คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Boy-Friend : เป็นแฟนกันไหม [Yaoi]

ตอนที่ 40 : [Din&Plang] อดีตรักลวงใจ...................05


     อัพเดท 20 พ.ค. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: yaoi, วาย, ชายรักชาย
ผู้แต่ง : Love2more ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Love2more Email : numheay(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/seesenner
< Review/Vote > Rating : 91% [ 11 mem(s) ]
This month views : 433 Overall : 116,826
2,098 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2624 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Boy-Friend : เป็นแฟนกันไหม [Yaoi] ตอนที่ 40 : [Din&Plang] อดีตรักลวงใจ...................05 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1414 , โพส : 26 , Rating : 100% / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

[Din&Plang] อดีตรักลวงใจ...................0ความสับสนที่เกาะกุมหัวใจ

 

 

            “ห้องพี่น่าอยู่ดีนะ” 

ผมนั่งมองผู้ชายตัวสูงเดินรอบห้องสำรวจข้าวของอย่างไม่เกรงใจคนเป็นเจ้าของห้องที่มองมันอยู่ หลังจากที่ขาดสติจนเกือบถูกรถจนตายคาถนนมันก็ไม่ยอมห่างตัวเลยครับ บังคับให้ผมบอกที่อยู่แล้วก็ใจดีมาส่งถึงที่ ผมควรดีใจไหมที่มีผู้ชายเสนอตัวให้อย่างนี้น่ะ มันก็คงแค่พูดเล่นกับผม มันคงไม่ได้เป็นเกย์หรอก ดูมาดแมนขนาดนั้น

มึงหยุดเดินรอบห้องกูสักทีสิ” ผมอดที่จะบอกไม่ได้ เมื่อมันทำท่าจะเปิดตู้เสื้อผ้า ไม่เข้าไปสำรวจห้องน้ำด้วยเลยล่ะ

ไม่รู้ว่าจะได้มาอีกเมื่อไหร่ก็ต้องสำรวจดูหน่อย” มันทรุดตัวนั่งข้างๆ ผมบนเตียงนอนหลังใหญ่ มันถือวิสาสะวิ่งเข้าห้องนอนผมตั้งแต่เปิดประตู้ห้องเข้ามาแล้วครับ ทำเป็นหน้ามึนใส่ทั้งๆ ที่มันน่าจะเรียกว่าหน้าด้านซะมากกว่า

กลับไปได้แล้วมึง” ผมไม่ค่อยชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัวมากนัก อาจเพราะผมมีความลับเยอะก็ได้มั้ง

พี่โอเคแล้วเหรอ” มันถามเสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความห่วงใย นัยน์ตาคมสะท้อนความรู้สึกที่อีกคนส่งมาให้ รุ่นน้องที่รู้จักกันไม่นาน คนที่เริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตผมในช่วงที่อีกคนพยายามตีตัวออกห่าง มันเป็นคนที่ผมรู้สึกว่าอยู่ด้วยแล้วสบายใจ

กูไม่เป็นไรหรอกน่า” บางทีผมก็กลัวสายตาที่มันมองมาอย่างรู้ทัน

ผมเป็นห่วงพี่นะ” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยน เลื่อนมือที่วางอยู่ข้างๆ กันมากุมมือที่กำลังสั่นของผมเอาไว้ ผมไม่ได้หวั่นไหวไปกับมันก็แค่ต้องการกำลังใจ ผมเม้มปากเข้าหากันแน่นแล้วเอ่ยคำที่อยากจะถาม

มึงกำลังทำอะไรวะวิทย์ มึงคิดยังไงกับกูกันแน่” เสียงเข้มที่ถามออกไปมันอาจจะดูสั่นเล็กน้อย ผมจ้องตากลับมันที่มองตอบกลับมาตรงๆ ไม่ต่างจากถ้อยคำที่เอ่ยตอบ

ผมคิดว่าผมชอบพี่ อาจจะฟังดูตลกนะพี่เพลง ตั้งแต่ตอนแรกที่เห็นพี่วันนั้น ผมก็รู้สึกอยากจะดูแลคนที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตอนถูกสั่งให้วิ่ง ผมก็ไม่รู้ว่าสายตาหยุดที่พี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทุกครั้งที่เข้าเชียร์ผมก็หวังว่าจะเจอพี่ทุกครั้งไป

ผมนิ่งอึ้งกับคำสารภาพตรงๆ ก้อนเนื้อที่อยู่ข้างในสั่นไหวอย่างไม่น่าให้อภัย ดวงตาที่สะท้อนแสงไฟพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นส่งมาให้อย่างมีความสุขที่ได้พูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการ ทำไมผมต้องรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ ด้วย

ผมก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ได้เก่งมาจากไหน ผมแค่อยากบอกสิ่งที่ตัวเองรู้สึก บอกให้คนที่ผมอยากให้รู้

คือ...กู...” ผมพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ความสับสนวิ่งวนอยู่ในหัว ถึงมันจะกวนประสาทผมบ่อยๆ แต่มันก็ไม่ใช่ผู้ชายเลวร้ายอะไร ผมยังแอบอิจฉาคนที่จะได้เป็นแฟนมันเลยด้วยซ้ำ

พี่ไม่ต้องลำบากใจหรอก ผมแค่บอกให้พี่รู้ไม่ได้ขอให้พี่มารักผมซะเมื่อไหร่ คำที่ผมบอกว่าอยากดูแลพี่มันคือความจริงจากใจผม” นิ้วเรียวเกลี่ยบนผ่ามือผมเบาๆ คล้ายการให้กำลังใจ ผมไม่ได้รังเกียจมันหรอกนะ แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงกับเรื่องราวตอนนี้ ในขณะที่นึกอยากให้คนพูดเป็นใครอีกคน

มึงเป็นเกย์เหรอ” ผมถามเสียงเบาด้วยความไม่แน่ใจ ผมไม่รู้ว่าตัวเองเข้าข่ายคำที่คนอื่นใช้กันหรือเปล่า เพราะสายตาผมมองแค่คนเดียว ไม่เคยสนผู้หญิงหรือผู้ชายคนไหน

แล้วพี่คิดว่าหน้าอย่างผมจะเป็นเกย์ไหมล่ะ” คนตอบยิ้มขำพลางถามกลับ มันชอบทำหน้านิ่ง แต่ก็ยิ้มให้ผมอยู่เสมอ

ผมไม่เคยชอบผู้ชายมาก่อน พี่เป็นคนแรกที่ทำให้ผมรู้สึกตกหลุมรัก ถ้ามันหมายถึงแบบนั้น ผมก็คงเป็นเกย์จริงๆ ” มันว่าออกมาในตอนสุดท้าย ผมไม่รู้จะขำหรือจะซึ้งกับคำที่มันบอก จนมือหนาเอื้อมขึ้นมาขยี้หัวเบาๆ

ผมเสี่ยวดีไหม ฮ่าๆ” มันหัวเราะเสียงดังลั่นห้อง ด้วยความหมั่นไส้จึงหยิบเอาหมอนที่อยู่ใกล้ๆ ฟาดหัวมันไปเต็มแรง มาเสี่ยวอะไรตอยนี้

เฮ้ย พี่อย่ารังแกผมสิ ผมยิ่งอ่อนแออยู่ด้วย” ไอ้วิทย์ยกมือขึ้นป้องหมอนที่ฟาดใส่หน้ากับเสียงหัวเราะที่ไม่ได้ยินบ่อยๆ แรงควายอย่างมันน่ะเหรออ่อนแอ ความหมั่นไส้ผสมกับอาการมันมือผมจึงกระหน่ำฟาดไปไม่หยุด

เจ็บนะครับพี่” มือที่ยกขึ้นค้างกลางอากาศ เมื่ออีกคนจับไว้ที่ข้อมือของผม มันเกร็งข้อมือเพื่อล็อคผมให้หยุดทำร้ายร่างกายมัน

กูก็ตีให้เจ็บ เผื่อจะเรียกสติมึงกลับมา” ผมบอกมันและย้ำตัวเองด้วยอีกคน ดวงตาเปล่งประกายเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาในเสี้ยววินาที

ผมมีสติดีครับ และรู้ว่ากำลังทำอะไร เพื่อใคร” ผมเสหลบสายตาที่จ้องเข้ามาในตา

เหมือนตอนนี้ที่ผมกำลังเสนอตัวให้ผู้ชายด้วยกันเอง หึหึ” หันขวับกลับมาจ้องหน้าคนพูดที่ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ไอ้คำว่าเสนอตัวเนี่ยมันคือยังไงวะ มันกำลังเสนอตัวให้ผมเหรอ แล้วทำไมสายตามันถึงได้ดูเหมือนผมกำลังเสนอตัวให้มันมากกว่า

