ดวงวันนี้คือ ‘มหาซวย’ แน่นอนอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง..

            เริ่มตั้งแต่ตื่นเช้ามาตอนตีห้า  เพราะได้ยินเสียงกัดกันของพ่อแม่  แล้วก็หลับต่อไม่ไหวตอนที่พ่อทำท่าว่าจะโดนแม่ข่มขืน..  เลยจำใจตื่นมานั่งดูทีวีฆ่าเวลา  หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง  ดูเหมือนว่าครั้งนี้พ่อจะชนะ  พ่อเดินออกจากห้องนอนพร้อมกับทำสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

ส่วนแม่ทำสีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด..

และที่จำได้คือ  ตอนนั้นผมโดนแม่บ่นเละเรื่องพ่อนานกว่าหนึ่งชั่วโมง.. 

 

ผมเริ่มรู้สึกถึงหายนะก็ตอนที่ แม่กำลังบ่นถึงพ่อตอนสมัยเรียนว่า  ชอบทำท่าทีไม่สนแม่และทำท่าเกลียดแบบสุดแรง แต่เพราะความเก่งของแม่จึงจับพ่อมาเป็นแฟนจนได้  รวมถึงกลยุทธ์ นับร้อย ทั้งอ่านใจ ยั่ว  และอื่น ๆ อีกมากมายที่ดูจะไม่สมควรจะเอ่ยคำออกมา

ที่รู้สึกถึงหายนะ ไม่ได้หมายถึงว่า  จะรู้สึกว่าอีกไม่นานพ่อต้องหาทางลบความทรงจำผมแน่.. แต่ติดตรงคำที่ว่า ‘โรงเรียน’ มันทำให้ตัวผมที่นั่งมึนมาตอนตื่นนอน ตาสว่างขึ้นมาทันที

‘โรงเรียน’  ‘หอพัก’ ‘ลงทะเบียนก่อนเก้าโมงเช้า’ ชิบหาย!

โรงเรียนประจำที่ผมจะต่อปีนี้อยู่ไกลจากบ้านพอสมควร..  ไม่สิ.. ไกลสุด ๆ เลยมากกว่า..!!

 

ด้วยเหตุนี้เอง  ตัวผมตอนนี้เลยนั่งอยู่บนรถตู้ที่พ่อและแม่จัดหามาให้สด ๆ ร้อน ๆ ดูเหมือนคนขับที่หน้าเหมือนหมีตอนจำศีลจะเป็นคนรู้จักของพ่อมาก่อน  เขานั่งขับรถแบบเชื่องช้าไปในทางลับ(?) ที่มองยังไงก็ภูเขาชัด ๆ

คุณพ่อคุณแม่ที่แสนดี  ที่ตกลงกันอย่างดีตั้งแต่เมื่อวานว่าพ่อและแม่จะมาส่งด้วยกันทั้งคู่ ดันพร้อมใจกันปะทะคารมอีกรอบก่อนไปโรงเรียน  และจากที่อ่านความคิดของพ่อแล้ว..  ดูเหมือนพ่อจะเอาจริงในรอบเดือน  คงอีกนานกว่าจะจบ..

แถมก่อนจะออกจากบ้านพ่อดันสร้างเรื่องทำให้ห้องผมคงโดนลื้อกระจุยช่วงไม่อยู่แน่ ๆ

“ถ้าไปเจอเด็กผู้หญิงที่ชอบ  พ่อขออย่าง..  อย่าหาเหมือนแม่แกนะ..  ไม่งั้นแกจะได้รู้ซึ้งถึงชีวิตพ่อแน่  พยายามเข้านะ..”

ตอนแรกผมนึกว่าพ่อพูดเล่น (ถึงแม้จะอ่านความคิดของพ่อ  ที่มีแต่ ‘อย่าเป็นเหมือนฉัน ๆ’ ) เลยพยักหน้ารับไป  แต่ดูเหมือนคุณแม่จะโกรธมากเอาการ..

 

“อีกห้านาทีก็ถึงแล้วล่ะ เจ้าหนู” คุณลุงคนขับรถที่หน้าเหมือนหมี (ขอเน้นว่าตอนจำศีล) พูดขึ้นมาพร้อมกับอ้าปากกว้างหาว

“ไอ้ทางลับนี้... เร็วขนาดนั้นเลยหรอครับ ?” ผมถาม  ขณะที่มองทาง

สองชั่วโมง..  มันเร็วขึ้นแค่สามสิบนาทีถ้าเทียบกับขึ้นทางตรง  แต่มันก็น่าจะมีทางลับทางอื่นที่ดูดีกว่า ‘ภูเขา’ บ้างสิ..

