My.iD Diary destiny_sj [2 ก.พ. 51 : แด่น้องสาว ] ::

ว่ากันว่า ช่วงชีวิตของคนเรามีจำกัด

ยิ่งใช้เวลาไปกับความเศร้าโศกนานเท่าไหร่

ก็จะเหลือช่วงเวลาที่ดี ลดน้อยลง

ระหว่างการเดินทาง

หากมีเพื่อนร่วมทางสักคน

ก็นับว่าเป็นโชคดีของเธอแล้ว

และเมื่อเขาจำเป็นต้องแยกไป

เธอควรขอบคุณที่เขาร่วมทางมา

ไม่ใช่ตัดรอนต่อว่า ที่เขาแยกทางไป

ถ้าเธอเคยล้ม

เธอก็จะเดินอย่างระมัดระวังมากขึ้น

นั่นเองคือเหตุผลว่า

ทำไมคนเราจึงต้องเจ็บปวดเสียบ้าง

ความเจ็บปวดที่ร้ายแรงที่สุด คือ

ความเจ็บปวดที่เธอเฝ้าคิดถึงแต่มันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่มีความเจ็บปวดครั้งใด

ไม่ให้ประโยชน์กับชีวิต

ขึ้นอยู่กับว่า

เธอรู้จักที่จะใช้ความเจ็บปวดนั้นทำให้เธอเข้มแข็ง

หรือปล่อยให้มันทิ่มแทง จนเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่ออ่อนแอจนถึงที่สุด

ความเข้มแข็งจะเข้ามาแทนที่

หนังสือเล่มไหนที่อ่านแล้วไม่ถูกใจ

ก็ไม่ต้องกลับไปอ่านรอบสอง

ความทรงจำที่นึกถึงแล้วเจ็บปวด

ก็อย่าไปนึกถึงมันเป็นครั้งที่สอง

หลายๆสิ่งในโลก

ล้วนถูกสร้างมาให้มีด้านตรงข้าม

มันจึงต้องมีจุดผกผันแปรเปลี่ยน

ความรักก็มีจุดเปลี่ยนของมัน

จึงเป็นเรื่องจำเป็น ที่เธอต้องยอมรับมันให้ได้

ความเสียใจไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่หากเสียใจไม่จบสิ้น นั่นจึงแปลก

ถ้าเธอเคยหกล้ม

เธอก็จะเดินอย่างระมัดระวังมากขึ้น

ไม่ใช่คิดจะไม่เดินอีกเลย

ยินดีต้อนรับ ผู้เยี่ยมชม ครับ / สมาชิกสามารถ Login ได้ที่นี่ ( Login ชื่ออื่น \| Logout )