พฤศจิกายน 2551  |
| อา. |
จ. |
อ. |
พ. |
พฤ. |
ศ. |
ส. |
| | | | | | 1 | | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | | 30 |
|
|
|
 |
|
View : 51 Post : 2
5 พฤศจิกายน 2549
ชื่อตอน : กลอนประตูหรือจะสู้กลอนจากใจ
เกริ่นเรื่อง : ชื่อเรื่องชวนอ้วกอ่ะ
วันเวลาคล้อยผ่านไปพาใจเศร้า ด้วยเวลาเหล่านั้นเล่าไร้ความหมาย
ทุ่มเทไปทั้งแรงใจและแรงกาย
แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้ก็เหมือนเดิม
สิ่งที่ได้คืออะไรนั้นน่ะหรือ
มันก็คือกำลังใจที่เคยเหิม
ถูกทอนลงด้วยเสียงหมิ่นและซ้ำเติม
ยากจะเสริมแรงใจให้กลับคืน กำลังใจด้วยแรงฝันที่แรงกล้า
มันถูกคร่าให้เหลือเพียงความขมขืน
จนบัดนี้มีแต่เพียงเสียงสะอื้น
ยากจะฝืนสู้ต่อด้วยท้อใจ
คุณเคยหรือไม่กับการที่เราทำอะไรด้วยแรงใจและแรงฝัน แต่การกระทำนั้นกลับถูกขัดขวาง ขวางไว้โดยคนที่คุณรักที่สุด ซึ่งถึงแม้ว่าเขาจะทำไปด้วยเพราะเพียงความหวังดี แต่สิ่งนั้นมันกลับมันทำให้จิตใจของเราได้ห่อเหี่ยวลง
โลกของเรานั้นมันอยู่ด้วยจินตนาการ ซึ่งแปรรูปออกมาได้เป็นผลลัพภ์คือนิยายทั้งหลายแหลที่เราเคยแต่ไว้ ซึ่งมันก็ได้รับการยอมรับจากผู้อ่านบางกลุ่ม ซึ่งนั้นทำให้เรารู้สึกดีมาก
หากแต่คนที่เราอยากให้เขาสนับสนุนเรามากที่สุดเขาคือคนที่ขัดขวางเรามากที่สุด ใช่ว่าเราไม่ห่วงเรื่องการเรียนและอนาคต แต่บางอย่างมันก็ควรต้องได้รับการปลดปล่อย อาทิจินตนาการทั้งหลายแหล่ในหัว เพระถ้ามันอัดแน่นเกินโดยไร้การระบาย มันอาจทำให้กลายเป็นโรคจิตคืออยู่ในโลกส่วนตัว ชอบอยู่กับตัวเอง
เรานั้นเป็นคนที่เรียกได้ว่าไม่เคยทำอะไรได้ดีเลย ไม่ว่าจะเป็นการเรียน การทำงาน ความคิด หรือแม้กระทั่งกิจกรรมต่างๆ สิ่งเดียวที่พอจะนับได้ว่าเป้นความสามารถนั้นก็คือการใช้ภาษา แต่มันก็กลับถูกขวางไว้ ด้วยเหตุผลที่ว่าไร้สาระ และมันไม่ได้ช่วยอะไรกับชีวิตเธอเลย
และถ้าเป็นคุณ คุณจะทำอย่างไร เราเชื่อว่าหลายคนอาจเป็นแบบเรา และบางคนก็อาจจะไม่เข้าใจด้วยเพราะใครบางคนที่อยู่ใกล้ตัวคุณนั้นพร้อมที่จะสนับสนุนในสิ่งที่คุณเป็น และสิ่งที่คุณทำ
|
|