จากร้อน...เป็นหนาว

หยาดฝนโปรยปราย

โลกของข้าช่างหนาวเหน็บ

มวลไม้ต่างแห้งเหี่ยวเหลือเพียงกิ่งอันซีดเซียว



ข้าเกลียดฝน

สายฝนมิอาจชะความทรงจำนั้นไปจากข้า

หากตอกย้ำ  ย้ำเตือนถึงความผิดครานั้น



ไม่อาจย้อนคืนอีก...



ข้าหวังให้ถึงฤดูร้อน

ฤดูที่ข้าผลิดอกออกใบงดงาม




มีคนบอกข้า

"คราใดที่เจ้าเศร้า จงมองขึ้นไปยังท้องฟ้า น้ำตาเจ้าจักหยุดใหล"


ข้าหาเป็นเช่นนั้น

สีฟ้าช่างพาข้าเศร้า  น้ำตาข้ามิอาจหยุดหลั่ง



เพราะข้าเสียเจ้าอย่างมิอาจกลับคืน

ข้าจักหลอกตัวเองต่อไป



K a e
j an
+ +

- -
nam kang
mi lk