สวัสดีคร๊าบ

มายคงไม่คาดคิด

ว่าเราจะจำได้ทุกคำพูด

"โวยวายหลาย...เซาเว้าแหน่...รู้อยู่หรอกว่าทำงานนั่น"

ถึงแม้ในใจจะดีใจแค่ไหน

แต่ไม่รู้ว่าปากมันเป็นเห..รี่...ยอะไร

ถึงต้องตอบกวนตรีนไปอีกแล้ว

"รู้แล้วก็ดี...อย่าลืมไปแล้วกันก่อนเที่ยงเด้อ"

คร๊าบผ๊ม

และแล้ว

ผ๊มก็ออกจากบ้านไปทันทีที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ

อ่านถูกแล้วคับ

เปลี่ยนเสื้อผ้า

ก็เค้าบอกให้ผมไปก่อนเที่ยง

ตอนนี้มัน  10  โมงกว่าๆแล้ว

ก็ต้องรีบไปน่ะสิครับ

ชู่วววว

อย่าบอกใครล่ะ

ว่าผมไม่อาบน้ำ

(ซกมกจริงๆเลยกุ)

แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ล้างหน้าแปรงฟันนะ

(แหะๆ...อย่างน้อยก็แปรงฟันล่ะว๊า)

ทันทีที่ไปถึงที่วัด

ผมยืนรอเพื่อนจน  11  โมง  55

โดยประมาณ

(ไปถึงวัดตอน  11  โมง  40 )

ด้วยความโมโห

(ทั้งที่ยืนรอแค่ 15 นาที)

ผ๊มก็เลยโทรไปหาหมูทิพย์เพื่อนรัก

"อยู่ไหนกันวะ....กุมายืนรอตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว....ยังไม่เห็นโผล่มาซักคนเลย"

"ขี้โม้หลายบักแว่น...ฉอดๆๆๆๆๆๆ"

ที่อ้วนมันพูดไม่อยากจะจำคับ

แต่อยากบอกให้มันรู้ว่า

วันนั้นกุเกือบหูหนวกแล้ว

นอกจากจะด่าทางโทรศัพท์

พอมาเจอหน้ามัน

มันก็ยังด่าต่อได้อีกครับ

ขอบพระคุณนะเพื่อน

ที่ทำให้กุรู้ว่า  ด่าจนขี้หูเต้นระบำ  เป็นยังไง

ขอบคุณจริงๆ

และแล้ว

ผมก็ได้รู้ว่า

เพื่อนเค้านัดกันที่โบถ

แต่กระผ๊ม

เจือกไปรอที่หอระฆัง

เห่อๆๆๆ

(กุผิดอีกตามเคย.....ทำไมไม่มีใครบอกเลยว่านัดที่โบถ)

หลังจากทำงานเสร็จ

ด้วยความเลวทราวต่ำช้าของกระผม

เกิดอยากเล่นสนุก

อยากแกล้งเพื่อนเล่น

(แต่หารู้ไม่ว่าหาความซวยให้ตัวเอง)

ทันใดนั้น

ผ๊มกระชากกระเป๋ามายมา

แล้วก็วิ่งหนีไปมาแถวๆนั้นแหล่ะคับ

สุดท้ายความซวยก็บังเกิด

เจือกวิ่งตกท่อเสย

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

(ยังขำอีกบ้าล่ะกุ)

เจ็บครับมันเจ็บมาก

ความจริงจะโทษผมก็ไม่ได้

ก็ไอ้เณรน้อยอิคคิวมันเจือกมาเปิดฝาท่อทิ้งไว้

จะมาเปิดทำม๊ายยยยยย

ฝาท่อก็อยู่ของมันดีๆ

จะไปเปิดมันทำมายยยย

(ความจริงแล้วมันก็อยู่ดีๆของมัน....แต่กุเจือกวิ่งไปตกเองใช่มั้ย)

หลังจากนั้นผมก็คืนกระเป๋าให้มาย

และได้รับคำปลอบประโลมจากเพื่อนๆที่แสนดี

"สมเมิง"

นี่แหล่ะครับ  ^ ^

แม๊   กุรักพวกเมิงจริงๆ  ^ ^

หลังจากแยกย้ายกันกลับบ้าน

ประมาณ 4 ทุ่มกว่าๆ

มายก็โทรมาหาผ๊ม

เอาอีกแล้วครับ

เทอมาทำให้ใจผมเปลี่ยนไปอีกแล้ว

"ปากกาหายด้ามนึง.........ขโมยไปป่ะนิ่"

น่ารักจังเสียงใครเนี่ย

"เอ๋า........จะไปรู้ซั่มเบาะ........ไม่ได้นับเดะว่าปากกามีกี่ด้าม.......ไม่มีใครอยากได้หรอกปากกาเน่าๆนั่น"

ขอโทษนะ

ที่ต้องตอบไปกวนๆ

(ก็เป็นซะอย่างงี้แหล่ะ.......กวนตรีนแบบนี้.....เค้าจะชอบลงมั้ยล่ะ)

เราก็คุยกวนกันไปมา

สุดท้ายมายก็จะวาง

"ขาเป็นไงบ้าง"

^ ^

แค่นี้แหล่ะครับ

หน้าผมก็ร้อนขึ้นมาทันที

ร้อนไปหมด

ร้อนทั้งหน้า

แต่ทำไมมือกลับเย็นเฉียบ

ความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไรครับ

ผมไม่รู้จริงๆ

ผมแทบอยากจะกระโดดให้เตียงหัก

ก็คนมันดีใจ

อย่างน้อยเค้าก็ห่วงเราเหมือนกัน

"ก.....ก็ดีขึ้นแล้ว"

วันนี้มายทำให้ผมมีหวังมากขึ้น

บางทีผมก็อาจจะคิดไปเอง

แต่อย่างน้อยก็ให้ผมคิดหน่อยเถอะนะ

จะได้มีหวัง