ก่อนหน้านี้ราวๆสองปีกว่า.. ฉันปลาบปลื้มนักเขียนท่านหนึ่ง ทราบมาว่าเขาอยู่ที่”บอร์ดนักเขียน” ฉันจึงตัดสินใจที่จะมาเงาอยู่ในบอร์ดด้วย...จนกระทั่ง

31  มกราคม 2550

เป็นวันแรกที่ฉันได้ตั้งกระทู้ราวกับจะแนะนำตัว และเป็นวันแรกที่ฉันคิดว่าสถานที่แห่งนี้อบอุ่น เพียงเพราะฉันไม่เคยคิดเลยว่า คนชื่อดังอย่างท่านWadoijiจะมาตอบกระทู้ของฉัน

นับตั้งแต่นั้น ฉันพยายามโพสตอบกระทู้แทบจะทุกกระทู้ มีผู้คนที่รู้จัก และเข้ามาเล่นด้วยอยู่เสมอๆ นั่นก็เป็นอีกอย่างหนึ่งที่ทำให้ฉันรู้จักคนในช่วงนั้นมากมาย... เพียงเพราะการตั้งและโพสตอบ แม้ว่าจะเกร็งๆก็เหอะ (ฮา..)

แต่เมื่อเวลาผ่านไปซักพัก ฉันได้แต่นั่งงงอยู่เวลาที่มีคนลาบอร์ด ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องลา? สถานที่นี้ออกจะอบอุ่น เป็นกันเอง เหมือนบ้านขนาดนี้เชียวนะ? แล้วทำไมแต่ละคนถึงไม่รั้งกันเลยล่ะ?

ตอนนี้...ฉันขอโทษ....

            ขอโทษจริงๆที่ไม่เข้าใจพวกเค้าเลย...

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันเคยคิดที่จะลาบอร์ดถาวร และได้ตั้งกระทู้ เหตุผลเพราะท้อ เพราะบอร์ดนี้เปลี่ยนไป ไม่มีคนที่สนิทๆให้เล่นด้วยอีกแล้ว ทวดจู พี่พอน พี่ลูซ พี่เพ้นท์ เจ๊ดาว พี่เฟย์ และอีกนับไม่ถ้วนที่ตอนนี้ได้หายไป

รู้อยู่ว่าไปจากที่นี่ไม่ได้ แต่ก็ตั้งกระทู้ไปแล้ว...

ขอบคุณพี่โรสมากจริงๆที่วันนั้นมาทำให้ฉันคิดได้.. ขอบคุณทุกๆคนที่บอกว่าจะรอวันที่บอมกลับมา^^

ยังมีเรื่องอีกมากกกกก ที่ทำให้ฉันต้องร้องไห้ ทำให้ได้หัวเราะ มีตระกูลของตัวเอง ต้องขอขอบคุณป้าเปา ที่ชวนบอมไปเรียนวาดรูปกับพี่อุ้ม ทำให้ได้เจอพวกพลอย มาย ขอบคุณแป้ง ที่มารั่วกับเรา รับเราเป็นพี่สาว

โล่.. ตอนนี้ฉันสนิทกับเบ๊บแล้วนะ 55+

พี่เฟย์ จะติดเกมส์ไปถึงเมื่อไหร่กัน ออนเอ็มได้แล้วนะ อยากคุยด้วย

เหมือนเป็นชีวิตจริงไปแล้วมั้ง..เพราะทุกคนคือ”เพื่อน”นี่นะ

ก็อย่างที่ว่า...เวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน..

ตอนนี้รู้สึกท้อ ไม่มีใครอีกแล้ว...

เหมือนกับเป็นเงามืดของบอร์ดน่ะ โผล่มาแว๊บๆแล้วก็หายไป รู้สึกไม่สนุกเลยที่ได้อยู่...

เข้าใจเหตุผลของคนที่ลาๆไปแล้ว ก็ต้องขอกล่าวอีกทีว่า”ขอโทษ” ที่ไปรั้งเอาไว้ด้วยความไม่รู้... อีกซักพักฉันก็อาจจะกลายเป็นคนที่ทุกคนลืมกระมัง มันรู้สึกเศร้านะที่เพื่อนๆหายไปหมด...

