สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ลมหวน

ตอนที่ 16 : ผู้ชายในไดอารี่


     อัพเดท 10 ธ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักเศร้าๆ
Tags: รักแรก, อกหัก, แฟนเก่า, เรื่องเศร้า, เสียใจ
ผู้แต่ง : มอคค่าปั่นใส่วิป ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มอคค่าปั่นใส่วิป
My.iD: http://my.dek-d.com/mocca-frappe
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 25 Overall : 2,111
62 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 17 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ลมหวน ตอนที่ 16 : ผู้ชายในไดอารี่ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 104 , โพส : 6 , Rating : 4 / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Chapter 16

ผู้ชายในไดอารี่

            บนชั้นหนังสือของฉัน มีสมุดไดอารี่ที่ฉันไว้เขียนเกือบยี่สิบเล่ม เพราะตอนเด็กๆ ฉันมักเขียนหนังสือผิดและไม่ค่อยจะยอมอ่านหนังสือ แถมยังชอบเก็บตัวอยู่ในห้องคนเดียว แม่เลยบังคับให้ฉันเขียนไดอารี่ให้ท่านอ่าน โดยมีเงื่อนไขว่า ฉันไม่ต้องเล่าให้ฟังก็ได้ ว่าไปโรงเรียนแล้วเป็นยังไง แต่ต้องเขียนไดอารี่ส่งท่านทุกวัน แล้วแม่ก็จะตอบฉันกลับมาในไดอารี่แต่ละวัน มันจึงเป็นเหมือนสมุดบันทึกความรักของเราแม่ลูก และทำให้ฉันชอบที่จะเขียนอะไรต่อมิอะไรใส่ในไดอารี่เอาไว้  

            ผู้คนในไดอารี่ของฉันหมุนเวียนเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ตามแต่โลกจะหมุนเวียนให้ฉันไปเจอใคร แต่มีอยู่คนนึง ที่เขาไม่เคยได้ออกจากไดอารี่ของฉันเลย นับแต่วันที่เขาได้เข้ามาอยู่ในไดอารี่ของฉัน ย่อหน้าสุดท้ายในแต่ละวันของไดอารี่ มันคือความในใจของฉันถึงพี่จีน ฉันรักเขาแค่ไหน คิดถึงเขามากแค่ไหน วันที่ฉันไม่สบาย วันที่ฉันไปเที่ยวคนเดียว ดูหนังคนเดียว กินข้าวคนเดียว ฉันอยากให้เขามาอยู่กับฉันมากแค่ไหน และในหลายๆ เล่ม มันกลายเป็นแค่ความรู้สึกที่คิดไปเอง ว่าพี่จีนจะกลับมา

            วันนี้ ผู้ชายในไดอารี่คนนั้น ไม่ได้อยู่แค่ในไดอารี่อีกแล้ว เขาออกมาโลดแล่นในสายตาของฉันอีกครั้งหนึ่ง ผู้ชายที่รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของฉันหยุดเต้น ผู้ชายที่มีสายตาที่มองมาที่ฉันแล้วเหมือนโลกหยุดหมุน ผู้ชายคนที่ฉันแค่เอื้อมมือออกไป ฉันก็จะได้จับมือของเขา และวันนี้ฉันไม่ต้องวิ่งตามหาเขาจนเหนื่อยอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อตอนนี้ เขามายืนอยู่ตรงหน้าฉันนี่แล้ว

            พี่จีนถือโอกาสนั่งแช่อยู่ในห้องฉัน หลังจากที่เขาเข้ามาช่วยฉันปลดผ้าม่านทุกผืนในบ้านลงมาซัก ในวันอาทิตย์ที่แดดสดใสจนน่าจะหยิบทุกอย่างในบ้านออกมาซักตากแดดให้หมดแบบวันนี้  

            ฉันมองนิ้วเรียวของพี่จีนที่ไล่ไปตามหนังสือบนชั้นทีละเล่มละเล่มอย่างชวนดึงดูด เขาว่ากันว่ามือของฉันศิลปินมักจะเรียวยาวสวย ฉันมือมองตัวเอง ที่ตอนนี้กลายเป็นมือแม่บ้านที่เล็บกุดเพราะแช่น้ำบ่อยกว่าจับพู่กันแล้วนึกขำ ส่วนมือพี่จีนนั้น ยังคงสวยเหมือนมือศิลปินไม่ผิดเพี้ยน

