 ตุลาคม 2551  |
| อา. |
จ. |
อ. |
พ. |
พฤ. |
ศ. |
ส. |
| | | 1 | 2 | 3 | 4 | | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
|
|
|
 |
|
View : 98 Post : 6
5 สิงหาคม 2551
ชื่อตอน : ท่วงทำนองและสองเรา
เกริ่นเรื่อง : บทนำ (ชื่อเรื่องยังบ่เป็นทางการ)
Our Love Song ท่วงทำนองและสองเรา
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
1
CEREAL BOY
กรี๊ด ~~~
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
สวัสดีค่ะ วันนี้เรากำลังอยู่กับ Cereal Boy วงบอยแบนด์น้องใหม่มาแรง มากความสามารถ บลาๆๆ.....
พรึ่บ...!!
โอ้ยยยยย ไอ้บุ๊ค แกปิดทีวีไมอ่ะ ฉันกำลังเพลินนะเฟร้ย
ห้ามเปิดนะเว้ย ไอ้ดาว ฉันกำลังจะอ่านหนังสือนะ
นิยายน้ำเน่าอีกอ่ะดิ๊ กำรู้อีก =__= ไอ้นิ่ม แล้วทำไมมันต้องทำเสียงสูงด้วยฟระ
ไปอ่านในห้องอื่นสิเว้ย ฉันจะดูที่รักของฉันนะยะ นานๆจะได้ยลโฉมนะ เพื่อนเลิฟ ไปไป๊ ไปอ่านในห้องน้ำก่อนละกันนะแกน่ะ อ๊าก ไอ้ดาวมันไม่พูดเปล่าๆ มันร่วมมือกับไอ้นิ่ม ถีบฉันออกจากห้องนั่งเล่น T^T ยัยพวกนี้จิตใจทำด้วยอะไรกัน นี่บ้านฉันนะยะ เชอะๆๆๆๆ ไม่อยากต่อกลอนกับมันแล้ว ไปก็ได้เว้ย เป็นนางเอกต้องยอมทุกอย่าง T__T
แหะๆ ผ่านมาก็หลายบรรทัดแล้ว ขอโทษนะคะ ที่แนะตัวช้าไปหน่อย ฉันชื่อบุ๊ค ปริยากร กิตติกรรม-จรประชา ฮือๆๆ เสียใจกับฉันด้วยเถอะค่ะ ทั้งๆที่เป็นวันหยุดแท้ๆ ต้องโดนถีบหัวส่งออกจากห้องนั่งเล่นอันแสนสบาย ฉันเบื่อพวกบ้าดารานักร้องจริงๆ ไม่รู้พวกนั้นมีอะไรดีนักหนา ไม่นานมันต้องลากฉันไปดูคอนเสิร์ตแน่(ถ้ามี) วงอะไรนะ เฮ้อ.. ช่างเถอะค่ะ =__=;;;
วันต่อมา ณ โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง
กรี๊ดดดดดดดด~~~
เธอเห็นไหมนั่น cereal boy
พวกเขามาทำอะไรที่โรงเรียนเราน่ะ
ได้ข่าวว่าจะมาเรียนที่โรงเรียนของพวกเราน่ะ >.<
จริงอ่ะ O_o
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด >O<
ให้ตายเถอะโรบิ้น โสดประสาทของฉันกำลังจะถูกทำลาย มันจะเออะอะไรกันนักกันหนานะ นี่โรงเรียนนะคะ ไม่ใช่สนามประลองเวทไตรภาคีนะยะ ประทานโทษ
อ๊ากกก ไอ้ดาวแกได้ยินไหม ที่พวกนั้นพูดกันอ้ะ *O* ไอ้นิ่มมันพูดพร้อมกับเขย่าหัวไอ้ดาวไปด้วย โอ้ มันกำลังจะฆ่าไอ้ดาวแล้ว ฉันกำลังจะเสียเพื่อนรักไปหนึ่งคนเหรอนี่ อาเมน
เฮ้ย จริงดิ กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เพิ่งดูทีวีไปเมื่อวานนี้เอง โอ้พ่อเทพบุตรของข้า>__< วิญญาณอะไรเข้าสิงห์ล่ะนั่น ยัยดาว
ไอ้นิ่ม ไอ้บุ๊คไปกันเถอะ !!
