ถ้าอยากคุย add มาที่ art_narcissus_2@hotmail.com นะครับ
Une Chambre Abandonee
ห้องที่ถูกละทิ้ง

เพราะว่าไร้รูปร่าง
พวกเราจึงได้กลัว

ที่มนุษย์สร้างความหวังขึ้นมา
ก็เพราะว่า
มองไม่เห็นความตายอยู่เบื้องหน้า

ถ้าฉันเป็นเม็ดฝนล่ะก็
ฉันคงจะเหนี่ยวประสานหัวใจ
ของใครบางคนไว้ได้
เหมือนดั่งที่เหนี่ยวประสานแผ่นดิน
กับผืนฟ้าที่ไม่มีวันได้บรรจบกัน
ได้ตลอดกาล

พวกเรา
ดึงดูดซึ่งกันและกัน
เหมือนอย่างหยดน้ำ
ดาวนพเคราะห์
พวกเราผลักกันเหมือนอย่างแม่เหล็ก
เหมือนอย่างสีผิว

หากไม่กุมดาบ ก็ปกป้องเธอไม่ได้
หากกุมดาบแล้ว ก็ตงกอดเธอไม่ได้

ใช่แล้ว
พวกฉันน่ะ
ไม่มีชะตากรรมหรอก
พวกที่ถูกดูดกลืน
อยู่ในความโง่เขลา
ความหวาดกลัว
และก้าวเท้าพลาดนั้นแหละ
ที่จะตกลงไปในกระแสวังวน
ที่เรียกกันว่า
ชะตากรรม

พวกเราไม่ควรจะเสียน้ำตา
เพราะนั้นคือ ความพ่ายแพ้ของร่างกายที่มีต่อจิตใจ
และเป็นเครื่องหมายพิสูจน์ว่า
เราไม่สามารถรับมือ กับใจตัวเองได้

ถ้าสนิมขึ้น จะไม่สามารถปักได้อีก
ถ้าจับพลาดก็จะฟันตัวเอง
ใช่แล้ว
ความภูมิใจนั้นคล้ายกับมีด

พวกเราทุกคนฝันว่าบินอยู่บนท้องฟ้า
ทั้งๆที่ยังลืมตาอยู่

แม้พวกเราจะยื่นมือออกไปปัดเป่าเมฆหมอก
ทะลุผ่านท้องฟ้า คว้าจับดวงจันทราและดวงดาวไว้ได้
ก็ยังไปไม่ถึงความเป็นจริง