อาจไม่เคยเอ่ยเลยคำว่ารัก
แต่ทึกทักว่ารู้จึงอยู่เฉย
เพราะใกล้กันจึงทำเป็นเฉยเมย
จึงละเลยคำนั้นไม่พูดไป
จนกระทั่งวันลาจากได้มาถึง
ฉันจึงกึ่งเศร้ากึ่งหวั่นไหว
มีหนึ่งคำยังไม่พูดบอกออกไป
ต้องทำใจให้กล้าเอ่ยเสียที
รักพ่อมากนะค่ะคุณพ่อขา
พ่อเคยว่าแต่ลูกกลับเดินหนี
ไม่สำนึกตัวผิดแม้ถูกตี
แต่วันนี้ลูกจะสำนึกคุณ
ขอบคุณพ่อคอยสั่งคอยสอนหนู
ให้ความรู้ ให้ชีวี คอยเกื้อหนุน
บนทางเดินมีพ่อคอยเจือจุน
ความอบอุ่นให้ลูกแสนมากมี
หนูรักแม่นะจ๊ะแม่ที่รัก
ให้ประจักษ์ในรักลูกคนนี้
ให้แม่รู้ว่าลูกรักจักทำดี
ทดแทนหนี้บุญคุณที่เลี้ยงมา