วันนี้Irma  จะเอาส่วนหนึงของนิยายเรื่อง Aquisiaมาเปิดเผยกันให้เห็นคร่าวๆนะเจ้าคะ  นี่คือตอนที่4 ภารกิจวังน้ำแข็งเจ้าค่ะ

   หิมะโปรยปรายดุจดังสายฝน  ลมหนาวอันเย็นยะเยือกพัดผ่านร่างของคนทั้งสองไปพร้อมกับการต่อสู้ที่เพิ่งจบลง...
     "ก็ข้าไม่ได้หมายความว่าโลกนี้จะขาวสะอาดและดีงามเสมอไปนี่"  เด็กสาวร่างสูงหนาเอ่ยด้วยท่าทางนิ่งสงบราวกับทะเลลึกที่ซ่อนคลื่นยักษ์ไว้ภายใน  สายลมเย็นเยียบพัดผ่านไปอย่างแผ่วเบา
      ดวงตาสีน้ำตาลใสคู่สวยทอประกายประหลาด  ร่างของอสูรหนุ่มเผ่าอาบิสที่ทรุดลงกับพื้นดินเพราะพ่ายแพ้จากการต่อสู้มองเธอด้วยสายตาตกตะลึง  เมื่อตนสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่แม้แผ่ออกมาจางๆ  แต่กลับมุ่งมั่นเป็นที่สุด!
     "แล้วเจ้าหมายความว่าเช่นใดกัน!?  อย่าเอาชั่วไปป้ายใส่สิ่งอื่นหน่อยเลย!  ตัวเจ้าเองก็เป็นฝ่ายเดียวกับโลกมิใช่หรือไร?"
     "มันก็ใช่..."  เรนีย์ในร่างเด็กสาวตอบ  "แต่ในขณะเดียวกันมันก็ไม่ใช่"
     "เจ้านกสองหัว!"
     "เจ้าเปรียบข้าดีเกินไปกระมัง?  เนื้อแท้แล้วข้าอาจชั่วกว่านั้นนับพันหมื่น  ใครจะรู้?"  ร่างสูงว่าพลางเลิกคิ้วขึ้น "รึเป็นเจ้า?"
     "อย่ามายอกย้อน  ยัยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!" นูคีนตวาดใส่
     "อย่าบอกข้านะว่าตอนเด็กเจ้าไม่เคยกินนมแม่เจ้า!  เจ้าถึงได้มาว่าข้าเช่นนี้ แม้แต่ตัวเจ้าเองก็เถอะ ผ่านช่วงเวลานั้นมาไม่ถึง10ปี  ยังจะกล้ามาว่าข้าอีกหรือไร!"  เจ้าของเรือนผมยาวถึงกลางหลังสีน้ำตาลสวยเองก็เริ่มปล่อยคลื่นยักษ์ที่เก็บซ่อนไว้ออกมาเช่นกัน
     "โลกนี้น่ะ  ก็ไม่ได้ดีอย่างที่เจ้าว่า  ส่วนที่งดงามเอง  ก็ล้วนสร้างขึ้นมาจากชีวิตของผู้อื่นทั้งนั้น  เพราะการดำรงอยู่ได้ของชีวิต มันก็ต้องมาจากชีวิต  เพราะฉะนั้น จึงไม่มีสิ่งได้ในโลกที่ดี  สะอาด  หรือบริสุทธฺได้ทั้งหมด "
     "แต่ในขณะเดียวกันที่เจ้าปฏิเสธข้าในการที่จะฟื้นฟูเผ่าของเจ้าให้เจริญขึ้นมาอีกครั้งด้วยเหตุผลที่ว่า  'ไม่ต้องการมีชีวิตอยู่บนกองซากศพเหมือนอย่างเผ่าอื่นๆที่เจ้าว่าว่าชั่วร้ายนักหนาดังเช่นมนุษย์  หรือปิศาจ'  นั่นก็แสดงว่าเจ้ายอมรับที่จะกลายเป็นอาหาร  เป็นทาส  เป็นสิ่งที่ชีวิตที่ถูกเหยียบย่ำ  เป็นเผ่าแห่งความต่ำต้อย  เป็นแท่นกระดูกแห่งรากฐานของความเจริญของชนเผ่าอื่นๆแล้วใช่ไหมล่ะ!?"  แสงสีนิลเส้นบางๆที่อาบไล้ด้วยประกายสีทองสว่างราวแสงจากตะวันและจันทราในคราดียวกันวาดเป็นเส้นตรงผ่านหน้าหัวหน้าเผ่าอาบิสหนุ่มอย่างรวดเร็ว

     "ว่ายังไง!?"