อ๊ากๆๆ ไม่นะ พลังถึก ของยัยดาวได้พาฉันลอยลิ่ว เหนือฝูงชนเพศเมีย ที่รายล้อมอยู่หน้าห้องอำนวยการเรียบร้อย ขอบคุณเจ้าแม่ต้นไทร ที่ลูกรอดมาได้ _/\_
กรี๊ดดดดดดดดดดดดด
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~
เสียงของนักเรียนหญิงเกือบจะทำให้ตึกถล่ม พวกนายบอยแบนด์อะไรนั่น ดังขนาดไหนกันนะ ทำไมฉันจำหน้าไม่ได้ซะที ฉันคิดว่าฉันเคยเห็นในนิตยสารหลายเล่มที่ยัยดาวกับยัยนิ่มซื้อมาเลยล่ะ เฮ้อ จะหล่อเหมือนพระเอกนิยายที่ฉันกำลังอ่านอยู่หรือเปล่านะ (ก็มัวแต่อ่านนิยายไงยะเลยจำหน้าหล่อๆของพวกนั้นไม่ได้น่ะ)
ขอให้นักเรียนทุกคนกลับไปที่ชั้นเรียนเดี๋ยวนี้ ย้ำ ขอให้นักเรียนทุกคนกลับไปที่ชั้นเรียนเดี๋ยวนี้ เสียงตามสายของอาจารย์ (เจ๊)เยาวพร จอมเนี๊ยบดังขึ้นมา หึหึ เห็นด้วยค่า เห็นด้วย >O< (เห็นด้วยแต่ตัวไม่ขยับเลยนะยะ)
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~~
เหล่าฝูงชนเพศเมียนั้นก็ยังไม่สะทกสะท้าน อะไรกันเนี่ย =__=;; พวกเค้าหล่อขนาดนั้นเลยหรอ เริ่มหื่น -..- ไม่ได้ๆ ต้องห้ามตัวเองไม่ให้หื่นๆ
โอ้ย เพราะพวกแกอ่ะแหละ ลากฉันมาทำไมเนี่ย ไม่เห็นจะมีอะไรเลย คนเยอะเบียดกันจะเป็นปลากระป๋องอยู่แล้วนะยะ
ใจเย็นดิวะไอ้บุ๊ค เดี๋ยวพวกฉันจะพาแกไปชื่นชมความหล่อเหลาใกล้ๆเอง
ว๊าย ดาว บุ๊คมันหายไปแล้วอ่ะ
เออ ช่างมัน =__=
ถ้าอย่างนั้น ไปกันเถอะไอ้นิ่มที่รัก ^O^
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด
ในที่สุดฉันก็ต้องทำตัวเป็นหนอนตัวแบนออกมาจากหน้าห้องอำนวยการ แหมๆ พวกบอยแบนด์ นั่นทำโรงเรียนฉันวุ่นวาย แค่มามอบตัวเฉยๆ ก็ทำให้ตึกแทบถล่มลงไปแล้ว ฉันล่ะหมั่นไส้จริงจริ๊ง โฮะๆ คิดอะไรดีๆออกแล้วค่ะ หึหึ
สวัสดีบุ๊ค
โอ้ว สวัสดีจ้ะ เชน ^^;;
โผล่มาตอนไหนวะ นายเชนที่อยู่ห้อง 5/1 ส่วนฉันอยู่ห้อง5/3 ฉันเคยอยู่ห้องเดียวกันมันตอนมัธยมต้น อีตาเชนนี่เรียนเก่งซะด้วย หน้าตาก็น่ารัก ใส่แว่นที่รับกับใบหน้าด้วย กรี๊ด แต่ท่าทางซื่อบื้อๆน่ะ =__= เดี๋ยวก่อนๆนี่ไม่ใช่เวลามาวิจารณ์คนนะ แน่นอนค่ะ ฉันกำลังจะไปกดสัญญาณไฟไหม้ แต่อีตาเชนดันโผล่มาซะก่อน ท่าทางจะสงสัยฉันว่ากำลังจะทำอะไร =__=
ทำอะไรอยู่เหรอ?