บังเอิญกูไม่อยากได้” ผมตอบไปโดยไม่ต้องคิด เมื่อมันเลื่อนใบหน้าใกล้เข้ามา มือที่ยังถูกตรึงอยู่ดิ้นให้ปล่อยแต่ก็สู้แรงคนตัวโตกว่าไม่ได้ 

พี่รู้ไหมว่าผมน่ะหล่อมาก คนเสนอตัวให้ผมเยอะเลยนะ ผมก็อุตส่าห์ใจดีกับพี่น่ะเนี่ย” มันว่าด้วยรอยยิ้มนิดๆ ที่ผมอดจะยิ้มตามไม่ได้ เดิมทีก็ไม่ได้นึกว่ามันจะทำหน้าตาน่ารักได้น่าถีบขนาดนี้

เออๆ เรื่องของมึงเหอะ” ผมบอกอย่างยอมแพ้ แค่มันทำตัวให้ดูตลกกับทำหน้าให้ดูน่าสงสารผมก็อดยิ้มออกมาไม่ได้จริงๆ  ยิ่งมันก้มหน้าแล้วช้อนสายตาขึ้นมามองผมที่กลั้นขำอยู่จนปวดแก้มแล้วด้วย ไอ้เด็กน้อยเอ้ย

ปล่อยๆ จะจับกูอีกนานไหมเนี่ย” ผมดึงมือมันออกจากข้อมือตัวเอง แรงที่บีบลงมาไม่ทำให้รู้สึกเจ็บแต่ก็ไม่สามารถปลดมันออกได้ง่ายๆ 

จับไว้ตลอดไปได้ไหม ผมชอบจับมือพี่ว่ะ

ไม่ได้ๆ กูหวงตัว” ผมว่าแล้วปลดมือมันออกอีกครั้ง ซึ่งมันก็ยอมปล่อยโดยดี

นี่ขนาดหวงตัวนะ ผมยังได้เข้ามานั่งบนเตียงนอนพี่ขนาดนี้” ไอ้คนที่ทำหน้าน่ารักยิ้มร้ายให้ผมแทน ทำไมมันเปลี่ยนสีหน้าเร็วจังวะ ดูน่าระแวงขึ้นมาทันทีเชียว

กลับไปได้แล้วมึง จะเช้าอยู่แล้ว” ผมรีบลุกขึ้นจากเตียงที่เริ่มยับกับการกระทำของเรา เดินตรงไปที่ประตูเพื่อไล่มันอย่างเป็นทางการอีกครั้ง

ไล่กันจริงๆ” ไอ้วิทย์บ่นแต่ก็ยอมลุก ผมเดินไปส่งมันที่ประตูหน้าห้อง พรุ่งนี้มันมีเรียนถ้ายังเล่นกันอยู่แบบนี้ พรุ่งนี้คงไม่ตื่นแน่

ถ้าไม่มีเรียนนะ ผมจะขอค้างห้องพี่สักคืน” มันว่าทีเล่นทีจริงด้วยใบหน้าเข้มๆ ในแบบที่เห็นได้ตามปกติ ฉายามันในกลุ่มเพื่อนคือ กวนตีนได้หน้าตาย ซึ่งผมก็เห็นด้วยมาก

กูควรดีใจใช่ไหมที่มึงมีเรียน ไปได้แล้วไป” ผมโบกมือไล่มันเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย ยังยืนทำเข้มอยู่อีก

เห็นพี่ยิ้มได้ผมก็ดีใจแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มนิดๆ มือที่กำลังจะเอื้อมปิดประตูชะงักค้าง

ขอบใจนะ แต่อย่าหวังในตัวกูเลย” ผมปิดประตูเข้ามาแล้วแนบแผ่นหลังไว้กับประตูนั้นอย่างสับสน ทำไมผมถึงเชื่อว่ามันรู้สึกแบบนั้นกับผมจริงๆ ทำไมผมถึงคิดว่ามันจริงจังกับผมมาก แล้วทำไมผมถึงต้องเสียใจ

อย่ามาใจดีกับกูเลยวิทย์ ใช่ว่ามึงมองไม่ออกว่ากูรักใคร และที่สำคัญผมยังหาทางที่จะเลิกรักมันไม่ได้เลย ผมบอกตัวเองหลายครั้งให้หยุด ให้พอ ให้เลิกไขว่คว้า กลับมายืนตรงจุดเดิมที่เคยเป็นในฐานะเพื่อน แต่มันก็เป็นไปไม่ได้เพราะผมไม่เคยเห็นมันเป็นเพื่อนเลยสักครั้ง หรือผมควรเรียนรู้ที่จะให้ความสำคัญตัวเองแค่คำว่าเพื่อน หยุดไว้แค่คำว่าเพื่อนเท่านั้นจริงๆ ผมควรเก็บมันไว้ในใจ มองมันอย่างมีความสุขไม่ใช่มองแล้วเจ็บปวดอย่างที่เป็นอยู่ บางทีมันคงทำให้ผมมีความสุขมากขึ้นกว่านี้

 

 

โทรศัพท์คู่กายที่เปิดทิ้งไว้ให้ข้อความจากสารพัดแหล่งข่าวส่งเข้ามาแดกเงินอยู่ประจำดังขึ้นอยู่ในห้องนอนที่เพิ่งก้าวออกมา ทำไมตอนยังไม่ออกมาไม่เห็นดังวะ ผมทิ้งสิ่งที่คิดเอาไว้แค่นั้น ชีวิตที่ยังมีอยู่ในตอนนี้คงไม่ใช่เพียงเพื่อให้มันเจ็บปวดอยู่อย่างเดียวหรอก ผมต้องยิ้มขอบคุณคนที่ทำให้ผมได้เกิดมาสิ

หายไปไหนวะ

เสียงที่ดังหยุดไปแล้วดังขึ้นใหม่ในขณะที่ผมยังหามันไม่เจอ แม่ง เสียงก็อยู่แถวๆ นี้ ผมก้มลงใต้เตียงแล้วก็ไม่มี แต่เสียงเนี่ยแถวนี้ชัดๆ เหงี่ยหูฟังอีกรอบแล้วล้วงลงไปใต้เตียงนอนขนาดบิ๊กไซด์และก็ได้พบว่าโทรศัพท์ผมมันนอนเล่นอยู่ในซอกนั้นจริงๆ ไอ้วิทย์เอากูอีกแล้วนะมึง หน้าจอที่โชว์เบอร์แปลกทำให้ต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน ชั่งใจกับการกดรับสายและกดวาง แต่คนอย่างผมคงไม่ต้องคอยหลบอะไรใครหรอก

ใครผมถามด้วยน้ำเสียงห้วนๆ จะเป็นใครก็ตามแต่ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์แปลกผมก็จะรับด้วยเสียงแบบนี้ล่ะ ให้รู้ไปว่าเบอร์นี้มันเป็นคนไม่ดีจะได้ไม่ต้องโทรมาบ่อยๆ เพราะแบบนี้หรือเปล่าว่ะ เพื่อนผมถึงไม่ค่อยชอบโทรหากัน

เสียงโหดแฮะคนปลายสายไม่ได้มีท่าทางจะกลัวเสียงที่ผมส่งไป มันตอบกลับมาด้วยเสียงกวนๆ คนที่เพิ่งเดินจากกันไปไม่ถึงชั่วโมง

โทรมาทำไมอีกวะ ไม่หลับไม่นอนหรือยังด้วยความเป็นรุ่นพี่ที่ดีผมก็เลยด่าให้

ผมแค่จะโทรมาบอกว่าผมถึงบ้านแล้ว ก็กลัวว่าพี่จะเป็นห่วงไงผมได้บอกมันสักคำไหมว่าให้โทรมาบอกเนี่ย แล้วไอ้ที่ผมบอกไปมันไม่เข้าหูมันเลยหรือไง

เออ ถึงแล้วก็นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ไปเรียนไม่ทันมาโทษกูไม่ได้นะสุดท้ายก็ต้องเออออตามมันไป ก็เด็กนี่ครับมันก็ต้องชอบคนตามใจ ไปขัดมันมากๆ ขี้เกียจฟังมันโวยวายเปล่าๆ

ได้ครับผม คิดถึงพี่อีกแล้วว่ะ หลับฝันดีนะอีกฝั่งของสายที่เชื่อมกันทางสัญญาณอะไรสักอย่างที่ผมจำไม่ได้บอกเสียงทุ้ม ตกลงมันจะเอาจริงหรืองเนี่ย แค่คิดผมก็เพลียที่จะโดนผู้ชายจีบแล้ว

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกรอบอยู่บนโต๊ะหัวเตียงที่ผมเพิ่งวางเอาไว้ มันจะเอาไงของมันหะ บอกว่าจะไปนอนแล้วยังจะโทรมาอีก ไม่คิดว่าผมจะหลับจะนอนกับคนอื่นเขาหรือไง

