 พฤศจิกายน 2551  |
| อา. |
จ. |
อ. |
พ. |
พฤ. |
ศ. |
ส. |
| | | | | | 1 | | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | | 30 |
|
|
|
 |
|
View : 141 Post : 0
16 กันยายน 2550
ชื่อตอน : จะมีมั้ย
เกริ่นเรื่อง : มองดูตัวเอง
วันที่ 16 /09 /50 วันที่เริ่มอัพไดอารี่หลังจากไม่ได้ทำมาชาติกว่า ..... วันนี้ได้ไปอ่านไดอารี่ของพี่คนหนึ่งมาและได้เห็นถึงความพยายามและความฝันของพี่คนนั้นจนเราต้องมามองตัวเองว่าเราฝันได้เท่าพี่คนนั้นหรือเปล่ากว่านิยายที่แต่งจะโดนใจคนเป็นล้านๆกว่านิยายเรื่องนั้นจะกลั่นมาจากสมองจนเป็นตัวหนังสืออยู่หน้าจอสี่เหลี่ยมที่สามารถใช้คำพูดและเล่าเรื่องให้คนที่จ้องคอมอยู่ต้องใจสั่นไหวไปด้วย .... มันยากนะเรากลับมามองตัวเองว่าเราอยากได้อะไรกันแน่ครั้งแรกที่เขียนนิยายเพราะความคิดแบบบ้าๆที่คิดไว้ว่าท้าตัวเองว่าเด็กอายุแค่ 14 ย่าง 15 อย่างเราก็สามารถมีหนังสือที่ได้รับตีพิมพ์ได้เหมือนกันจึงได้เริ่มมาแต่งนิยายในเด็กดีคอยเฝ้าใจจดใจจ่อกับคอมเม้นและจำนวนแฟนพันธ์แท้ที่เพิ่มขึ้นทุกวันๆ แต่ว่าความคิดบ้าๆแบบนั้นได้หายไปจากใจจริงๆเมื่อไดของพี่คนนั้นเค้าไม่ได้ต้องการแค่ชื่อเสียงหรือว่าอะไรมากมายแต่เค้ารักที่จะยอมอดทนนั้งรีไรท์นิยายของตัวเองจนสุดความสามารถผิดกับเราที่มัวแต่ลังเลจนกระทั่งเริ่มคิดว่าชาตินี้ถ้าพระเจ้ายังเมตตาขอให้เด็กคนนี้ได้มีหนังสือของตัวเองซักเล่มนึงก็ยังดี .... อาจจะดูมากไปหรือไมใหมาะสมแต่ยังไงก็อยากจะขอให้ความคิดปรารถนาในข้อนี้เป็นจริงซะเหลือเกินการแต่งนิยายและสร้างสรรค์บุคคลที่ทำให้คนอื่นสุขใจมันเป็นสิ่งที่มีความสุขที่ถ้าใครไม่เคยเริ่มแต่งจะไม่มีวันรู้เลยจริงๆถึงแม้ว่าเราไม่ใช่คนที่จะมีหนังสือเป็นของตัวเองในตอนนี้แต่ก็รู้สึกดีจริงๆที่ได้รู้จักเพื่อนๆและสามารถแต่งนิยายให้จบได้ทั้งที่ไม่ใช่คนที่ทำอะไรได้จบเป็นขั้นเป็นตอนซักอันเดียว ไดอารี่ฉบับนี้อาจจะไม่ได้ถูกรับการเปิดนอกจากเราแต่ยังไงนี่ก็คือสิ่งที่อยากจะบอกให้กับตัวเองว่าจะเลือกที่จะเดินกลับไปในเส้นทางเด็กที่ไร้จุดหมายวันๆเรียนให้จบๆหรือจะยอมเหนื่อยอีกเป็น 3 เท่าเพื่อความฝันที่หลายคนต่างร้องไห้และแสงไฟริบหรี่ในการที่จะประสบความสำเร็จ .... เรามักจะโกรธที่พ่อกับแม่หาว่าเรื่องที่เรากำลังทำมันไร้สาระเราจึงเริ่มมีความรู้สึกใหม่อีกความรู้สึกคือ การประชด ... เราคิดถึงขั้นว่าถ้านิยายผ่านเราจะเอาไปยืนถือให้พ่อได้เห็นว่าเห็นม่ะ !!!!! สิ่งไร้สาระนี้ได้มีตัวตนบนกระดาษแล้ว .... ยิ่งคิดก็ยิ่งขำเราคิดว่าการที่เรื่องกว่าจะผ่านสนพ.มันคงจะไม่ยากเย็นอะไรแต่ก็ไม่ถึงกับง่ายความจริงแล้วมันยากยิ่งกว่านั้นนักเขียนอีกเป็นพันๆคนรอคอยที่จะให้ความฝันแบบเดียวกับเราเป็นจริง ... โลกของนักเขียนนี้จะมีช่องว่างให้คนนิสัยอย่างเราได้เข้าไปยืนอยู่บ้างมั้ยนะ ..............
|
|