นั่นว่าแล้วไง แต่เอ๊ะ! มาก็ดีเลย จะได้ให้ช่วย พอดีสัญญาณเตือนไฟไหม้น่ะ มันสู๊งสูง แล้วไอ้เชนมันก็สูงมากเลยด้วย หุ่นดี๊ดี ไม่น่าซื่อบื้อเลย T-T อุตส่าห์เกิดมาหน้าตาดี
นี่เชน นายว่างรึเปล่าอ่ะ
ว่างๆ ทำไมหรอ
ช่วยกดสัญญาณไฟไหม้ให้หน่อยดิ มันสูงอ่ะ
เฮ้ย o_O ไฟไหม้เหรอ
ไอ้นี่เชื่องดีว่ะ ฮ่าๆ หรือว่ามันโง่ฟระ ถ้าไฟไหม้จริงมันก็คงมีคนวิ่งวุ่นไปแล้วล่ะย่ะ ไม่มีแต่เสียงกรี๊ดๆ แบบนี้หรอก ให้อภัยๆ เข้าแผนการ ^O^
ไม่น่าล่ะ ฉันถึงได้ยินแต่เสียงกรี๊ดๆๆ เป็นงั้นไป =__=
ใช่ๆ รีบกดเร็วๆเข้า >o<
ตี๊ดดดดดดดดด
ฮ่าๆๆๆๆ ประทับใจจอร์จอย่างแรง ไอ้เชนนี่สุดยอดจริงๆ เชื่อคนง๊ายง่าย ก๊ากๆ ฉันชอบ แล้วโรงเรียนจะต้องวุ่นวาย ไม่มีใครสนใจบอยแบนด์นั่นแน่ๆ สะใจๆ ^O^
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด~~~
เกิดอะไรขึ้นน่ะ
เสียงของเจ๊เยาวพรลอยมาแล้ว โอ้รีบเผ่นดีกว่า ทิ้งไอ้เชนไว้นี่ก็แล้วกัน ยืนทำหน้ายังกะไฟไหม้จริงๆแต่ทำไมไม่วิ่งหนีก็ไม่รู้ ยืนทำหน้าฉี่จะราด ไอ้เชนเอ้ย พ่อคนซื่อบื้อ ฉันขอโทษนะที่ต้องทิ้งแกไป ฟิ้ว~
พักกลางวัน~
และแล้วช่วงเวลาที่รอคอยก็มาถึง อิอิ พวกฉันน่ะไม่ได้เรียนคาบเช้าเลยสักคาบ ต้องขอบคุณอีตาบอยแบนด์นั่นจริงๆ ที่ก่อให้เกิดความวุ่นวาย (แกด้วยไม่ใช่เหรอ)
ไอ้บุ๊ค แกอ่ะ เป็นไรวะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ รีบยัดเข้าไปเลยนะเว้ย รายงานกลุ่มของพวกเรายังค้างตั้งสองวิชานะเว้ย
จ้ะ ดาวเพื่อนเลิฟ^-^
ทำไมบุ๊คอารมณ์ดีจังเลยเนี่ย ไอ้ปูนิ่มกลับสู่สภาพเดิม คือเป็นผู้ที่เรียบร้อย(ดูจากการพูดจา เรียกบุ๊ค ชิชิ) แต่ตอนเวลากล่าวถึงบอยแบนด์นั่น มันจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยล่ะ แม่สาวสองบุคลิก
ว่าแต่ ไอ้ดาวนี่มันก็เอางานเอาการ(ตอนใกล้ส่ง)ดีเหมือนกัน ตอนเดินมาโรงอาหารนี่พูดถึงบอยแบนด์ของพวกมันไม่หยุดปาก แต่พอเจอของกินก็เงียบสงบ ดีนะที่ไม่สงสัยว่าฉันเป็นคนบอกไอ้เชนกดสัญญาณไฟไหม้น่ะ ถ้าพวกมันรู้ล่ะก็ ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ TT^TT
|
|