อะไรของมึงอีกผมกรอกเสียงไปตามสายโดยไม่ดูหน้าจอที่ปรากฏเบอร์โทรไม่เหมือนกับครั้งแรก และเสียงที่ถามออกไปก็ห้วนพอที่อีกฝ่ายจะถามกลับมา

คุยกับใครอยู่ ทำไมถึงเสียงเป็นแบบนั้นล่ะน้ำเสียงทุ้มตอบกลับมา ความคิดถึงพุ่งเข้ามาในใจผมอย่างรวดเร็ว กดหน้าจอมองรูปที่โชว์อยู่ด้วยความดีใจ ยอมรับว่าแอบลืมผู้ชายที่แสนดีที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่น่าให้อภัยตัวเอง

คุยกับเด็กรุ่นน้องน่ะครับ พี่พิญ คิดถึงจังผมบอกด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ คิดถึงจริงๆ นะครับ ช่วงนี้พี่พิญไม่ค่อยได้โทรมา รูปอะไรก็ไม่ส่งมาให้ดูเลย ผมก็ยิ่งเหงาเมื่อไม่มีใครคอยปรับทุกข์ ไม่ได้เห็นพี่พิญเป็นที่ระบายนะ แค่รู้สึกว่าคุยกับพี่พิญแล้วสบายใจเท่านั้นเอง ผมสามารถพูดกับพี่พิญได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องของคนในหัวใจ คนที่พี่พิญไม่เคยรู้ว่าเป็นใคร

นึกยังไงมาอ้อนพี่ล่ะครับ มีอะไรอยากได้อีกหรือไงคนเก่งพี่พิญถามคล้ายจะประชดกลับมา

"ไม่ได้อยากได้อะไรสักหน่อย พี่พิญแหล่ะจะกลับมาเยี่ยมเพลงเมื่อไหร่ ไม่ได้เจอตั้งนานหล่อกว่าเดิมแค่ไหนกัน ตอนนี้เพลงสูงกว่าเดิมแล้วนะ ไว้มาเทียบกันผมบอกด้วยอารมณ์ที่ดีกว่าเมื่อตอนกลางวันมาก รู้สึกว่ามันสบายใจกับการได้คุยกับคนที่เราวางใจ

อีกไม่นานหรอกครับ ถ้าทนคิดถึงไม่ไหวก็บินมาหาพี่ที่นี่สิ คนที่นี่เขาบ่นหาทุกวันเลยพี่พิญบอกกลับมา ไม่ใช่ใครอื่นหรอกก็คงเป็นแดดดี้กับม่ามี้ของผมนั่นแหล่ะ ว่าไปแล้วยังไม่เคยไปเยี่ยมท่านที่โน่นเลย ต้องหาเวลาแวะไปสักหน่อยถือซะว่าไปเที่ยวต่างแดน

ถ้าเคลียร์ทุกอย่างโอเคแล้วเพลงบินไปแน่ไม่ต้องห่วงผมยิ้มด้วยความคิดถึงใบหน้าอ่อนโยนของผู้ที่อุปการะเลี้ยงดูมาตั้งแต่อายุยังน้อย คนที่คอยดูแลจนกระทั่งเติบโตพอที่จะตัดสินใจอะไรได้ด้วยตัวเอง

ให้จริง พี่รออยู่นะรู้ไหมคนที่ตอนนี้คงยิ้มอย่างอบอุ่นส่งมาตามสาย ยิ่งคุยยิ่งคิดถึง ผู้ชายคนนี้เป็นยิ่งกว่าครอบครัวและเป็นยิ่งกว่าพี่ชาย คนที่ดูแลผมตลอดในช่วงเวลาที่ผ่านมา

วันไหนพร้อม เพลงจะไปหานะครับผมบอกด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น ครอบครัวที่เลี้ยงผมมาตัดสินใจย้ายไปตั้งรากฐานที่นั่น ซึ่งมันไม่มีประโยชน์อะไรที่ผมจะยื้อเพื่ออยู่ที่นี่แต่ผมก็ทำ เพราะเหตุผลเดียว

เพลงสบายดีนะ ไม่ต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ แล้วใช่ไหมพี่พิญถามมาด้วยความเป็นห่วง ผมก็ไม่ได้เป็นโรคร้ายแรงอะไรหรอก ก็แค่เป็นพวกร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง วูบง่าย ทำงานหนักไม่ค่อยได้ เครียดเยอะก็ไม่ดี เป็นสิ่งที่สรุปรวมๆ ก็คือร่างกายอ่อนแอนั่นแหล่ะ

ไม่แล้ว ตอนนี้เพลงดูแลตัวเองดีจะตาย พี่พิญไม่ต้องเป็นห่วงผมบอกเพื่อความสบายใจของคนไกล คนที่นอนน้ำตาตกในทุกคืนมันจะสบายดีได้ยังไง

ทำไมเสียงดูเศร้าเพียงแค่น้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มคนทางไกลก็เดาออกว่าผมกำลังรู้สึกไม่ดี ทำไมคนที่ทำให้เสียน้ำตาถึงไม่รู้ว่าผมกำลังร้องไห้ หรือน้ำตาของผมไม่มีค่าพอจะทำให้เขาหันกลับมามอง

พี่พิญ คิดถึงผมบอกด้วยเสียงสะอื้อนิดๆ ผมบอกตัวเองเสมอว่าตัวเองเข้มแข็งพอที่จะยืนอยู่คนเดียวโดยผลักคนที่หวังดีให้ไปอยู่ห่างไกล ผมไม่อยากให้เขาปวดร้าวที่ยังอยู่ข้างกันแต่ผมตอบแทนความรักที่ให้มาไม่ได้ แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมอยากให้พี่พิญกลับมาอยู่ข้างๆ ช่วยปลอบหัวใจที่มันกำลังจะแตกออกจากกัน

อย่าร้องนะครับคนเก่ง พี่รู้ว่าน้องพิญของพี่เป็นคนเก่ง อย่าร้องไห้รู้ไหมพี่พิญปลอบด้วยเสียงทุ้ม สรรพนามที่เรียกขานเปลี่ยนไป ชื่อที่ผมรู้สึกดีและเจ็บไปพร้อมๆ กัน

พิญก็แค่อ่อนแอใช่ ผมมันก็แค่คนอ่อนแอ

คนเราก็ต้องอ่อนแอบ้าง ไม่มีใครที่เข้มแข็งได้ตลอดเวลา ถ้าเหนื่อย ท้อ หรือรู้สึกว่าสู้ไม่ไหวก็อย่าสู้อยู่คนเดียว พี่ยังรอให้กำลังใจและช่วยเหลือน้องพิญอยู่เสมอ ไม่ว่าวันนั้นพิญจะเจ็บกับเรื่องอะไรมาให้รู้ว่าพี่จะไม่มีวันทิ้งพิญไปไนนะครับผมพยักหน้าทั้งที่น้ำตายังไม่หยุดไหล เพียงแต่ตอนนี้มันไม่ได้รู้สึกเศร้าหากแต่กำลังรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ  

อื้อ เพลงไม่ร้องแล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำที่ไหลออกจากตาแรงๆ ถ้าพี่พิญอยู่ตรงนี้คงโอบกอดผมเอาไว้แน่น ลูบหัวปลอบอย่างอ่อนโยนแน่ๆ ผมคิดถึงอ้อมกอดอุ่นๆ จัง

ดีมากครับ คนเก่ง ถ้าเป็นเด็กดีไม่งอแงพี่จะรีบไปหานะครับ

ให้จริง เพลงรอมาสามปีแล้วนะผมประชดกลับไป ตั้งแต่บินไปไม่เคยบินกลับมาเลยเหอะ แล้วทำเป็นพูดว่าจะมาหา แต่ก็ใช่ว่าผมจะยอมบินไปนะ

เหมือนที่เพลงเคยบอก พี่ยังทำใจไม่ได้ปลายสายบอกด้วยเสียงเศร้าๆ ความรู้สึกผิดเกาะกุมภายในหัวใจอีกครั้ง คำที่พูดออกมาผมรู้ดีว่ามันคืออะไร คำว่ารักที่พี่พิญมีให้มาตลอดมันมากเกินกว่าที่ผมจะรับไว้

เพลงขอโทษทั้งที่รู้ว่าพี่พิญคิดยังไงมาตลอดแต่ผมก็ยังเรียกร้องความใจดีและความรักเหล่านั้นมาปลอบโยนตัวเอง ยิ่งผมเป็นแบบนี้แล้วพี่พิญจะตัดใจอย่างที่พยายามได้ยังไง