แรกสุดที่เข้ามา กลุ่มนั้นหายหมดแล้ว.. จนฉันสนิทกับเจ๊ดาว..ก็หายไปอีกเหมือนกัน.. กับป้าเปา รายนี้ก็ต้องขอโทษอีกแล้วล่ะ ที่ตอนนั้นป้าจะโดนแอนตี้ แล้วบอมไม่รู้จะทำยังไงดีก็เลยเลือกตามคนส่วนใหญ่ไป ขอโทษ..ขอโทษจริงๆ... พอมารู้จักกับป้าแล้ว ป้าเป็นคนที่ดีจริงๆนั่นแหละ

พี่ลูซ... ขอบคุณที่ตั้งห้องในIRC จำได้ไหมว่าภาพตอนแรกๆมีแค่พี่ แม่อ้อย พี่แซ่บ กับบอม ร้างน่าดูเลยล่ะ แต่ตอนนี้คนเยอะมากแล้วนะ มากจนโดนลืมไปหมดแล้ว...^^

            ไม่คิดว่าจะลาบอร์ดหรอกนะ รอวันที่คนเก่าๆจะกลับมาอีก...

            เพียงแต่..จะแสดงตัวหรือไม่ก็เท่านั้นเอง

ตอนนี้รู้สึกท้อนะ เพราะยึดติดกับคนเก่าๆ กลุ่มเก่าๆ แต่ก็”ตัดกันไม่ขาด” เพราะความทรงจำอีกนั่นแหละ... ถ้าจะให้เปลี่ยนกลุ่มไปเรื่อยๆ คงจะโดนหมั่นไส้เอาเป็นแน่แท้ คนใหม่ๆก็มีกลุ่มของตัวเอง ไอเราก็ไม่ได้เก่าหรอกนะ แค่กลางๆเอง^^”

เอาเป็นว่า...นี่ก็เป็นความเห็นของคนบ้าๆคนหนึ่ง...

            ไม่มีอีกแล้ว..วันที่จะสนิทกับแทบจะทุกคนในบอร์ด...

                        วันที่จะได้เล่นกันแบบสนิทใจ ได้สนุกสนานกัน...

                        วันที่จะเข้าไปได้ทุกกระทู้ เพราะถือว่าคนพวกนี้เป็น”เพื่อนสนิท”จริงๆ...

ขอโทษที่ตอนแรกๆทำตัวไม่ดี..ทำตัวน่ารำคาญ

ต่อไปนี้ฉันจะปรับปรุงตัว แต่ฉันไม่รู้ว่าจะได้โผล่ในบอร์ดบ่อยๆรึเปล่า...

ยังไง ฉันก็ยังคิดถึงทุกคนเสมอ หวังว่าเราคงได้เจอกันอีก ได้พูดคุยกันอีกนะ^^

รู้ว่าปิดเทอม มีคนเข้ามาเยอะ ทำความรู้จักไม่ทัน จำไม่ได้... ก็ต้องขอโทษอีกนั่นแหละ

IRC ฉันก็มีข้อความถึงโปรแกรมนี้เหมือนกันนะ

ตอนแรกๆน่ะ ร้างงงงงงง....ร้างซะจนทนไม่ไหว บ้ากันอยู่สาม-สี่คน แล้วอายก็เข้ามา แล้วเพก็เข้ามา กลายเป็นพจจี้กับชายกลางเนอะ แต่ก็เพราะงี้แหละ ฉันเลยได้เล่นกับพี่แซ่บถึงพริกถึงขิงขนาดนี้ (ฮา..)

พี่แซ่บ เล่นกันจนแทบจะเป็นแฟนกันจริงๆอยู่แล้วนะ บอมคิดว่าพี่แซ่บเป็นพี่สาวบอมจริงๆแล้วล่ะ

คิดถึงเสมอ ไม่อยากเข้าไปเป็นส่วนเกินอีกแล้วล่ะ เข้าไปแสดงตัวแต่ไม่ได้อะไร จะคุยอะไรกันไม่ต้องเกรงใจแล้วนะ เรามันก็แค่คนที่ยึดติดกับเรื่องเก่าๆเอง

            ได้โปรด...เข้าใจด้วย....