((ไม่ใช่ทางลับอะไรหรอก  แค่ขับในโซนนี้แล้วมันจะสบายกว่าเท่านั้นเอง  กลับไปจะได้หลับเลย))

“แน่นอนอยู่แล้ว  ทางนี้ตัดจากด้านหน้าเลยนะ  โผล่หน้าโรงเรียนพอดี”

แน่นอนว่า  ผมรู้ความจริงหมดแล้ว  เลยได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ  ก่อนจะนั่งขัดสมาธิ

..สมาธิ..  สมาธิ..  อย่าเผลออ่านใจ..  อย่าเผลอ..

การอ่านใจด้วยพลัง EMP นั้น  อาจจะดูดีมากในสายตาคนอื่น  แต่สำหรับผมแล้ว  โดยส่วนตัวไม่อยากจะมีมันด้วยซ้ำ  ทรมานทุกครั้งเวลาอยู่ใกล้คนอื่น  เหมือนความคิดคนอื่นเป็นของเรา แล้วตีกันอยู่ในหัวมาตลอด  จนแทบจะขาดใจตาย

ถึงแม้จะทนมาสี่ปี จนเริ่มระงับได้  แต่ก็ใช่ว่าจะระงับได้หมด  ขนาดที่บ้านยังต้องปลูกสวนต้นไม้ไว้ในห้องนอนเพื่อเป็นจิตรบกวนไม่ให้ไปยุ่งกับเรื่องบ้านอื่น..

((ทำสมาธิด้วยแหะ  แหม ๆ  ดูภายนอกดูเป็นคนที่ทำท่าจะฆ่าตัวตายก็ไม่แปลกใจ เลยนะเนี่ย..  ไม่น่าเชื่อ..))

ผมเผลอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว..

เย็นไว้.. !

“ถึงแล้วเจ้าหนู~”

เอี๊ยด... !!!

            เสียงรถเบรกดังขึ้นมาทั้ง ๆ ที่ผมยังอยู่ในรถตู้  ผมมองลอดผ่านหน้าต่าง..  รถลิมูซีน จอดอยู่หน้าตึกเรียนเป็นเหมือนจุดเด่นมากกว่าตัวอาคารสีขาวซะอีก  ผมเดาออกว่าคงเป็นบ้านลูกคนหนูของที่ไหนซักแหง  แต่จะเกิดอะไรขึ้นก็รู้อยู่แล้ว..

            “ลุง..  ช่วยไปจอดหลังโรงเรียนได้ไหม ?”

            ((หือ.. หลังโรงเรียน ? ..  เจ้าหนูคนนี้แปลกพอ ๆ กับคนในครอบครัวเลยแหะ))

            ผมเกือบจะหลุดปากพูดออกไปแต่ก็ทำใจเย็นไว้ทันก่อนจะมองผ่านหน้าต่าง  รถตู้เคลื่อนหน้าไปโดยไม่มีเสียงตอบรับจากคนขับ  คงเป็นวิธีการขับรถของลุงแกล่ะมั้ง..

            รถลิมูซีนสีขาวจอดสนิท  ร่างของพ่อกับคนที่ท่าทางน่าจะเป็นลูกชายหญิงอีกสองคนเดินลงจากรถด้วยท่าทางดูดีเกินคาด  จากที่มองผ่านน่าจะเด็กกว่าผม..  โชคดีไป  ถ้ามีคนรู้จักเป็นคนโด่งดังกลับบ้านไปคงมีการต้อนรับจากเพื่อนบ้าน  รวมถึงโดนพ่อบ่นยาวเรื่องหางานเข้าบ้านแน่..!

            แต่ประเด็นหลักที่ทำให้ผมต้องตัดสินใจไปเดินเล่นฆ่าเวลา ก่อนจะสมัครก็มาอยู่ตรงหน้านี้แล้ว..