เพลงไม่ผิดหรอกครับ พี่ต่างหากที่ผิด อีกไม่นานพี่จะเป็นพี่ชายที่ดีให้เพลงเองนะครับไม่ว่าความรู้สึกเหล่านั้นจะทำให้ทรมานแค่ไหน แม้บอกว่าจะตัดใจแต่พี่พิญก็ไม่เคยทำกับผมเหมือนคนอื่น ยังคงดูแลผมอย่างที่เคยเป็น ไม่ว่ามันจะเป็นความรักแบบไหนผมก็ยังได้รับอยู่เสมอ

เพลงจะเข้มแข็งให้ได้อย่างพี่พิญครับผมบอกด้วยเสียงหนักแน่น ผมต้องเข้มแข็งให้ได้อย่างพี่พิญ ความรักไม่ผิดแต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้มันเจ็บปวดเสมอไป

ดึกแล้ว เพลงนอนเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา ฝันดีนะครับคนเก่งเสียงทุ้มส่งเข้านอนเหมือนเมื่อหลายปีก่อน ผมยิ้มรับด้วยความรู้สึกสุขใจ

เหมือนกันครับ ฝันดีนะครับผมไม่รู้หรอกว่าที่โน่นเป็นเวลากี่โมง แต่ที่นี่ใกล้เช้าเข้าไปทุกที ท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเข้มอีกไม่กี่ชั่วโมงก็คงเป็นสีฟ้าสดใส ผมกำโทรศัพท์ในมือแน่น

ถึงมันจะไม่รักผมแต่ก็มีคนอีกมากมายที่รักผมอยู่ ผมไม่ควรทำให้คนที่รักผมผิดหวังด้วยการทำร้ายทำเองซ้ำๆ แม้จะไม่มีแผลตามร่างกายแต่มันเป็นแผลลึกลงไปในใจอยู่ดี

           

 

เข็มสั้นๆ จากนาฬิกาที่ตั้งอยู่หัวเตียงบ่งบอกเวลาตีสี่ เวลาที่คนทั่วไปคงจะนอนหลับสบายแต่ไม่ใช่กับไอ้เพลงคนนี้ อะไรคือการเคาะปะตูเสียงดังในเวลาแบบนี้วะ แม่ง อยากให้ข้างห้องมายืนด่าผมมากนักหรือไง ผมลุกขึ้นจากเตียงทั้งที่เพิ่งจะทิ้งตัวลงนอนไม่ถึงสิบนาที วันนี้มันจะยาวไปไหม

ไม่รู้ว่าใครริอาจมาเคาะปะตูห้องผมในยามวิกาลแบบนี้ อยากรู้นักว่าคนเคาะมันเอาสมองส่วนไหนคิดว่าจะมีคนเปิด เออ แต่ก็มีผมนี่แหล่ะที่ลุกขึ้นมาปิดประตูให้มันด้วยความหงุดหงิดกับการถูกรบกวนจึงไม่มีเวลาจะสนใจว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือใคร

แล้วก็ต้องเบิกตากว้าขึ้นเมื่อเห็นผู้ชายรูปร่างสูง หุ่นล่ำยืนอยู่หน้าประตู สายตานิ่งๆ ส่งมาให้คนเป็นเจ้าของห้องโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ เคาะห้องเพื่อเล่นจ้องตากับกูหรือไงครับ มันดึกและกูง่วงเข้าใจไหม ผมบ่นกับตัวเอง พยายามที่จะเก็บความรู้สึกหลายอย่างที่อัดอยู่ข้างในเอาไว้ด้วยท่าทีที่เฉยชา

มีอะไรผมเอ่ยปากถามคนที่เอาแต่จ้องหน้าราวกับไม่เจอกันมาเป็นสิบปี แม้ว่าผมจะอยากจ้องกลับแต่ก็ทำได้แค่มองเบี่ยงไปอีกทาง

เข้าห้องไม่ได้คนที่นิ่งเงียบมาหลายนาทีพูดออกมานิ่งๆ ผมขมวดคิ้วงงกับคำที่อีกฝ่ายบอก

เข้าไม่ได้ก็เรื่องของมึงสิแค่เข้าห้องไม่ได้คงไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับมันหรอก ปกติก็ใช่จะกลับมานอนห้องนักนิ ผมว่าแล้วดึงประตูเพื่อกลับเข้าไปนอนสักที แต่ติดมือหนาที่ยื้อประตูเอาไว้แล้วสอดตัวเข้ามาด้วย

อะไรของมึงอีกเนี่ย กูจะนอนแล้วไม่รับแขกผมเท้าแขนยืนมองผู้ชายที่ทำให้สับสนมาทั้งวันอย่างไม่เข้าใจ จู่ๆ ก็โผล่มาแบบนี้ มึงต้องการอะไรจากกูอีก

คีย์การ์ดหายมันว่าแล้วยืนนิ่งๆ อย่างเดิม พูดน้อยจริง

งั้นรออยู่นี่ผมมีคีย์การ์ดห้องมันนะครับ ไม่งั้นผมจะเข้าห้องมันได้ตามใจเหรอ ความจริงมันก็ไม่ได้ให้ผมหรอก ผมก็แค่หยิบออกมาจากกระเป๋าตังค์มันแล้วไม่คืนเท่านั้นเอง ผมเดินเข้ามาในห้องนอนเพื่อเอาคีย์การ์ดที่มีอยู่คืนให้เจ้าของห้อง จังหวะที่จะเดินออกไปยังห้องนั่งเล่นก็ต้องชะงัก เมื่อคนที่บอกให้ยืนรอเฉยๆ เดินตามเข้ามาแล้วทิ้งตัวนั่งบนเตียงนุ่ม

เอ้า เอาไปผมยื่นคีย์การ์ดให้บุกรุกที่ยังคงเพียงแค่มองตอบกลับมา แค่นี้ผมยังสับสนไม่พอใช่ไหม ตกลงจะเอายังไงกับหัวใจผมกันแน่

เอาไปสักทีสิ เร็วๆใบหน้าหงุดหงิดกับเสียงที่เริ่มดังขึ้นของผมไม่ได้ช่วยให้คนเงียบมีปฏิกิริยาตอบรับเพิ่มมากขึ้น มันไม่ยอมยื่นมือมารับการ์ดในมือผมไปสักที

มึงจะเอาไงผมตะคอกคนนั่งเสียงดังด้วยความไม่เข้าใจ แค่เห็นสายตาที่มันมองมาผมก็สับสนจะแย่อยู่แล้ว และอยู่ๆ มือหนาที่ยื่นออกมาก็ดึงข้อมืออย่างแรงด้วยความที่ยังไม่ทันตั้งตัวจึงไถลลงไปนั่งบนตักแกร่ง ไม่ทันได้ขยับลุกสองแขนหนาก็สอดเข้ามารัดเอวเอาไว้แน่น ใบหน้าคมซบลงกับไหล่เบาๆ และหัวใจผมก็เริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัวเพียงถ้อยคำสั้นๆ ที่เอ่ยออกมา

เหนื่อยแขนแกร่งกระชับผมเข้าไปกอดแน่นกว่าเดิม อุณหภูมิจากร่างสูงที่แนบกันอยู่ทำให้ผมต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง ทำไมถึงได้ตัวร้อน

เป็นอะไร ไม่สบายเหรอผมถามด้วยเสียงอ่อนลง ความหงุดหงิดที่มีในใจหายไปทันทีที่รู้ว่าคนที่กำลังหายใจรดต้นคออยู่ตัวร้อนมากแค่ไหน

ไม่เป็นไร แค่เหนื่อยๆเสียงเบาที่ตอบกลับมาไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกว่านั่นคือความจริง ไม่สบายขนาดนี้แล้วไปโผล่ที่ผับได้ยังไง ไม่รู้จักห่วงตัวเองบ้างหรือไงหะ ผมได้แต่ตะโกนบ่นอยู่ในใจ

ปล่อยมือหน่อยเสียงที่เอ่ยออกไปมันเต็มไปด้วยความห่วงใยจนผมนึกโกรธตัวเอง เขาทำกับมึงขนาดไหนทำไมไม่รู้จักจำ

ผมแตะมือลงที่หน้าผากอีกคนที่คลายแขนที่กอดออกแต่ก็ยังไม่ปล่อยซะทีเดียว ยังคงล็อคตัวผมเอาไว้ในวงแขนกว้าง ใบหน้าที่มองกลับมาด้วยสายตาอ่อนแรงจนต้องถอนหายใจเบาๆ ตัวร้อนซะจนผมกลัว เลื่อนมือแตะลงมาตามรูปหน้าเรียว สายตาสำรวจทั่วใบหน้าได้รูปช้าๆ โดยไม่สนใจสายตาที่จ้องตามการกระทำของผม