            พี่จีนไล่หนังสือมาจนถึงชั้นที่วางไดอารี่ เขาหันมายิ้มให้ฉันก่อนจะไล่นิ้วไปตามปีของไดอารี่ แล้วไปสุดที่เล่มเมื่อแปดปีก่อน แล้วเขาก็หยิบมันออกมา ฉันจะคว้ามันเอาไว้ ไม่อยากให้เขาอ่าน แต่ไม่ทันแล้ว พี่จีนยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะยกสมุดขึ้นสูงสุดมือ ไม่ให้ฉันคว้าเอาลงมาได้

            “พี่จะเริ่มอ่านที่ปีนี้แหละ อยากรู้ ว่าพราวรักพี่ได้ไง เมื่อแปดปีก่อน”

            “อันนั้นมันเป็นความลับของพราวนะ พี่จีนจะมาอ่านได้ไง”

            “ความลับไม่มีในโลก” คนอยากอ่านเถียงทันควัน ก่อนจะเดินผิวปากไปนอนกางไดอารี่อยู่บนเตียงของฉัน

            “นี่มันก็เตียงพราวนะ” ฉันบอก พยายามดึงขายาวๆ นั่นลงมา แต่มันไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว

            “พี่ไม่ได้ชวนพราวมานอนด้วยซะหน่อย จะไปทำอะไรก็ทำเถอะ เดี๋ยวพี่นอนอ่านอยู่นี่แหละ” ไม่พูดเปล่า ยังซุกหน้าลงบนหมอนฉันอีก ผ้าปูที่นอนพราวเพิ่งเปลี่ยนหมาดๆ ยังไม่ได้นอนเลย มาแย่งกันแบบนี้ได้ไง

            ฉันทิ้งพี่จีนไว้ที่เดิม ก่อนจะลงมาทำภาระกิจหลักของวันนี้ให้เสร็จ ก่อนที่ท่านเทวดาจะเปลี่ยนใจเทฝนลงมาเหมือนหลายๆ วันที่ผ่านมา ใกล้จะปลายฝนต้นหนาวเต็มทีแล้ว หัวใจของฉันเริ่มออกเดินทางไปหาความสดชื่นบนภูเขาสูงขึ้นมาอีกครั้ง รอบนี้ว่าจะเอ่ยปากถามพี่จีนก่อน ว่าอยากจะไปด้วยกันไหม ไม่งั้นฉันคงต้องมาตามง้อคนขี้งอน ที่หาว่าแฟนทิ้งไปเที่ยวอีกรอบแน่ๆ

            จนเย็นย่ำ พี่จีนถึงจะเดินลงมาจากห้องฉัน ไม่รู้ว่าอ่านไปได้กี่เล่ม แต่เห็นหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์อย่างนั้นแล้ว ฉันก็ไม่อยากจะคุยอะไรให้มันเข้าตัวไปมากกว่านี้แล้ว ในไดอารี่พวกนี้ มีความจริงจากฉันยิ่งกว่าให้ฉันพูดเองซะอีก พี่จีนยื่นไดอารี่เล่มเมื่อเช้ามาให้ฉัน ก่อนจะจูบแก้มฉันเบาๆ

            “พี่กลับก่อน จะไปทำงานต่อ”

            ฉันหยิบไดอารี่เล่มนั้นขึ้นมาดู ด้านหลังมีกระดาษเสียบแทรกเอาไว้อยู่ ฉันหยิบมันขึ้นมาดูแล้วยิ้มแก้มแทบปริ มันเป็นข้อความตอบไดอารี่ของฉันจากพี่จีน เหมือนอย่างที่แม่เคยเขียนตอบฉันเมื่อตอนเด็กๆ