            ร่างของคนมุ่ง ทั้งนักเรียนและผู้ปกครองยืนมุ่งมองเจ้าของรถลิมูซีนคันนั้นนับสี่สิบคน แล้วทำท่าว่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ  ถ้าหลุดเข้าไปได้ปวดหัวตายแน่..

            รถตู้สีเทาจอดอยู่หลังโรงเรียนอย่างนุ่มผิดกับท่าทางของตัวรถ..  ผมแบกกระเป๋าถือที่จัดไว้เมื่อคืนก่อนลงมาจากรถ  คนขับรถมองผมด้วยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทางอะไรมาก  ผิดกับความคิดที่ดังขึ้นว่า ‘ประหลาดคน’ อย่างต่อเนื่อง

            ผมยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะก้มหัวให้  คนขับรถตอบรับพูดว่าได้เงินจากพ่อแล้วก่อนจะขอตัวกลับก่อน  ผมโบกมือให้ก่อนจะตะโกนดัง ๆ ถึงเรื่องที่เขาคิดมาตลอดทาง

            “รีบกลับบ้านไปเปลี่ยนกางเกงในเร็ว ๆ น่ะครับ~~  แล้วก็วันหลังอย่าใส่กางเกงในภรรยามาอีกล่ะ~~ !!”

            เท่านั้นแหละ..  รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงคล้ายรถตู้ตกหน้าผา  มันส่งเสียงดังเหมือนกับคนขับชะงักไป  ผมแอบยิ้มก่อนจะหัวเราะเบา ๆ  ยังไงซะก็ไม่มีคนได้ยินตอนผมหัวเราะนี้นะ

            ((เจ้าหนูนั้น.. รู้ได้ยังไงนะ.. ))

            ความคิดดังลั่นขึ้นมาในหัว  ผมอมยิ้มก่อนจะแบกกระเป๋าเดินเข้าทางหลังโรงเรียน  ประมาณยี่สิบนาทีก็คงจะถึงที่ลงทะเบียน  และคงเป็นเวลาที่คนมุ่ง หายไปกันหมดพอดี..

            ติดนิสัยแกล้งคนแบบแม่มาแบบนี้พ่อจะว่าไหมนะ..

 

            “ลงทะเบียนที่นี้สินะครับ”  ผมพูดด้วยน้ำเสียงเบาเมื่อเห็นว่าพนักงานรับหน้าที่ลงทะเบียนหอพักทำสีหน้าที่เดาไม่ออก..  น่าแปลกใจที่คนตรงหน้า..  ไม่สิ  ตั้งแต่เข้าห้องนี้มารู้สึกเหมือนจะอ่านใจหรือสัมผัสถึงพลังไม่ได้แม้แต่น้อย  หรือเพราะว่าทั้งห้องลงทะเบียนเหลือแค่ผมกับพนักงานแค่สองคน

            “จ๊ะ  ลงชื่อตรงนี้นะ” พนักงานสาวยื่นกระดาษให้พร้อมกับปากกา  ผมรับมาเซ็นชื่อตัวเองก่อนจะยื่นคืนให้  เธออ่านรายละเอียดสั้น ๆ ก่อนจะหยิบกุญแจให้เหมือนรู้ตัวอยู่แล้ว..

            เวลาอย่างนี้ดันรู้สึกอยากจะอ่านใจคนตรงหน้าซะจริง ๆ..!!

            ดวงตาสีฟ้าออกน้ำเงินส่องประกายระยิบระยับ  จ้องมองมาที่ผมด้วยสีหน้าที่คาดเดาไม่ออก..  พนักงานคนนี้น่าตกใจและน่าสนใจไปในเวลาเดียวกัน..  ผมคิดอย่างระแวงก่อนจะหยิบกุญแจใส่กระเป๋า

            “ยูเสะคุง.. อืมม..  ยินดีต้อนรับจ๊ะ”

              ผมพยักหน้ารับก่อนจะก้มหัวให้สักพัก  ก่อนจะนึกขึ้นได้ระหว่างทางเดินมาเรื่องที่บังเอิญไปอ่านใจเขาแล้วรับรู้ถึงระเบียบข้อบังคับหลังจากลงทะเบียน..

            “ทาคาซากิ.. ยูเสะ..  รายงานตัวครับ..”

Bucshy : ขออภัยถ้าแคสไม่เนียนตามข้อมูลที่ให้ไว้รวมถึงยังมั่วอยู่นิด ๆ =w=