|
ลอยละล่อง ท่องไป ในภิภพ จุดบรรจบ คือที่ใด ไม่แน่วแน่ เมื่อไร้รูป ไร้ชีวิต จิตผันแปร ราวฝุ่นผง ไม่แยแส แก่สิ่งใด
เริ่มหลงลืม เรื่องชีวิต ตอนยังอยู่ สุขทุกข์เศร้า มิรับรู้ มิสงสัย เหมือนหมอกม่าน ผ่านดวงตา ฝ้าเป็นไต มองคล้ายคล้าย ในภาพฝัน นิรันดร
รอแรงกรรม หนุนนำส่ง คงรู้สึก จะทะยาน หรือดิ่งลึก หนาวหรือร้อน เย็นสบาย หรือแห้งเหือด หรือเปียกปอน แล้วแต่กรรม จะตัดรอน ลิขิตไป
คนยังอยู่ จึงควรสร้าง ทางกรรมตน จะเป็นผล เมื่อดับสิ้น อายุขัย ต้องล่องลอย เป็นอากาศ อยู่ต่อไป หรือไปเกิด เป็นสิ่งใด ใครกระทำ
นอกจากตน เพียงคนเดียว ที่มีสิทธิ์ อิทธิฤทธิ์ มนตร์ใด ไม่อาจล้ำ เรื่องของตน ทางของตน ตนกระทำ และนี่คือ ทางแห่งกรรม จองจำเอย
18-11-54
|