            วันนี้เต้งบอกว่าจะเอารุ่นน้องมาช่วยทำเพอร์สเปคทีฟ โปรเจคจบ แต่ชื่ออะไรนะ จำไม่ได้ น่าจะไม่รู้จักแน่ๆ พอได้เจอหน้าแล้ว ก็รู้เลย ว่าไม่รู้จักมาก่อนแน่ๆ ปกติก็ไม่ค่อยสุงสิงกับรุ่นน้องผู้หญิงเท่าไหร่ พวกเธอมักมีเรื่องคุยที่ผมไม่ค่อยเข้าใจ ไอ้เราก็จำชื่อพวกแบรนด์เนมแปลกๆ ที่ไม่ใช่ภาษาไทยพวกนั้นไม่เก่ง เดินช๊อปปิ้งก็ไม่เก่ง พวกเธอก็มานั่งรอเราที่สนามรักบี้นานๆ ได้ไม่ทนเหมือนกัน วงจรชีวิตเลยไม่ค่อยได้เจอชนกับผู้หญิงสักเท่าไหร่ เผลอๆ บางทีมีวิ่งหนีด้วย ถ้าผู้หญิงพวกนั้นเดินมาหาผมพร้อมส้นสูงที่ราคาแพงกว่าค่าบ้านเช่าหลังที่อยู่

          เต้งทิ้งพราวไว้กับพี่ แล้วมันก็กลับไป อยากจะเตะมันอยู่เหมือนกัน ทิ้งให้อยู่กันสองคน ไม่ห่วงเลยสักนิด ว่ายังไม่รู้จักกันทั้งคู่ แต่พราวไม่เหมือนกับที่พี่คิดนะ แม้จะมาถึงแล้วจับทำความสะอาดบ้านซะยกใหญ่ ดูเป็นคุณนายอนามัยนิดหน่อย แต่เวลาได้ทำงานด้วยกันแล้ว พราวกลับรับฟังงานของพี่อย่างดี และทำตามได้อย่างที่ต้องการ จนแทบไม่ต้องบอกอะไรกันมากมายเลย แทบไม่น่าเชื่อว่านี่คือการทำงานร่วมกันของเราครั้งแรก

          แถมยังมีน้ำใจช่วยหอบงานไปที่ห้องพิพากษาอีก ยิ้มหวานๆ ที่ให้กำลังใจตอนก่อนสอบนั่น ดูชื่นใจจนพี่รู้สึกติดใจ อยากจะเห็นมันอีกเรื่อยๆ ขึ้นมาอีก

            แค่นั้นมันก็เป็นเหตุผลมากพอ ให้ผู้ชายคนนึงจะคอยส่งข้าว ส่งน้ำ ส่งกำลังใจให้ที่ผู้หญิงยิ้มหยุดโลกคนนั้นได้แล้วมั้ง

          ฉันพับกระดาษใบนั้นลงและเก็บแทรกไว้ในไดอารี่หน้านั้นเหมือนเดิม ก่อนจะยิ้มจนแก้มเหมือนจะแตก ฉันถือไดอารี่กลับขึ้นไปที่ชั้นหนังสือเหมือนเดิม และแน่นอน มันไม่ได้มีแค่กระดาษแผ่นนั้นแผ่นเดียว ยังมีอีกหลายแผ่น ที่เสียบสอดไว้ตามหน้าต่างๆ ของเล่มอื่นๆ อีกด้วย

            คิดแทบตาย จะชวนพราวไปเชียงใหม่ยังไงดี สุดท้าย แค่คุยธรรมดาก็สำเร็จแล้ว ตอนนั้นไม่เป็นบ้าตายก็ดีแค่ไหนแล้วนะ

          ‘แค่อยากรู้รังเกียจกันไหม ขอให้มันอย่าเป็นแบบนั้นเลย อยากได้ยินเสียง คนที่คุ้นเคย อยากจะเจอเธอคนเดิมที่เคยเจอกันเมื่อวาน หากพรุ่งนี้ทุกอย่างหมุนไป ฉันคนนึงจะยืนตรงที่เก่า อยู่เพื่อบอกเธอ คำที่ค้างใจ ต่อให้มันไม่มีวันเป็นจริงเลยก็ตาม ... อยากให้รู้ว่ารักเธอ

          ตอนอยู่บนดอยนั่น ดีดกีต้าร์เพลงนี้ให้พราวฟัง ไม่รู้ว่าจะเข้าใจไหม ??

