วันเวลาคล้อยผ่านไปพาใจเศร้า
 
        ด้วยเวลาเหล่านั้นเล่าไร้ความหมาย

        ทุ่มเทไปทั้งแรงใจและแรงกาย

        แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้ก็เหมือนเดิม

             สิ่งที่ได้คืออะไรนั้นน่ะหรือ

        มันก็คือกำลังใจที่เคยเหิม

        ถูกทอนลงด้วยเสียงหมิ่นและซ้ำเติม

        ยากจะเสริมแรงใจให้กลับคืน
             
               กำลังใจด้วยแรงฝันที่แรงกล้า

        มันถูกคร่าให้เหลือเพียงความขมขืน

        จนบัดนี้มีแต่เพียงเสียงสะอื้น

         ยากจะฝืนสู้ต่อด้วยท้อใจ


     คุณเคยหรือไม่กับการที่เราทำอะไรด้วยแรงใจและแรงฝัน  แต่การกระทำนั้นกลับถูกขัดขวาง  ขวางไว้โดยคนที่คุณรักที่สุด  ซึ่งถึงแม้ว่าเขาจะทำไปด้วยเพราะเพียงความหวังดี  แต่สิ่งนั้นมันกลับมันทำให้จิตใจของเราได้ห่อเหี่ยวลง

      โลกของเรานั้นมันอยู่ด้วยจินตนาการ  ซึ่งแปรรูปออกมาได้เป็นผลลัพภ์คือนิยายทั้งหลายแหลที่เราเคยแต่ไว้  ซึ่งมันก็ได้รับการยอมรับจากผู้อ่านบางกลุ่ม  ซึ่งนั้นทำให้เรารู้สึกดีมาก

       หากแต่คนที่เราอยากให้เขาสนับสนุนเรามากที่สุดเขาคือคนที่ขัดขวางเรามากที่สุด  ใช่ว่าเราไม่ห่วงเรื่องการเรียนและอนาคต  แต่บางอย่างมันก็ควรต้องได้รับการปลดปล่อย  อาทิจินตนาการทั้งหลายแหล่ในหัว  เพระถ้ามันอัดแน่นเกินโดยไร้การระบาย  มันอาจทำให้กลายเป็นโรคจิตคืออยู่ในโลกส่วนตัว  ชอบอยู่กับตัวเอง

      เรานั้นเป็นคนที่เรียกได้ว่าไม่เคยทำอะไรได้ดีเลย   ไม่ว่าจะเป็นการเรียน  การทำงาน  ความคิด  หรือแม้กระทั่งกิจกรรมต่างๆ   สิ่งเดียวที่พอจะนับได้ว่าเป้นความสามารถนั้นก็คือการใช้ภาษา  แต่มันก็กลับถูกขวางไว้  ด้วยเหตุผลที่ว่าไร้สาระ  และมันไม่ได้ช่วยอะไรกับชีวิตเธอเลย  

      และถ้าเป็นคุณ   คุณจะทำอย่างไร  เราเชื่อว่าหลายคนอาจเป็นแบบเรา  และบางคนก็อาจจะไม่เข้าใจด้วยเพราะใครบางคนที่อยู่ใกล้ตัวคุณนั้นพร้อมที่จะสนับสนุนในสิ่งที่คุณเป็น  และสิ่งที่คุณทำ