ไม่สบายจริงๆ ด้วยผมบอกอีกครั้ง เจ้าตัวเองก็ไม่รั้นที่จะปฏิเสธอีก เพียงซบใบหน้าลงมากับอกผมช้าๆ แล้วกอดเอาไว้นิ่งๆ ผมนั่งตัวแข็งอย่างสบสัน หัวใจที่เต้นเร็วขึ้นกับอาการที่อีกคนเป็น ทำตัวเหมือนไม่อยากเข้าใกล้ผมแล้วทำไมตอนนี้ถึงได้มาซบ มากอดผมแบบนี้ล่ะ แม้ว่าในหัวมันจะตีกันจนวุ่นไปหมด ผมก็ทำได้เพียงลูบหลังคนตัวโตช้าๆ

ปวดหัวไหมความเป็นห่วงเกาะกุมหัวใจผมไปหมด คนที่ทำเหมือนกำลังอ่อนแออย่างที่ไม่เคยเห็น ผมไม่อยากเห็นมันในท่าทางแบบนี้ ดูหมดแรงและไร้ที่พึ่งจนผมรู้สึกถึงความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ข้างใน

คนถูกถามผละหน้าขึ้นจากอกแล้วมองด้วยนัยน์ตาที่ผมอ่านไม่ออก ริมฝีปากได้รูปขยับเข้ามาใกล้ให้หวั่นใจ ผมไม่ได้ผละหนีและไม่คิดอยากจะหลบเมื่อได้รับสัมผัสที่แตะลงมาตรงริมฝีปากบาง บดเบียดเข้าหากันอย่างช้าๆ ความร้อนจากร่างกายหนาส่งผ่านมากับลิ้นร้อนให้รู้สึกแปลกๆ ผมไม่ปฏิเสธที่จะจูบตอบอีกคนไปตามที่ตัวเองพอทำได้ ผมจูบไม่เก่งแต่ก็ยอมทุกอย่างไม่ว่าลิ้นหนาจะกวาดไปทั่วโพรงปากหรือดูดเม้มมันแรงๆ ตามความต้องการ ผมอยากให้มันสัมผัสผมบ้างก็เท่านั้น จูบที่ดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งและเนิ่นนาจนผมแทบไม่เหลืออากาศหายใจ ร่างสูงก็ถอนริมฝีปากออกแล้วกดลงแรงๆ โดยไม่ล่วงล้ำอีก

ผมไม่รู้ว่าตัวเองหน้าแดงแค่ไหนแต่รู้ว่ามันกำลังวูบไหวอย่างบอกไม่ถูก ทั้งรู้สึกดีและสับสนไปพร้อมๆ กัน นัยน์ตาคมสะท้อนใบหน้าของผมท่ามกลางความสว่างของไฟในห้อง ผมดูออกมาว่าอีกคนกำลังต้องการอะไรมากกว่านั้น

คิดถึงคำสั้นๆ สองคำทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังดิ่งลงเหวลึกที่มองไม่เห็นว่าด้านล่างมันเหน็บหนาวสักแค่ไหน มันเหมือนตัวเองกำลังลอยอยู่โดยมีอากาศเท่านั้นที่โอบรอบตัว จมูกที่กดลงข้างแก้ทำให้หัวใจสั่นไหวรุนแรงเหมือนมันจะหลุดออกมากองอยู่กับพื้น

นอนพักแล้วกินยานะความรู้สึกทั้งหมดวนเวียนอยู่ข้างในมากจนไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ ต้องกดฟันแน่นข่มทุกอย่างเอาไว้ในใจ ตอนนี้ผมต้องทำให้คนป่วยพักผ่อนมากกว่าให้มาล้อเล่นกับความรู้สึกของตัวเองมากไปกว่านี้

คนถูกบอกยอมปล่อยแขนที่รัดเอวผมออกอย่างว่าง่าย พลางถอดเสื้อที่ใส่อยู่โยนไปอีกทาง ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงช้าๆ ด้วยความอ่อนเพลีย ผมเดินไปปรับอุณหภูมิแอร์ให้เหมาะกับคนป่วย ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมเช็ดตัวให้คนที่นอนนิ่งอยู่

มือที่แตะกะละมังใบเล็กมันสั่นให้อยากด่าตัวเอง ทำไมแค่เขามาอยู่ใกล้ๆ ก็ลืมความรู้สึกที่สะสมนานนับเดือนไปได้เพียงไม่กี่นาที นี่ผมไม่รักตัวเองบ้าเลยหรือไง จะรักแต่มันคนเดียวเลยเหรอ

ผมนิ่งมองเตียงหลังใหญ่ซึ่งมีร่างหนานอนเหยียดยาวอยู่บนนั้น ทิ้งตัวนั่งลงข้างเตียง ทำตัวเป็นพยาบาลอย่างที่ไม่เคยคิดจะทำ แค่เห็นอีกคนไม่สบายผมก็รู้ทันที่ว่าตัวเองต้องทำอะไร ผมอยากดูแลมันให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ว่าผมจะได้ทำมันแค่ครั้งเดียวก็ตาม

ผมค่อยๆ แตะผ้าผืนเล็กไปตามใบหน้าได้รูปของคนที่ตัวเองรักช้าๆ ดวงตาที่ค่อยๆ ปรือขึ้นมามองด้วยความอ่อนแรงจนผมต้องยิ้มกว้างๆ ส่งให้ มือหนายกขึ้นมาแตะแก้มผมเบาๆ ก่อนมันจะตกลงเพราะไม่มีแรง ผมลากผ้าขนหนูไปตามร่างกายแกร่งอย่างอ่อนโยนเท่าที่จะทำได้ แม้ตัวเองจะหน้าแดงจนร้อนวูบวาบกับการต้องสัมผัสร่างกายคนที่คิดมากกว่าเพื่อนตลอดเวลา กว่าจะเช็ดตัวเสร็จผมก็เหนื่อยใจกับตัวเองไม่รู้กี่รอบ

ดินกินยา”  หลังจากเช็ดตัวเรียบร้อยผมก็ไปค้นยาแก้ปวดและยาลดไข้ที่ไอ้กิมเคยซื้อมาให้ให้คนป่วยกินก่อนนอน ใบหน้าคมหลับพริ้มอยู่ ดวงตาที่สยบใครต่อใครถูกปิดไว้ด้วยเปลือกตาหนา ผมแอบยิ้มให้กับคนอ่อนแรงและอยากให้มันเป็นแบบนี้นานๆ ให้ผมได้ซึมซับความรู้สึกเหล่านี้เอาไว้ในใจ

แตะมือลงที่แก้มสากเบาๆ เพื่อปลุกคนที่ไม่รู้ว่าหลับไปหรือยัง มันอาจจะเจ็บแต่ผมก็ยังยิ้ม ไม่รู้สิผมว่ามันก็มีความสุขดี มือหนาเอื้อมขึ้นมาจับมือที่แตะหน้าตัวเองอยู่ ความร้อนที่ส่งผ่านมากับดวงตาอ่อนโยนที่กำลังสะท้อนออกมา ขอเวลาแบบนี้อีกสักหน่อยได้ไหม

กินยาเร็วผมประครองหลังคนนอนขึ้นมา แล้วส่งยาเม็ดเล็กในมือให้พร้อมแก้วน้ำ ซึ่งคนตัวโตก็รับไปอย่างไม่ว่าอิดออด พออีกคนหลับตาลงผมก็เตรียมจะไปเอาผ้ามาปูนอนข้างๆ เตียง ไม่อยากให้คนไม่สบายนอนลำบาก ถึงจะเป็นเตียงผมแต่ผมก็ยอมให้คนป่วยยึดไปอย่างง่ายดาย

ผมหันกลับไปมองคนบนเตียงด้วยสายตาสงสัยระคนแปลกใจกับมือที่รั้งอยู่ที่แขน ดวงตาคมไม่ได้ดูดุดันเหมือนที่มองผมมาตลอด แต่มันคล้ายความห่วงใยที่พูดไม่ออก

นอนได้แล้ว ไม่สบายอยู่นะผมแกะมือร้อนที่จับอยู่ออกช้าๆ ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้คนตัวสูงมีปฏิกิริยาต่อกันแบบนี้แต่ผมก็ไม่อยากขอให้มันมากไป กลัวว่าสิ่งเหล่านี้มันจะรั้งผมจนลุกไม่ขึ้นอีก

ผมถลาลงไปนอนบนเตียงเมื่อคนไม่ยอมฟังดึงแขนอย่างแรง ทั้งที่ไม่สบายยังแรงเยอะจนผมล้มลงมาเบียดร่างหนาที่นอนอยู่ ผมล่ะเชื่อเขาเลย พูดหน่อยไม่เป็นหรือไง