            ฉันยืนกรี๊ดเบาๆ อยู่คนเดียวหน้าชั้นหนังสือ พี่จีนคนที่เขียนกระดาษใบนี้ ใช่คนเดียวกับที่ฉันรู้จักไหมเนี่ย ทำไมถึงได้ไม่เหมือนคนเดียวกันเลยหล่ะ

          ฟังมาตั้งหลายรอบแล้วนะ เพลงเธอหมุนรอบฉันเนี่ย แต่คืนนั้นมันเพราะกว่าทุกครั้ง ขนาดได้ฟังแค่หูเดียว หัวใจยังพองฟูขนาดนั้น แต่น่าจะเป็นเพราะ อีกหูนึงข้างๆ ก็ฟังเพลงนี้ไปพร้อมๆ กันด้วยละมั้ง

            การยอกย้อนด้วยตัวหนังสือแบบนี้ มันเป็นสไตล์พี่จีนชัดๆ เขาชอบเอาประโยคคำพูดของฉัน มาย้อนเถียงกับฉันอยู่เรื่อย งอนกันไปก็หลายที แต่คราวนี้ฉันกับรู้สึกเหมือนอายม้วนอยู่คนเดียวแบบนี้ ดีนะไม่มีใครมาเห็น

            แล้วฉันก็มือสั่นเล็กน้อย เมื่อถึงหน้าที่ฉันเขียนไว้ ตอนที่ฉันกับพี่จีนมีปัญหากันอยู่เรื่อยๆ สะสมเป็นความอัดอั้นตันใจของฉันที่มันทับถมอยู่ในใจ แต่สุดท้ายน้ำตาฉันก็ไหลออกมาจนได้ เมื่อประโยคเดียวในกระดาษที่แทรกอยู่ตรงนั้นคือ  

          พี่ไม่มีอะไรจะแก้ตัว นายจีนคนนั้นยังเด็ก และคิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลเท่านั้น

            ฉันกลั้นใจอยู่นาน กว่าจะเปิดไปถึงหน้าตอนที่เกิดอุบัติเหตุคราวนั้น ก่อนจะหยิบกระดาษที่พับอยู่หน้าสุดท้ายขึ้นมา หายใจลึกๆ เรียกความมั่นใจของตัวเองขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆ คลี่มันออกมาอ่าน

            เคยคิดว่า อยากจะกลับไปย้อนเวลากลับไปบอกเลิกพราวให้เรียบร้อย บอกเหตุผลที่มันไม่มีนั่นแหละ ว่าเลิกเถอะ เราแยกกันไปมีชีวิตของตัวเองกันเถอะ อย่ามายึดติดกันอีกเลย พี่อยากบินแล้ว ไม่อยากเดินไปกับพราวแล้ว วันนึงพราวจะเข้าใจเอง ว่าทำไมพี่ถึงอยากบิน

            ฉันพยักหน้าให้กับข้อความพวกนั้น ฉันรู้ ฉันรู้ดี ไม่ใช่แค่พี่จีนหรอก ที่คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล ฉันเองก็คิดอย่างนั้น เพียงแต่ตอนนั้น ฉันเรียกร้องอยากเข้าไปอยู่ในวิถีจักรวาลนั้น โดยไม่ได้ถามเจ้าของวิถี ว่าอยากได้หรือเปล่าต่างหาก  

          แต่วันนี้พี่ไม่อยากบินคนเดียวอีกแล้ว พี่อยากจะเดินไปกับพราว พี่ไม่อยากเป็นศูนย์กลางจักรวาลอีกแล้ว แต่พี่อยากเป็นโลกของพราว อยากมีพราวในโลกของพี่ ถ้ารักแรกของพี่กับพราวทำให้เราเจ็บปวด ก็ขอให้รักครั้งสุดท้ายของเรา เป็นของเราทั้งคู่ด้วยกันนะ

            ฉันปิดสมุดไดอารี่เล่มนั้นลง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียใจ แต่จะมีใครร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังได้แบบฉันไหม ทั้งๆ ที่หัวใจพองฟู อัดแน่นไปด้วยความรักแบบนี้ ถ้าฉันตายตอนนี้ คงจะมีสาเหตุเดียวคือ สำลักความสุขจนตายแน่ๆ

