยธรรมทั้งที่คณะกรรมการนักเรียนนั่งเรียงหน้า ยังไม่สำนึกว่าตัวทำผิดกฎ (มากไป)

   แล้วก็ เสียใจ ที่น้องเกิดมาแล้วไม่ถูกชะตากับพี่สักเท่าไหร่ พี่เลยออกจะไม่ชอบน้องและนิสัยของน้อง

   อาจจะเป็นเพราะว่า เราเป็นลูกคนเดียวที่ถูกเลี้ยงมาแบบเอาแต่ใจเหมือนกัน