คำถามเดิมถูกเอ่ยซ้ำพร้อมกันกับดาบคาริคาที่จ่ออยู่ตรงหน้าของเขา  ปลายดาบจรดอยู่ที่ปลายจมูก  รัศมีกดอัดนั้นกระจาออกมาจากร่างสูงหนาบางๆ

...หากเป็นเด็กสาวคนอื่นทั่วๆไป  หรือนักสู้ผู้กล้าคนไหนๆ  เขาคงจะซัดจนปลิวถลาไปไกล  ไม่ให้มาหมิ่นศักดิ์ศรีเขาได้อย่างนี้แน่...
...แต่บังเอิญว่า  เธอคนนี้ไม่ใช่...
...ราวกับยิ่งใหญ่  ดุจดั่งราชันย์...

     "หากตัวเจ้าไม่คิดถึงชีวิตเจ้า  ก็ขอให้คิดถึงจิตใจของเหล่าสตรีและเด็ก  ไปจนถึงผู้เฒ่าในเผ่าเจ้าด้วยเถิดว่า  เขาจะเป็นเช่นไรหากถูกกดต่ำลงจนเป็นทาสหรือเชลยศึก" แววตาของเด็กหญิงเผยให้เห็นถึงความผิดหวังและเจ็บปวดอย่างชัดเจน
      "เจ้าเองก็คงจะเคยรู้เห็นมาบ้างใช่รึไม่?  ว่าสตรีและเด็กที่ตกอยู่ในสถาวะนั้นจะเป็นเช่นไร  ในชนเผ่าที่ไร้ซึ่งเศษเสี้ยวของคำว่าศีลธรรมภายในหัวใจ" น้ำเสียงนั้นกังวานและบาดลึกลงไปในใจผู้ฟัง  เหล่าใบไม้สีขาวที่ไหวให้กับสายลมอีกระลอกหนึ่งส่งเสียงราวกับขอความเห็นจากหัวหน้าเผ่าหนุ่ม
     "ข้าเข้าใจในความลำบากใจของเจ้าดีที่ต้องใช้ชีวิตอย่างมีสุขสบายที่กลางความทุกข์โศกเศร้า  เจ็บปวด  สูญเสีย  หรือแม้กระทั่งบนกองศพกองเลือดของผู้อื่น  แต่เจ้าก็โปรดเข้าใจด้วยว่าโลกทั้งใบไม่อาจคิดเช่นนั้นกับเจ้าได้  เพราะหากเป็นเช่นนั้นไซร้จะมีวัฏจักรแห่งโ,กขึ้นมาเพื่อการใด?  แม้ลำพังความคิดแบบเจ้ามันก็จะไม่มีปัญหาเท่าไรถ้าหากว่าเจ้าอยู่ในทวีปแถบตะวันออกเฉียงใต้ที่อุดมสมบูรณ์  อีกทั้งยังค่อนข้างสงบ  ปลอดภัยจากเหล่าอสูรกายเผ่าอื่นที่พร้อมจะทำลายล้าง  แต่ที่นี่คือทวีปเหนือนะ!!  ถ้าเจ้าไม่ฆ่าแล้วชนเผ่าของเจ้าจะมีชีวิตอยู่รอดโดยการเป็นมังสวิรัตหรือไร?  ท่ามกลางความหนาวเหน็บ  มืดมิด  และอันตรายเช่นนี้น่ะ!  แม้กระทั่งโซ๊ค  แห่งเผ่าโซกาสหายเจ้า  เขายังคิดเลยว่าเผ่าของเจ้าสูญสลายไปแล้ว  และเขาก็แค้นมากจึงออกล่าพวกอสูรกายไม่ได้หยุด"

"...โซ๊ค..."

    ผู้นำเผ่าอาบิสเอ่ยชื่อเพื่อนของตนออกมาอย่างแผ่วเบา  โซ๊คแห่งเผ่าโซกา  หมียักษ์แห่งทวีปเหนือเพื่อนตายของเขายังนึกถึงเขาอยู่อีกหรือ?
     "ครานี้ก็สุดแล้วแต่เจ้าล่ะว่าจะเลือกทางใด?  เพราะการตัดสินใจครั้งนี้ของเจ้า  หมายถึงชีวิตทั้ง200ชีวิตที่จะเป็นอย่างไรต่อไป  เพราะถึงอย่างไรเสีย  ทุกคนก็พร้อมที่จะทำตามความต้องการของเจ้าอยู่แล้วนี่"  ปลายดาบคมกริบที่จ่ออยู่ตรงหน้าเขาถูกลดลง  และเก็บเข้าฝักดาบไปในทันที  ก่อนที่ร่างสูงหนาจะเดินจากไปโดยไม่ใส่ใจเขาอีก
"ตอนนี้ข้าก็ทำได้แค่หวัง...หวังว่าเจ้าจะเข้าใจถึงความจำเป็นที่จะต้องฆ่า  แม้ว่าการฆ่านั้นมันจะไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนที่มีความคิดแบบพวกเราก็ตาม"