ก็แต่งต่อจากไดอารี่เมื่อครั้งที่แล้วนะค่ะ



เมื่อชายหนุ่มตอบตกลงทั้งสองก็ขอเบอร์มือถือกันและกัน

ชายหนุ่มบอกลาเพื่อนๆและ

อาสาขอไปส่งเธอที่บ้านแต่เธอก็เอ่ยกล่าวด้วยสีหน้า เศร้าๆว่า

"ขอโทดด้วยนะค่ะ ไม่ใช่ว่าฉันรังเกลียดคุณเพียงแต่ว่าเราเพิ่งรู้จักกัน

ถ้าจะยังไงให้ฉันรู้จักคุณมากกว่านี้ได้ไหมค่ะ"เธอกล่าว

"ครับ ไม่เป็นไร อย่างน้อยให้ผมส่งคุณขึ้นรถเมล์ก็ได้ครับ"

"ได้ ค่ะ"เธอยิ้ม

"คุณกลับรถเมล์สายไหนอ่า คับ "

"สาย  OO  ค่ะ"

"หรอคับ "ผมไม่รู้จะพูดอะไรกับเธอดีผมได้เพียงคิดต่อในใจว่า

ในวันวาเลนไทน์วันนี้ขอให้ผมได้มีโอกาส

ไปเที่ยวกับเธอก่อนได้ไหม ทันใดนั้น

เลียงมือถือของเธอก็ดังขึ้น เธอชำเลืองมองผมเล็กน้อย 

เหมือนขออนุญาตและเธอก็รับมัน 

"คะ แม่ หนูยังกลับบ้านไม่ได้หรอค่ะ ทำไมล่ะคะ

อืมงั้นหรอคะ ค่ะ ค่ะ"

"มีอะไรรึเปล่าคับ "

"คือพอดี  คุณพ่อกับคุณแม่คงกลับมาไม่ทันตอนเย็น

เลยไม่มีคนเปิดประตูบ้านให้นะค่ะ

พอดีว่า แป้งทำกุญแจบ้านหายยังไม่ได้ copy เลยนะค่ะ

คุณแม่เลยบอกว่าให้เดินเล่นไปก่อนแล้ว ค่อยเข้าบ้านตอนสัก 5ทุ่ม นะค่ะ"

" แป้ง ผมขอเรียกคุณว่าแป้งนะคับ 

แป้งจะรังเกลียดไหมถ้าผมจะชวนคุณไป เดินเล่นนะคับ"

"ค่ะ ได้สิคะ แล้วนี่คุณ ชื่ออะไรหรอคะ ฉันยังไม่ได้ถามคุณเลย"

"ผมชื่อ  ไนท์ คับ"

"ไนท์ ที่แปลว่ากลางคืนหรอ คะ"

"คงใช่มั้งคับ ไนท์ก็ไม่รู้ดิ"ผมกับเธอเริ่มเปลี่ยนสรรพนาม

จาก คุณ เป็นชื่อแล้วคับ ผมไม่รู้หรอกนะคับว่าเธอจะเป็นใคร

มาจากไหนแต่ผมกลับเริ่มรู้สึกชอบเธอแล้วคับ

โปรดติดตามตอนต่อไป