            ฉันเดินข้ามถนนไปที่ออฟฟิศพี่จีน ด้านในยังมีไฟเปิดอยู่ รถพี่จีนยังจอดอยู่ข้างหน้าเหมือนเดิม ฉันกดกริ่งอยู่สองที คนที่ฉันกำลังรอ เขาก็เดินยิ้มมาจากด้านใน ทันทีที่ประตูเปิด ฉันก็โผไปกอดเขาอย่างไม่รอช้า ฉันอาจจะเคยลังเลที่จะรักเขาอีกครั้ง เพราะกลัวเจ็บเจียนตายแบบที่ผ่านมา แต่จากนี้ไป ต่อให้ฉันต้องเจ็บอีก ฉันก็จะขอรักผู้ชายคนนี้สุดหัวใจอีกครั้งหนึ่ง 
 


 


ติดต่อพูดคุยกับไรท์เตอร์ได้ที่ ...

 
 



ผลงานเรื่องอื่นๆ 










 

มีเกมเล็กๆ มาชวนเล่นค่ะ !!!

ใกล้ปีใหม่แล้ว เลยอยากชวนมาเล่นเกมกัน ของรางวัลก็ไม่มากมาย เปนหนังสือกียองกับหมอแทน (เล่มใดเล่มหนึ่ง - เลือกได้) จำนวน 3 รางวัล 

คือไรท์เตอร์อยากรู้ว่า รีดเดอร์ชอบฉากดราม่าฉากไหนในเรื่องไหนมากที่สุด <กียอง - หมอแทน - พี่จีน> โดยช่วยบอกอารมณ์ ความรู้สึกเวลาอ่านฉากนั้นๆ ให้ฟังหน่อยนะคะ ว่ารู้สึกยังไง เช่น 

ไรท์เตอร์ชอบตอนที่กียองกับเจ้้าเอยผิดใจกันที่โอซาก้า แล้วกียองกลับมาหาเอยอีกครั้งหลังจากเกิดเรื่อง ในตอน "จงเติมความรู้สึกลงในช่องว่าง" เพราะรู้สึกว่า กียองรักเอยจริงๆ นะ แต่กียองจะทำยังไงให้เอยรู้สึกว่า รักอ่ะ รักมากๆ อย่าเลิกกันนะ อย่าหันหลังผมนะ ผมทนไม่ได้ถ้าไม่มีเอยนะ รู้สึกผิดที่ทำให้เอยเสียใจจากงานของตัวเอง แต่อย่าทิ้งผมไปนะ" อะไรแบบนี้อ่ะค่ะ #ยากไปไหม #รออ่านอยู่นะคะ 

(หมดเขต 15 ธันวาคมนะคะ)
ขอบคุณค่ะ

*** ร่วมเล่นเกมผ่านทางเฟซบุ๊ึคนะคะ *** 



 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ลมหวน ตอนที่ 16 : ผู้ชายในไดอารี่ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 104 , โพส : 6 , Rating : 4 / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#6 : ความคิดเห็นที่ 56
ชอบเหตุการณ์เลิกมันโอเคเลยนะ ดูสมกับชีวิตจริงทั่วไป และชอบคำเปรียบตรงที่จีนพร้อมจะวิ่ง แต่พราวเพิ่งจะหัดเดิน เราเข้าใจเลยนะ เพราะมีคนแบบนี้จริงๆ มันเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต ต่างคนต่างมีความฝันของตัวเอง บางคนโชคดีหน่อย รู้ว่าความฝันตัวเองคืออะไร เลยออกสตาร์ทเร็วกว่าคนอื่น ความตั้งใจ ความมั่นใจ สิ่งที่ทุ่มเทจึงมีมากกว่า ดังนั้นจีนเลิกกับพราวมันก็สมเหตุสมผลอยู่มาก ยิ่งประเภทบ้างาน จะยิ่งลำคาญคนโทรจิกเลยแหละ แต่เราว่าไม่เนียนตรงที่ แปดปีแล้วยังไม่ลืม จนสามารถร้องไห้เมื่อเจอหน้าอีกได้เลยเหรอ แถมตั้งแปดปี นางเอกเราก็ใจอ่อนกลับไปคบง่ายปานนั้นเชียว แล้วไม้จีบกันเป็นปี ไม่หวั่นไหวบ้างเลย แปดปีมันน่าจะเจือจางจน ภาพเก่าๆ มันเบลอ ที่สำคัญน่าจะทำให้พราวดูเก่ง กร้านโลกขึ้นหน่อยนะคะ เพราะคนที่ผ่านเรื่องเจ็บปวดไปได้ จะทำให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้นกว่านี้ ทำร้านขนมก็ไม่ใช่ว่าไม่เก่งนะคะ อาจจะให้ดูเป็นนักธุรกิจไปเลยน่าจะดีกว่า แต่ก็ยังรักศิลปะอะไรอย่างนี้ เหมือนเสน่ห์นางเอกยังมีน้อยเกินคะ เราชอบโครงเรื่องหลักนะคะ แต่ติดเรื่องดีเทลจริงๆ ไม่จำเป็นให้พระเอกหึงคนอื่นก็ได้คะ เพราะถ้าเพิ่มเสน่ห์นางเอกกว่านี้ พระเอกจีบยากกว่านี้ มันก็บีบหัวใจได้แล้ว ไว้รีไรท์ทีหลังตอนเล่มน่าจะดีนะคะ รักนะคะ จุ๊บๆ
Name : TeruTeru< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TeruTeru [ IP : 58.11.90.148 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2557 / 21:17

