หัวข้อไดอารี่ในวันนี้คือ The Memory ...
น่าแปลกที่น้องพยุงตัวเองขึ้นมาจากเตียงนอนเพื่อที่จะเขียนไดอารี่หลังจากไม่ได้สนใจมานานเกือบปี แต่วันนี้เป็นกรณีพิเศษ อยากเขียนถึง 'อดีต'คนพิเศษที่น้องรู้ดีว่าเราสองคนไม่มีทางกลับมาเป็นอย่างเดิมได้ มันสายเกินไป..

นับจากเดือนมิถุนายน 2550 สถานะของเราสองคนก็เปลี่ยนไป
ไม่พูด ไม่คุย ไม่เล่น ไม่คิดถึง ไม่กุ๊กกิ๊กกันเหมือนก่อน เพราะเราต่างรู้ดีว่ามันเกิดจากอะไร
ความเหินห่างที่น้องเพียงหวังให้มันเยียวยาใจของน้องและพี่ได้ แต่พี่จ๋า...
พี่รู้ไหมว่าน้องปวดใจ แม้น้องจะบอกเลิก แต่น้องไม่เคยทำใจได้เลย

จนกระทั่งเดือนตุลาคม 2550 เวลาที่ผ่านมาทำให้ความทรงจำของพี่เลือนรางไปทุกที น้องยังคงจำได้ถึงเสียงหัวเราะ และเสียงตะโกนของพี่ แต่บัดนี้น้องจำได้เพียงชื่อ และนามสกุลของพี่เท่านั้น
พี่ยังคงมีตัวตน แต่มีตัวตนแค่เพียงคนที่อยู่รอบข้างน้องเท่านั้น
พี่ไม่มีสิทธิ์เป็นคนพิเศษของน้องอีกต่อไป...

พี่จ๋า พี่รู้ไหมว่าทำให้ใจของใครบางคนสับสน ทำให้ใจของน้องตื่นเต้น และอบอุ่น เมื่อเจอข้อความของพี่ส่งมาในตอนเช้าของวันนั้น...

เช้าของวันอังคารที่ 16 ตุลาคม หลังวันเกิดของน้อง 1วัน น้องกำลังนั่งนับว่ามีใครบ้างที่จำวันเกิดน้องได้ อย่างน้อยก็มีเพื่อน 2 คนที่จำได้และส่งข้อความมาอวยพรแล้ว แต่ที่ไม่คาดฝัน คือเมื่อเปิดมือถือมา น้องกลับพบข้อความพิเศษกว่าของใครที่ส่งมายาวเหยียดและอ่านไม่หมด

ข้อความนี้แฝงด้วยความห่วงใย เป็นหลักฐานยืนยันได้ว่าพี่ยังคงจดจำเวลา สิ่งดีๆที่เคยมีให้กัน และพี่ยังคงจำคำพูดทุกคนของน้องได้เสมอ พี่บอกขอโทษสำหรับสิ่งที่ทำให้น้องเสียใจ พี่อวยพรขอให้น้องเจอแต่สิ่งที่ดีๆ และขอให้น้องรักคุณพ่อคุณแม่น้องให้มากๆ

ทีแรกน้องงงนิดหน่อย ใครหนอที่พิมพ์ข้อความเยอะขนาดนี้ ขนาดเพื่อนน้องเองยังส่งมาแค่ 2 บรรทัด แต่นี่ คนๆนี้กลับส่งมา10กว่าบรรทัด เมื่อมองไปดูเบอร์คนส่ง
 '086770XXXX'
 .....
 ในใจน้องเต้นตึกตักเมื่อหวนระลึกได้ว่า เบอร์ปริศนานี้เป็นของคนที่น้องตัดสินใจลบเขาไปจากใจ คือพี่...

พี่เองหรือที่เป็นคนส่งข้อความนี้มา เวลาส่งลงไว้ 23.32.5 เฮ้อ นี่พี่นอนดึกอีกแล้วใช่มั้ย เมื่อก่อนน้องก็บอกให้พี่นอนเร็วๆก็ไม่เชื่อ อีตาช่วงช่วงเอ๊ยยยย-*-

เฮ้อ ลืมตัวไปหน่อย เผลอเรียกแบบสนิทสนม

น้องชั่งใจว่าจะส่งกลับดีมั้ย ในเมื่อตอนนี้ก็ 10 โมงกว่าๆของวันใหม่แล้ว แต่เอาเถอะ พี่ชายหวังดีกับน้อง น้องก็จะส่งกลับไป
... น้องสังหรณ์ว่านี่คงเป็นข้อความสุดท้ายที่น้องจะได้คุยกับพี่อีกครั้ง
.... ....
ไม่หรอก น้องไม่ได้สั่งเสียเหมือนน้องจะไปตายที่ไหน แต่น้องคิดว่านี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่คงได้รับคำอวยพรจาก'อดีต'คนพิเศษที่น้องเคยอบอุ่นทุกครั้งเวลาเจอกัน...

พี่คงสงสัยว่าน้องเล่าเรื่องราววันนี้เหมือนน้องรักพี่ เช่นเดียวกับเพื่อนๆที่อ่านไดอารี่ฉบับนี้ก็คงสงสัยเช่นเดียวกัน แต่น้องเฉลยว่า น้องทำใจให้เป็นเพียง 'น้องสาว' ของพี่ชายมานานแล้วตั้งแต่วันที่น้องบอกเลิกพี่ชายผ่านทางพี่พงศ์...

น้องรู้ว่านับแต่วันนั้น เราคงไม่ได้พูดคุย ไม่ได้ทักทาย เจอหน้าก็คงไม่ได้ตบไหล่หรือทำอะไรๆที่'แฟน'กันเค้าจะทำให้กันได้อีก...
แต่น้องเพียงหวังให้น้องเป็นได้แค่ที่ปรึกษาให้พี่ แต่อย่าเลยแบบนั้น..
จะให้น้องเป็นที่ปรึกษาให้พี่เวลาเจอผู้หญิงคนใหม่น่ะหรือ...
น้องทำไม่ได้หรอก
แบบนี้จะเจ็บด้วยกันทั้งสองฝ่าย...

และน้องก็พอรู้ พี่มีแฟนใหม่แล้ว รวดเร็วทันใจหลังเลิกกับน้องไม่ถึงครึ่งปี...
ดีเนอะ 'แฟน'นี่มีบริการ'ดิลิเวอรี่'ได้ด้วย...
ทีหลัง น้องต้องโทรสั่งบ้างแล้ว เบอร์อะไรดีนะ 1156 หรือ1112 ล่ะ?...