นอนได้แล้ว จะเช้าแล้วเนี่ยผมบอกด้วยความรำคาญที่ยังใจเต้นแรงกับคนฉวยโอกาสที่ดึงผมลงไปนอนข้างๆ แขนแกร่งก็ตวัดขึ้นโอบรอบเอวผมไว้แน่น ดิ้นยังไงก็ไม่หลุด และความร้อนของอ้อมแขนแกร่งทำให้ผมต้องหยุดในที่สุด ด้วยกลัวจะทำให้คนที่นอนช้อนอยู่ด้านหลังเจ็บตัวมากกว่าที่เป็นอยู่ ผมซบหน้าลงกับแขนอย่างอ่อนใจกับความอ่อนแอของตัวเอง

อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้คนข้างหลังบอกเสียงเบาแล้วกระชับกอดให้แน่นกว่าเดิม เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมามันยิ่งเสียดแทงหัวใจผม

ภาพความทรงจำสุดท้ายก่อนที่จะหลับตาคือเด็กผู้ชายคนหนึ่งกอดปลอบในวันที่วิ่งล้มจนได้เลือด สายตาอ่อนโยนมองผมด้วยรอยยิ้มพร้อมอ้อมกอดอบอุ่นที่บอกว่าไม่เป็นไร คนที่บอกว่าจะไม่มีทางทำให้ผมต้องร้องไห้ มันนานจนเลื่อนลางอย่างน่าใจหาย หากภาพที่ซ้อนทับเข้ามาคือคนตัวโตที่เคยบอกว่าจะดูแลผมอีกครั้ง ลืมคำที่เคยพูดแล้วจริงๆ เหรอ ลืมคนๆ นี้ไปแล้วใช่ไหม

 

 

แสงแดดทีสาดเข้ามาผ่านกระจกใสทำให้ต้องขยับตัวนิดๆ และก็ต้องหยุดเพราะสัมผัสได้ถึงอ้อมแขนที่ยังโอบรอบตัวอยู่ให้ต้องระวังมากกว่าเดิม อุณหภูมิที่ส่งมาจากตัวคนที่นอนอยู่ข้างหลังไม่ได้ร้อนมากอย่างเมื่อคืนทำให้โล่งใจได้บ้าง ค่อยๆ ยกแขนแกร่งที่พาดอยู่บนเอวบางออกอย่างช้าๆ และเบาที่สุด หันกลับมามองใบหน้าหล่อคมเข้มโดยไม่เคยเบื่อ ไม่น่าเชื่อว่าเด็กที่ดูก่อกวนเมื่อตอนนั้นจะกลายมาเป็นหนุ่มหล่อเงียบขรึมได้เหมือนวันนี้ แต่ไม่ว่าวันไหน จะต่างไปเท่าไหร่ ความรู้สึกของผมก็ไม่เคยน้อยลงมันยิ่งมากขึ้นในความรู้สึก แตะหน้าผากเช็กความร้อนที่ลดลงมากจากเมื่อคืนแล้ว แต่ก็ยังไม่น่าไว้วางใจนัก

ผมเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัวก่อนจะออกไปหาซื้อข้าวต้มเตรียมให้คนหลับกินตอนตื่น เวลาแปดโมงเช้าที่ผมไม่คิดว่าตัวเองจะตื่นได้ คงเป็นเพราะความเป็นห่วงใครอีกคนมากกว่า ร่างกายมันถึงได้ยอมลืมตาขึ้นมาทั้งที่เพิ่งนอนไปไม่กี่ชั่วโมง

ไปไหนมาเสียงเข้มๆ ดังขึ้นให้แปลกใจ ประตูที่เพิ่งเปิดออกชะงักไปนิดก่อนจะปิดลง ร่างหนานั่งอยู่บนโซฟากลางห้องด้วยใบหน้าหงุดหงิด เพิ่งเก้าโมงตื่นเร็วจริงแฮะ ผมแกล้งไม่ตอบแล้วเดินเข้าไปจัดการแกะข้าวต้มที่ซื้อมาเงียบๆ

ผมสะดุ้งกับแขนที่สอดเข้ามากอดเอวเอาไว้ ใบหน้าที่เกยอยู่เหนือไหล่ทำให้ต้องนิ่งค้างอย่างทำอะไรไม่ถูก ผมนิ่งอยู่อย่างนั้นนานกว่านาทีกว่าจะคิดได้ว่าไม่ควรจะสนใจ จึงเทข้าวต้มใส่ถ้วยที่สองต่อไป

ถามทำไมไม่ตอบหะเสียงเข้มถามแต่ก็ไม่ได้ดังมาก เห็นอยู่ตำว่ากำลังแกะข้าวต้มแล้วไม่รู้เหรอว่าไปไหนมาน่ะ ผมก็ได้แต่บ่นในใจเท่านั้นล่ะครับ ไม่อยากบ่นออกเสียงเดี๋ยวได้มีเรื่องกันอีก ผมเหนื่อยที่จะต้องทะเลาะกับมันแล้ว

ไม่คุยกันหน่อยหรือคนที่ทำเสียงเข้มอ่อนเสียงลง ยื่นหน้าหล่อๆ มาสบตาผมโดยไม่ยอมปล่อยแขนออกจากตัว ช่างมีความสามารถสูงจริงๆ ผมเองก็ทำเป็นนิ่งต่อไป ถึงจะแอบหวั่นกับเสียงทุ้มนั่นก็เถอะ

ไม่อยากคุยกันจริงๆ สินะน้ำเสียงคล้ายตัดเพ้อเอ่ยออกมาให้ผมต้องวางมือจากถ้วยที่ถืออยู่ไปมองหน้าคมที่ดูอ่อนลง

ยังไม่หายป่วยใช่ไหม ทำตัวแปลกๆผมว่าขึ้นบ้าง

หายแล้วคนโดนว่ารีบตอบกลับมาให้ได้ยินชัด ใบหน้าที่มีรอยยิ้มนิดๆ ขยับเข้ามาให้ต้องดันออกห่างๆ ตัว ความใกล้ชิดที่กลับมาอีกครั้งกำลังจะทำร้ายหัวใจผม

หายแล้วก็ขยับสิ จะยกข้าวไปวางที่โต๊ะให้ผมผละอกคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ออกไป หยิบถ้วยที่วางไว้ออกไปวางที่โต๊ะกินข้าวใกล้ๆ กัน ซึ่งคนโดนบอกก็ทำตัวเรียบร้อยเดินไปนั่งรอด้วยสายตาที่มองผมแปลกๆ

มีอะไร มองหน้ากูเยอะไปแล้วผมอดจะถามไม่ได้กับท่าที่แหล่านั้น มือหนายกช้อนค้างอยู่หันมามองผมแล้วยิ้มออกมาอย่างหล่อ มันคือคนเดียวกับที่ไม่สนใจผมเมื่อวานจริงๆ น่ะเหรอ ทำไมมันดูแตกต่างกันอย่างนี้ รวมกับคนละคน

มองไม่ได้เหรอ หรือว่าหวงมากผมนี่กัดปากแน่นกับคำที่บอกออกมาอย่างกวนประสาทนิดๆ ไอ้หวงผมก็ไม่หวงหรอก แค่ทำตัวไม่ถูก ปกติมีแต่ผมที่จ้องมัน มาโดนจ้องบ้างมันก็กินไม่ค่อยลงนิ

เรื่องของมึง อยากทำอะไรก็ทำผมบอกโดยพยายามไม่สนใจ ไม่รู้ว่าจะไม้เอก ไม้โทด้วยแล้ววุ้ย มันเป็นบรรยากาศแปลกๆ ที่ผมไม่ค่อยชิน

วันนี้จะไปไหนไหมคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งเอ่ยถามขึ้นมาระหว่างที่ผมกำลังตั้งหน้าตั้งตาตักข้าวต้มเข้าปาก

 “ไม่อ่ะ ขี้เกียจผมตอบไปอย่างที่ตั้งใจ

ก็ดี

อะไรนะผมร้องถามเมื่อฟังที่อีกคนพูดไม่ชัด

ก็ไม่ได้ว่าอะไรเสียงเข้มตอบกลับมาแล้วสนใจถ้วยข้าวตรงน้า มันแปลกๆ นะ คุณว่าไหม

และผมก็รู้แล้วว่าที่ถามน่ะเพราะอะไร ก็คนป่วยที่อยู่ๆ ก็โผล่มาหาผมเมื่อคืนตอนนี้มันกำลังทำตัวเป็นเจ้าของห้องจองทีวีจอยักษ์ นั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟาอย่างสบายใจมากมาย ไม่ทราบว่าวันนี้ไม่ไปทำธุระอะไรให้ต้องไปทำแล้วหรือ

