รถไฟฟ้ามาหานะเธอ...

แค่ชื่อเรื่องก็บอกได้เลยว่าแปลก

แต่มันก็ยิ่งทำให้อยากดูมากขึ้น

นักแสดงที่รู้ก็มีแค่พี่เคนคนเดียว

ตัวอย่างหนังก็ไม่ใช่เคยดูมาก่อน

แต่พอรู้ตัวอีกทีก็ตีตั๋วไปดูสองรอบแล้ว ...^^

...นี่แหละหนอ ความแปลกของคน

สองรอบกับสองแก๊ง แก๊งแรกมีกันสองหน่อ

แต่แก๊งที่สอง รวมๆแล้วเกือบสิบกว่าคน

อารมณ์ของหนังจะแตกต่างไป ส่วนหนึ่งก็มาจากคนที่ไปด้วย...

จริงไหมคะ ?

ดูรอบที่สอง กลับทำให้น้ำตาไหลเอาดื้อๆ

ประโยคเด็ด " เป็ด...ฉันกินข้าวคนเดียวมาสองเดือนแล้วนะ "

ยังเป็นประโยคอันดับหนึ่งที่ฉันยกให้

และประโยค " คนเราที่ไม่ได้เจอกัน จะเป็นแฟนกันได้ไง "

อันนี้ในความเห็นของฉันว่ามันไม่เสมอไปหรอก

คนไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่หากมีรักที่มั่นคงต่อกัน

ฉันเชื่อว่า แม้จะมีอุปสรรคหนักแค่ไหน พวกเขาจะฝ่าฟันกันไปได้ในที่สุด

ส่วนของนักแสดง ทำให้ฉันหลงรัก "คริส หอวัง" และ "พี่เคน" มากยิ่งขึ้น

คริสถ่ายทอดอารมณ์คนเหงาออกมาได้ยอดเยี่ยม

แตกต่างจากในชีวิตจริงของเธอ

เช่นเดียวกับพี่เคน ที่ยังทำให้เรายังเชื่อว่า พี่แกยังไม่ได้แต่งงาน

ยังไม่ได้มีลูก ^^ ใช่แล้ว พี่เคนหล่อมาก

ภาพ 'คุณลุง' คนนั้นยังติดอยู่ในใจ

หนังเรื่องนี้สนุก เรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากเราไปได้ไม่น้อย

เสียน้ำตาก็ด้วย

สองรอบกับสองอารมณ์ ทำให้เราได้เริ่มรู้จักใจของตัวเองด้วย

บางที ชีวิตเราอาจเหมือนเหมยลี่ก็ได้

...I hope so +555...