ยามค่ำคืนแห่งรัตติกาลอันพร่างพราว

แสงดาวทอประกาย...งดงาม

หิมะกำลังโปรยปราย

ละอองสีขาวบริสุทธิ์นำพาความหนาวเหน็บมาเยือน

สายลมหนาวกรีดหัวใจอันบอบช่ำจนเป็นแผล

ผมอยู่นะที่นั้น...เพียงลำพัง

ความรู้สึกห่วงหา กังวล ถาโถมเข้ามาในห้วงหัวใจ

เพียงเพราะคิดถึงคุณ

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...?

ที่คุณกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของผม

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...?

ที่หัวใจดวงนี้ได้เปิดรับคุณ

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...?

ที่ผมรักคุณ

คันดะ

ว่ากันว่าความรักนั้นเป็นสิ่งที่หอมหวานปานจะละลายเมื่อได้สัมผัส

ช่วงเวลาที่ได้รักใครซักคนเป็นความสุขสมที่ยากจะได้รับ

I pray for this love to be true

ผมเฝ้าภาวนาขอให้ความรักครั้งนี้สมหวัง…

แม้ตอนนี้ต้องเดียวดายและเหนื่อยล้า

หากคราใดได้ปะทะวาจากับคุณ

ได้เฝ้ามองคุณ

มันจะหายเป็นปลิดทิ้ง

บางครั้งผมก็เคยคิด

ว่าตัวผมกลายอย่างนี้ได้ยังไงกัน

ผมรักคุณมากมายขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ

เสียงหัวใจของผมกำลังบอกย้ำว่ารักคุณอยู่ตลอดเวลา

ภายใต้จิตสำนึกของผม

ผมปรารถนาอยากให้คุณอยู่เคียงข้าง

คอยเฝ้ามอง ปกป้อง ดูแลผม

สิ่งที่ผมได้ทุ่มเทไป

คุณเคยสัมผัสถึงมันบ้างมั้ยน่ะ

ท่าทางที่คุณแสดงออกมาราวกับรังเกียจ

มันทำให้ผมต้องจมปลักอยู่กับความเศร้า ขมขื่น

ที่ตอกย่ำถึงความอ่อนแอ

ความอ่อนแอที่คุณเคยเอ่ยปากว่าเกลียดนักหนา

ผมพยายามทุกวิถีทางเพื่อขจัดความเดียวดาย ทรมานนี้

ถึงกระนั้นก็ไม่อาจเยียวยามันได้

หลีกหนี ตัดใจ

สองสิ่งนี้หรือที่ผมเลือกมัน

ทั้งทั้งที่ภายในหัวใจยังคงเฝ้าถามคุณทุกคราที่เจอ

ว่าคุณเคยมองมาที่ผมบ้างหรือเปล่าครับ...?