วันนี้ไม่ไปไหนเหรอผมที่กำลังทำหน้าเซ็งๆ นั่งอยู่บนพื้นใกล้ๆ โซฟาเพื่อจะรอเล่นเกม แต่ต้องให้มันดูสารคดีบ้าบอให้จบก่อน ห้องกูนะครับ

ไม่และคนตอบก็ไม่คิดซะด้วย

ไม่มีรับน้องแล้วเหรอผมกำลังหาทางออกให้ตัวเอง ยิ่งมันอยู่ด้วยผมก็ยิ่งสับสน แต่หน้ามันเหมือนอยากจะยิ้มเหลือเกินทำไมไม่รู้

เขารับน้องกันจบไปแล้วมันว่าออกมาด้วยเสียงนิ่งๆ ตามนิสัย เออ ผมก็ลืมไปว่ารับน้องกันเสร็จแล้ว มิน่าถึงได้ดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนเลยสักนิดกับการมานั่งทำตัวใหญ่คับห้องผมเนี่ย

จบยังกูจะเล่นเกมผมบ่นเป็นรอบที่สิบของวัน อะไรของมันก็ไม่รู้ หงุดหงิดจริง

อีกชั่วโมงค่อยเล่นแล้วดูมันตอบสิ ไอ้บ้าเอ้ย

กูจะเล่นตอนนี้ มึงน่ะหยุดดูเลยนะดินก่อนที่กูจะโมโหผมหันไปเผชิญหน้ากับคนที่ทำเป็นนิ่งไม่สนใจอาการโวยวายของผม มันยักคิ้วให้แล้วเปลี่ยนช่องหน้าตาเฉย

“ดิน กูจะเล่นเกมผมบอกเสียงดังขึ้นด้วยความโมโห ช่วยมีความรู้สึกรับรู้บ้างเหอะ

วันๆ เอาแต่เล่นเกม เมื่อไหร่จะโตวะมันบ่นแต่ก็ยอมปล่อยรีโมทที่ถืออยู่ให้ผม

 “คนที่เป็นผู้ใหญ่ก็เล่นเกมได้มั่งเหอะ คนอย่างมึงจะไปเข้าใจอะไรผมบอกโดยไม่ลืมประชดมันไปด้วย คงกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่ผมพูดแบบนี้กับมันน่ะ

มันรู้ว่าผมประชดเรื่องอะไรเหมือนกับที่ผมรู้ว่าประชดไปก็ไม่ได้อะไร ก็แค่พูดให้มันรู้ซึ่งมันก็ไม่เคยจะสนใจอยู่ดี แต่ก็ช่างหัวมัน รำคาญแค่ไหนผมก็จะพูดอยู่แบบนี้ล่ะ ถามว่าเจ็บไหมที่ทำ มันก็เจ็บแต่ก็เริ่มชาไปแล้วไง

กูก็คน มีความรู้สึกผมละมือจากแผ่นเกมไปมองคนพูดที่ทิ้งตัวนอนลงบนโซฟาตัวยาวเหมือนยังไม่หายดี

เหรอผมว่าเสียงยาว ย้ำสิ่งที่มันพูด มันส่ายหัวใจผมเบาๆ ถึงผมจะทำเป็นเล่นแต่สิ่งที่รู้สึกมันเป็นของจริง

เหนื่อยมากหรือไงผมถามด้วยความห่วงใยที่มีอยู่ พอเห็นมันนิ่งๆ แบบนี้ก็อดไม่สบายไม่ได้จริงๆ ไอ้เพลงนะไอ้เพลง

นิดหน่อยน่ะ แต่ก็โอเคแล้วมันว่าแล้วหลับตาลง ผมขยับเข้าไปใกล้ๆ คนหลับ ใบหน้าที่ดูอิดโรยอย่างน่าเป็นห่วงแต่ก็ดูน่ารักในความรู้สึกผม จนเผลอกดจูบลงที่ปากหนาเบาๆ คนนอนลืมตาขึ้นมามองอย่างตกใจ ผมขำเบาๆ กับใบหน้าตกใจและคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน

อะไร นอนไปสิผมทำเป็นไม่รู้เรื่อง ดึงผ้าขึ้นมาห่มให้มัน ผมช่างเป็นคนดีจริงๆ ว่าไหมล่ะ

ทำอะไรมันถามเสียงเข้ม หรี่ตาลงมองผมอย่างไม่น่าไว้ใจ หวังว่าจะไม่โดนกระทืบที่ไปลูบคมคนโหดหรอกนะ

เปล่า เห็นกูทำอะไรไหมล่ะลอยหน้าลอยตาตอบไปอย่างที่เคยเป็น ผมเคยสนไหม ถามจริง?

จะเอาจริงใช่ไหมเพลงไม่บ่อยที่มันจะเรียกผมแค่ชื่อ และไม่มีสรรพนามอันน่าฟังนำหน้าหรือตามหลัง มันน่าภูมิใจดีนะ

เอาอะไร ไม่เอาอะไรทั้งนั้นล่ะหันหลังให้คนพูด หยิบจอยเกมที่วางไว้มากดเล่นด้วยความสบายใจ ปล่อยให้มันนอนพักไปเถอะ ผมไม่ได้ไปกวนอะไรใครเลยนะ

มานอนด้วยกันไหมและเป็นอีกครั้งที่ผมหันไปมองคนพูดโดยไม่กลัวคอเคล็ด

ว่าไงนะผมถามย้ำด้วยเสียงดัง ก็คนมันตกใจนี่น่า

ก็บอกว่าให้มานอนด้วยกัน หูหนวกหรือไงแล้วคนพูดก็เสียงเข้มตาม โห่ ก็แค่ถามเพื่อความมั่นใจ

ขอให้คนอื่นนอนด้วยแบบนี้นะเหรอ หัดพูดให้มันดีๆ หน่อยได้ไหมผมบ่นแต่ก็ยอมกดปิดเกมแล้วไปนั่งอยู่ข้างๆ โซฟาที่มันนอนอยู่ แต่ว่าโซฟามันเล็กแค่นี้จะให้ผมไปนอนไหนล่ะ

ขยับมานี่คนที่นอนอยู่ตบที่ว่างด้านหน้าที่เหลือไม่เยอะให้ผมลุกขึ้นไปนั่ง ซึ่งผมก็ทำตาม ไอ้อายมันก็อายอยู่นะแต่มันเปิดโอกาสผมก็ต้องคว้าไว้สิ ผมไม่ชอบปล่อยโอกาสให้หลุดมือไง

นอนลง จะนั่งอีกนานไหมเสียงมึงจะไม่ดุสักนาทีได้ไหม ผมทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาพยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผู้ชายตัวโตๆ สองคนมานอนเบียดกันบนโซฟามันดูดีมากไหมเนี่ย

หลับตาสิมือแกร่งกระชับเอวผมเข้าหาตัวให้รู้ว่าโซฟามันใหญ่พอให้คนสองคนนอนด้วยกันได้จริงๆ

ดวงตาที่จ้องหน้าอีกคนหลับคนช้าๆ ตามคำบอก ผมมันก็คนซื่อๆ นิครับ ความอุ่นชื้นประกบลงช้าๆ ที่ริมฝีปากด้านล่างก่อนจะแนบชิดบดเบียดเข้ามาในรอยแยกเล็กๆ อย่างเชื่องช้า ลิ้นร้อนกวาดไปทั่วโพรงปากที่กำลังร้อนระอุขึ้นอย่างรวดเร็ว ก้อนเนื้อที่อยู่กลางอกข้างซ้ายเต้นเป็นจังหวะรัวเร็วไม่ต่างจากจูบที่กำลังรุนแรงขึ้น ลิ้นร้อนเกาะเกี่ยวกับลิ้นเล็กไม่ผละไปไหน ผมไม่กล้าลืมตาขึ้นมองคนที่กำลังมอบสัมผัสให้ แค่รู้ว่าเป็นมันผมก็เต็มใจรับทุกอย่าง




 ********************

            เอาน้องเพลมาส่งเข้านอนค่ะ  ตอนนี้มาด้วยความละมุ่นละไมน้า ดินทำตัวเป็นพระเอกขึ้นไหม?