#5 : ความคิดเห็นที่ 55
drama มากเลยอะฉากแปดปีก่อนตอนเลิกกัน แต่ฉากจบของพี่จีนหวานเวอร์เลยนะ
Name : กุมมารน้อย [ IP : 14.207.40.191 ]
Email / Msn: kumyeah(แอท)hotmail.com
วันที่: 15 ธันวาคม 2556 / 16:25


#4 : ความคิดเห็นที่ 52
ชอบพี่จีนกะพราวที่สุด แต่จะให้บอกว่า..
ชอบตอนไหนที่สุด อันนี้ตัดสินใจไม่ได้จริง ๆ
เพราะพออ่านแต่ละตอนมันก็พาลจะร้องไห้อยู่หลายตลอด
ตอนนี้อ่านรอบที่สามก็ยังร้องไห้ได้เหมือนเดิม
บอกได้แต่ว่าฉากแรกที่ร้องไห้คือตอน "เพื่อนบ้าน"
นั่นคือการร้องไห้ไปกับพราวตอนแรก แต่ไม่ใช่ตอนเดียวที่ร้องไห้ เพราะพออ่านตอนต่อ ๆมาก็ยิ่งต้องร้องตามพราวตลอด บอกไม่ถูกว่าทำไมอ่านงานเขียนของ ไรเตอร์
แล้วมันอินไปทุกเหตุการณ์ หรือเพราะเราชอบเรื่องเศร้าแบบจี๊ดหัวใจแบบนี้
ก็เลยยิ่งชอบ ขนาดตอนล่าสุดออกจะแฮปปี้ก็ยังร้องไห้เลย
เวินเว่อซะเยอะ
อีกเรื่องที่ชอบคือ หากคิดจะรัก ต้องรัก
Name : : ) Tang ^_^< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ : ) Tang ^_^ [ IP : 111.84.130.83 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 ธันวาคม 2556 / 20:03

#3 : ความคิดเห็นที่ 51
ร้องไห้ตามเลย...พราววว


พี่จีนมีมุมนี้ด้วยอ่ะ -*-
PS.  ความรักจะมาเมื่อ ใ ด ... . ?
Name : CherrBiie< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CherrBiie [ IP : 171.96.41.46 ]
Email / Msn: cherrbiie_zeeza(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ธันวาคม 2556 / 17:51

#2 : ความคิดเห็นที่ 50
ซึ้งมาก 
Name : 24862< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 24862 [ IP : 49.230.186.50 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ธันวาคม 2556 / 09:21

#1 : ความคิดเห็นที่ 48
ซึ้งอ่ะ ร้องด้วย รออ่านตอนต่อไปนะคะ
PS.  การอ่านนิยายคือความสุขของซี ขอบคุณไรต์เตอร​์ที่น่ารักทุกคน
Name : ICCube< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ICCube [ IP : 166.147.104.165 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ธันวาคม 2556 / 23:40

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

SOSO Simulation of Soul Online

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android