หลังจากที่มึนกับชีวิตไปพักใหญ่

ข้าน้อยก็พอจะมีหนทางพร้อมกับฟ้าอันสดใส

ข้าน้อยคิดว่าจะกลับไปเรียนไทย ^^ แต่คงเรียนพร้อมกับน้องๆหนูๆรุ่นKU70

กระนั้นก็จะขอเรียนให้จบคอร์สของที่นี่ดูก่อน ถ้าชอบจริงๆอาจจะอยู่ยาว ต้องดูต่อไป

ช่วงนี้เซ็งๆ ดีว่ารู้จักกับหลานสาวเพื่อนบ้านที่แก่กว่าปีนึง ก็คุยๆกันถูกคอดี

คนที่นี่เป็นคนnice นะ

งืม... แต่เราก็ยังเบื่อยังเซ็งในหลายๆเรื่องๆ

คืออยู่ที่นี่ไปไหนเองไม่ได้อะ เราไม่มีรถ แล้วก็ขับไม่เป็นอีกต่างหาก

ที่นี่เมืองเพียโอเรีย มันไม่มีรถเมล์ ไม่มีรถไฟฟ้า ไม่มีมอเตอร์ไซค์ที่จะให้เราไปไหนมาไหนเองได้

จะขี่จักรยานก็... แม่เจ้า!!! ถนนหกเลน ตูไม่กล้าว่ะ

แล้วจากขวามาซ้าย บอกตรงๆว่าแอบเมา

ช่วงนี้มีเวลาก็เขียนนิยาย แต่บทสุดท้ายของเล่มสามนี่ทำไมมันช่างยากเย็นเสียจริง

น่าจะจบซักทีก็ยังไม่จบ อาจจะเป็นเพราะว่าบทนี้มีส่วนของความจริง ประสบการณ์จริงของผู้เขียนปนเข้าไปด้วย (ไม่บอก ให้อ่านเอาเองจ้า)

เลยอาจจะต้องระลึกความหลังของชีวิตเล็กน้อยขณะพิมพ์แล้วดัดแปลงจนไม่เหลือเค้า

แต่คาดว่าไงๆก็จะเขียนให้เสร็จเร็วๆนี้แหละ เผลอๆคงเสร็จในอีกไม่กี่ชม. แต่ก็จะเหลือการตรวจทาน

กะว่าจะอ่านป.น.ย.สองเล่มรวด แล้วก็มาอ่านพิศวงมิติมายาต่อ เช็คเนื้อหาว่าอะไรยังไง แนวๆนั้น แล้วก็แก้คำให้เรียบร้อยก่อนส่งสนพ.อีกที

ชีวิตการเป็นเด็กนอกตอนนี้ยังบอกไม่ได้ ยังไม่ได้ไปนั่งเรียนแบบจริงๆจังๆ

มีวันก่อนไปกับเพื่อนฝรั่ง ไปลองนั่งชิมบรรยากาศดู ฝรั่งก็มองว่าอีเอเชียนี่มันมาจากฟะ 555

โดยรวมๆ 80 เปอร์เซ็น ก็เข้าใจที่เขาสอนนะ ในขณะเดียวกันเราก็ได้ศัพท์ใหม่ๆ

จริงๆนี่เป็นวิชาเรียนของพวกเมเจอร์การค้าระหว่างประเทศ แต่เราก็ลองไปนั่งเล่นๆ

แล้วปรากฏว่าเขากำลังสอนเรื่อง nonverbal (คาดว่าน่าจะแปลว่าอวัจนะภาษา)

ซึ่งก็ไม่เลว ก็เข้าใจนะ แต่ไม่รู้ว่าถ้าเปิดเทอมสิงหางวดหน้าเข้าไปนั่งเรียนเจอเพื่อนใหม่หมดจะเป็นไงอีก

แต่เราก็ไม่ได้ทวนญี่ปุ่นเลยยยย กะว่าอาจจะไปลองหาหนังสือแบบเรียนมานั่งอ่านเพิ่มเติมดู (อ่านอังกฤษเพื่อเรียนญี่ปุ่น... เยี่ยม)

แง่มมมมม วันนี้ก็มาพ่นๆแค่นี้แหละ แบบมันเซ็งๆ เดี๋ยวถ้ายังไงคงจะเขียนนิยายต่อให้จบ เฮ้อ...

ว่าแล้วก็ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ ^^