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Boy-Friend : เป็นแฟนกันไหม [Yaoi] ตอนที่ 40 : [Din&Plang] อดีตรักลวงใจ...................05 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1414 , โพส : 26 , Rating : 100% / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 26 : ความคิดเห็นที่ 1650
ดินทำไมต้องทำเหมือนแคร์ ปล่อยเพลงไปเถอะนะ
Name : Taeisme < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Taeisme [ IP : 27.55.84.144 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2557 / 19:37
# 25 : ความคิดเห็นที่ 1275
สงสารเพลง อยากให้เพลงไปจากดิน ไปอยู่เมืองนอก ทำให้ดินรู้ว่าเมื่อวันที่ไม่มีเพลงแล้ว จะรู้สึกก็ต่อเมื่อมันสายไปแล้ว
Name : Vanilla [ IP : 82.145.219.23 ]
Email / Msn: -
วันที่: 23 มีนาคม 2557 / 09:42
# 24 : ความคิดเห็นที่ 1159
สงสารเพลงสุดๆ
PS.  ~~กี่พรุ่งนี้ น้ำตาถึงจะหยุดไหล จะยอมรับความจริงในวันนี้ได้ ที่ต้องไม่มีใคร ไม่มีใคร~~ :[
Name : แค่คนเดินดิน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แค่คนเดินดิน [ IP : 171.99.2.149 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มกราคม 2557 / 18:05
# 23 : ความคิดเห็นที่ 1133
สงสารเพลงเหมือนเดิม

ไม่เข้าใจดินสักนิดว่าะคิดอะไร

ทำอะไรอยู่
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 182.53.63.110 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มกราคม 2557 / 16:17
# 22 : ความคิดเห็นที่ 1123
อืมมม พูดได้คำเดียว
สงสารเพลงจังเลย
Name : snow_box < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ snow_box [ IP : 223.27.241.213 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มกราคม 2557 / 18:51
# 21 : ความคิดเห็นที่ 1122
สงสารเพลงแบบไม่รู้จะสงสารไปมากกว่านี้แล้วอ่ะ!
PS.  อันตัวข้านั้น เป็นนักอ่านเงาที่นิสัยดีนะเออ! เพราะเม้นอยู่เรื่อยๆ
Name : Nali < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nali [ IP : 101.51.241.58 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มกราคม 2557 / 00:23
# 20 : ความคิดเห็นที่ 1121
สงสารพี่เพลงอ่าาา อุส่าดีได้แล้วนะพอเจอคำพูดดีๆๆมือคนนั้นใจก็อ่อนหมดแล้ว อย่ามาทำให้รักได้ม่ะ
บางครั้งรู้สึกเหมือนวินชอบเพลงแต่อ่านๆๆไปก็เเหมือนคนรักเพื่อนธรรมดา ยังไงเนี้ยย อร๊ายยย สับสน
Name : shshshx < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ shshshx [ IP : 27.130.30.61 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มกราคม 2557 / 23:57
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1117
ความรักของดินเพลงจะจบงัยน่ะเนีย
PS.  ^_^ รักตัวเองให้เป็นก่อนที่คิดจะรักใคร
Name : Rainbow_Jang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rainbow_Jang [ IP : 183.88.129.152 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มกราคม 2557 / 14:45
# 18 : ความคิดเห็นที่ 1116
ดินยังคงทำตัวน่าหมั่นไส้ได้เสมอต้นเสมอปลายเฮ้อออ
เพลงพิญตัวเลิกรอเถอะนะ จริงๆเราเหนื่อยแทนเลยอ่ะ
ในเมื่อแค่นี้ยังจำไม่ได้ก็ไม่สมควรได้ความรักจากหนูเพลง
เพลงไปหวั่นไหวกับคนอื่นได้แล้วนะลูก เบื่อคนสมองปลาทองง
สู้ๆนะจ้ะะะ
Name : blanchet [ IP : 58.8.214.52 ]
Email / Msn: -
วันที่: 10 มกราคม 2557 / 12:23
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1115
วินน่ารักเนอะ หลงเลยอ่ะ
น้องเพลงอย่าให้ผู้ชายเลวร้ายทำลายชีวิตหนูนะลูก รอบตัวหนูมีเพื่อนดีๆรายล้อมตัวหนูมากมาย
อิพี่ดิน อิคนใจร้าย อีกไม่นานแกจะปวดร้าวทรมานยิ่งกว่าน้องเพลง แช่งๆๆๆๆๆๆ
Name : PuiPui [ IP : 115.67.3.120 ]
Email / Msn: Ps_1591(แอท)hotmail.co.th
วันที่: 10 มกราคม 2557 / 12:15
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1114
เมื่อไหร่เพลงจะเลิกเจ็บสักทีสงสารเพลงอ่ะ วินเป็นคนดีจังน่ารักที่สุด จะปลดพี่ดินๆ



Name : A.Iliad < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ A.Iliad [ IP : 124.122.177.86 ]
Email / Msn: nantawon2851(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มกราคม 2557 / 12:07
# 15 : ความคิดเห็นที่ 1113
เมื่อไหร่ดินจะเลิกปากแข็งซะที
Name : lukjae [ IP : 101.108.83.165 ]
Email / Msn: -
วันที่: 10 มกราคม 2557 / 11:49
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1112
ตอนนี้นายวินน่ารักที่สุดแลดูมีสาระมาก
Name : A.Iliad < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ A.Iliad [ IP : 124.122.177.86 ]
Email / Msn: nantawon2851(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มกราคม 2557 / 23:00
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1110
วินคนดี หลงรักแล้วอ่ะ
PS.  #~ ไม่ใช่สาววาย แค่ชอบจิ้นนิยายแต่ละเรื่อง ^[]^ ######
Name : Honey_dew < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Honey_dew [ IP : 101.109.231.80 ]
Email / Msn: namkang_dew(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2557 / 20:31
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1109
วินน่ารักจัง
Name : จิบจิบ [ IP : 110.77.151.58 ]
Email / Msn: -
วันที่: 6 มกราคม 2557 / 15:13
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1108
เรื่องตัดฉากเค๊าไม่ว่าหรอกนะ
แต่แค่อยากรู้ว่าดินจำได้มั้ย
ถ้าจำไม่ค่อยได้ แล้วรู้มั้ยว่าตัวเอง
ได้นอนไปกับเพลง ไม่ใช่ตัวเล็กน่ะ
Name : snow_box < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ snow_box [ IP : 223.25.200.200 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2557 / 10:41
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1106
อืมมม ฉากที่ตัดไปนั่น
เดาว่าเป็นฉากที่เพลงเสร็จดินใช่ป่ะ
Name : snow_box < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ snow_box [ IP : 202.176.128.222 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2557 / 22:17
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1104
อยากเชียร์คนอื่นล่ะ

เซ็งดิน

แต่ว่าเพลงก็รอมาตั้งนานอ่ะ

เพลงสู้ๆ
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 202.28.118.123 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2557 / 17:52
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1103
เชียร์วินๆ >_<
Name : X_XIII < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ X_XIII [ IP : 171.4.250.184 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2557 / 15:02
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1102
เปลี่ยนข้างมาที่วินแทนได้ป่ะ? แบบเกียดดินแล้วอ่ะ -0-
PS.  อันตัวข้านั้น เป็นนักอ่านเงาที่นิสัยดีนะเออ! เพราะเม้นอยู่เรื่อยๆ
Name : The White Rose of Death < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ The White Rose of Death [ IP : 1.20.228.222 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2557 / 13:51
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1101
ตัวเล็กน่ารักที่สุดดด ทำไมดินถึงจำไม่ได้นะ
รักเพลงมากๆ สู้ๆนะคะรอที่เหลืออิอิ
Name : Blanchet [ IP : 58.8.133.11 ]
Email / Msn: -
วันที่: 4 มกราคม 2557 / 13:40
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1100
วินคิดไรกับเพลงป่ะเนี้ยยยยย
ดินเมื่อไหร่จะเลิกซึน น่าหงุดหงิด
Name : shshshx < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ shshshx [ IP : 171.7.6.85 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2557 / 13:17
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1099
สวัสดีปีใหม่ค่ะ ขอให้มีความสุข สุขภาพแข็งแรงนะค่ะ ^0^
ตอนนี้ เรางง >< กับเพลง+ดินมากเลย ไรท์มาต่อไวๆๆ นะ
Name : SodaN+N < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SodaN+N [ IP : 125.24.242.187 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2557 / 12:16
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1098
ดินจ๋าตอนไหนจะรู้ว่าเพลงคือตัวเล็กนะ ต้องให้สูญเสียไปก่อนเลย ถึงจะรู้สินะ
PS.  Hey!!!! I'm Khamin❤
Name : ▐ ▒ KMZ ▒▐ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ▐ ▒ KMZ ▒▐ [ IP : 1.2.225.175 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2557 / 09:39
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1096
รอลุ้นให้เพลงสมหวังซะจนเกื่อบๆจะเกลียดดินและ..

แต่ยังใงก็ยงลุ้นต่อไป ชอบคู่นี้มากๆเลย อยากให้สมหวังกันซะที

รอคู่วินอีกคู่อยากอ่าน...อ่ะ
Name : jasmine [ IP : 89.129.26.42 ]
Email / Msn: -
วันที่: 4 มกราคม 2557 / 06:49
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน สิงหาคม 2559"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android